แรงใจ : by ทั่นดิน …
http://tuleedin.wordpress.com/2008/03/14/blower-4/
บทความของพี่ทั่น ทำให้นึกถึง หนังสือเล่มหนึ่ง
นัก(อยาก)เขียน ของ ทั่น ศุ … บุญเลี้ยง
“ก่อนจะเป็นนักเขียน
… ลองเป็นนักอยากเขียน กันก่อนดีไหม”
ประโยคเดียว ก็เพียงพอ ให้อิ่มอุ่น ตักตุนแง่คิด
จะว่าไป ช่องว่างระหว่าง นักเขียน กับ นักอ่าน
อาจต่างกันเพียงแค่ คนหนึ่งจด … และอีกคนหนึ่งจำ
แต่ …ที่เหมือนกัน คือ ต่างเรียนรู้ด้วยวิธีเฉพาะตน
น้องๆ ที่เอาแต่เล่น … เชื่อว่า ได้เรียนรู้เช่นกัน ?
จุดต่างอีกอย่าหนึ่ง … น่าจะเป็นเรื่อง อาวุธ !
นักจำใช้ ตา หู และ ใจ
ในขณะที่ นักจด ใช้ปากกา … บ้างคีย์บอด!
แต่ … ที่เหมือนกัน คือ ต่างเป็นนักเดินทาง ทั้งสิ้น
นักอ่าน …
ล้วนต้องผ่าน อาการ แป่ว แห้ว … นึกแล้วกู !
เมื่ออ่าน บทความ ที่ตนไม่สนใจ … และ ไม่สมใจ
(หัวเรื่อง หรือ หน้าปก มันเร้าใจให้เริ่มอ่าน ?)
นักอยากเขียน …
ล้วนต้องผ่านอาการ น๊อค แฮงค์ … แม่งเอ้ย !
ยามไร้แรงบันดาลใจ บ้างว่า ไร้ Ping !!
จะคิด จะหยิบอะไร เป็นง่วง … ฉิบ
ยิ่งโดนน๊อครอบ … ถูกเพื่อนร่วมบาตรต้มน้ำหมึก
ผลิตงานออกมาเป็นระรอก คล้ายข่มขวัญ(อ่อนๆ)
… เข้าใจใช่ไหมนี่ ??
สำหรับ นักอยากเขียน อะไรเล่า จะดีไปกว่า
เมื่อรู้ว่า ในอีกปลายหนึ่งของถนน บนประเทศนี้
… มีคนบางคน รอ(-อ่านงานของ)เรา
ใครก็ตาม ต้องโทษ มีความผิด
… ฐานเป็น นักอยากเขียน เหมียนกัน จะรู้ดี
ยามไม่มีใครรอฯ ใจมันห่อ จิตมันเหี่ยว ดีแท้
ทำได้ก็เพียงแต่ ส่งพลังงานผ่านตัวอักษรให้กัน
จากใจถึงใจ … จากจอถึงจอ
ก่อนเป็นนักอยากเขียน หรือ ขณะรอใครบางคน
… ลองเป็น นักอยากอ่าน ดูก่อนดีไหม ?
บางที นะ บางที เราทั้งคู่ อาจรู้ว่า …
นักอยากเขียน และ นักอยากอ่าน
ต่างกำลังรออะไรบางอย่าง ~~~ คล้ายๆ กัน
Khun_aut
