“คร่าวๆ” … วัฒนธรรมเหลือทน ของคนไทย?

พอจะจำกันได้ไหมเอ่ย? คุณคริส ดิลิเวอรี่ เขียนไว้ในพ๊อกเก็ตบุ๊กของเขา Cross-culture … ฝรั่งไม่เข้าใจ คนไทยไม่เก็ท เกี่ยวกับ High Uncertainty Avoidance Vs. High/Low Uncertainty Avoidance  

แปลเป็นไทย ให้ใครๆ เก็ท ได้ดังนี้ … “คร่าวมากๆ” ปะทะ “คร่าวน้อยๆ”  

บอสฝรั่งเบื่อพี่ไทยสุดฤทธิ์ กับอะไรที่ “คร่าวมากๆ” อย่างเช่น “รายงานจะเสร็จประมาณสัปดาห์หน้าครับนาย” หรือ “ผมจะเจอทีมงานอีกครั้งช่วงบ่าย (แถมเจือกต่อท้ายว่า) … ไม่พรุ่งนี้ก็มะรืนครับบอส”  

เพลงประกอบภาพยนต์ไทย เรื่องแผลเก่า บอกเหตุผลชัดเจนว่า เพราะเหตุใด “อีเรียม” จึงทน “ไอ้ขวัญ” ไม่ไหว หันไปคว้าเด็กเทพฯ นักเรียนนอก แทน ชาวบ้าน(ในคอก) อย่างไอ้ขวัญ  …

“เรียมเหลือทนแล้วนั่น ขวัญของเรียม … เช้า สาย บ่าย เย็น ขวัญลงเล่น!?!กับเรียม” ฮืม~~~ แบบนี้นี่เอง!!!  

คนไทยนัดกันคร่าวๆ เสมอ “เจอกันตอนเย็นนะเธอ” “สายๆ เราโทร.หานายเอง” “อาทิตย์หน้ากินข้าวด้วยกันนะเมิง” จะไปคอนเฟิร์มกันก่อนเวลานัดหมาย ไม่เกิน 2 ชั่วโมง …  

เมื่อถามว่า Why 2-hours? มันบอกว่า “รถติดให้ตายฮ่ายังไง ก็ไม่เกินกว่านั้น” อีกคนบอกว่า “เผื่อ Ku มีธุระด่วน ไม่งั้นจะเรียกธุระด่วนเหรอเมิง” … อ๋อ!?   

ไม่ต้องแปลกใจ โบราณนานมา “หน่วยวัด” ของเรา เป็นศอก เป็นคืบ เป็นวา เป็นงาน และ “หน่วยตวง” น่ะหรือ … เหยาะอีกนิด เติมอีกหน่อย เหนียวกำลังดี ข้นไปนะ หรือ แข็งปาหัวหมาแตกเลยนะเมิง!  

ส่วน “หน่วยรัก” ของเรา ว่ากันว่า คลาสสิกกว่าใครๆ น้ำเน่ากว่าชาติใดในโลก … “รักเธอเท่าฟ้าเลยนะ”  “ไม่อาจรักเธอได้เกินครึ่งใจ” “เพียงเสี้ยวหนึ่งของความรู้สึก” … พอเหอะ  

ขอตัวไปอ้วกแป๊บ !?!? 

khun_aut