“หน่อย หน่อย …
ถ้าเดี๋ยวลงไปข้างล่าง ชงกาแฟให้พี่สักแก้วสิ”
“ได้พี่ เดี๋ยวจัดให้เลย”
หน่อยลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ถูมือเล็กน้อย
อาการและท่าทาง หมายมั่นปั้นมือ อย่างนี้
ลูกพี่สันนิษฐานไว้แล้วว่า คงมีโอกาสได้เห็น เมื่อร้องขอ
บ้านของหน่อย มีโต๊ะขายกาแฟเล็กๆ โต๊ะหนึ่ง หน้าตลาดปากซอย
หน่อยเป็นหลานสาวของพนักงานคนหนึ่งในฝ่ายผลิต
ถูกรับเข้ามาช่วยงาน ลูกพี่ หลังจาก ผู้ช่วยคนเดิม ลาคลอด
ในฐานะเด็กฝึกงาน — เด็กฝากงาน หลายคนเรียกอย่างนั้น
หน่อย สารภาพให้ได้ยินชัดๆ ว่า
“ความจริง อยากทำงานประชาสัมพันธ์มากกว่า
… แต่กลัวน้าแก จะเสียเครดิต”
คำตอบตรงๆ แบบนี้ แม้ดูจริงใจ
แต่เหมาะใช้กับ เพื่อนร่วมงานที่สนิทๆ กัน
… มากกว่า ลูกพี่ หน้าใหม่ ที่เจอหน้ากันได้ไม่ถึงสัปดาห์
งานที่ทำ เป็นงานที่ต้องประสานกับแผนกต่างๆ
แล้วจัดทำเป็นเอกสารให้เรียบร้อย ตามระบบเอกสาร
… ที่อยู่ภายใต้มาตรฐานอีกชั้นหนึ่ง
(น่ารำคาญดีไหมเล่า ไอ้ระบบ FORM-จัด ทำนองนี้)
“หนูกำลังเรียนนิเทศน์ อยากทำงานโฆษณา หรือ PR
… แต่ … ดูดีๆ … งานที่นี่ ก็ท้าทายนะพี่ หนูว่า”
หน่อย พูดไปตาม ฟอร์แมท มาตรฐาน
ก็คงจะจริง อย่างหน่อยว่า …
ดูได้จาก เล็บลายเสือ หรือ ขนตายาวเฉียดหนึ่งนิ้ว
ผมสีทองอ่อนๆ ฟูฟ่อง
เมื่อมองจากด้านหลัง … ใครๆ อาจเข้าใจว่า น้องปาล์มมี่
ทันทีทีเสียงชดกาแฟซู้ดแรกหยุดลง
“อร่อยไหมพี่?”
“อืมมม ผมว่า … กาแฟมันเป็นเรื่อง hand-made นะ
… อะไรก็ตามที่ทำด้วยมือ ถ้าไม่เค็มจัด เปรี้ยวจี๊ด
ผมถือว่ามันอร่อยหมดนั่นแหละ
ถ้าต้องการกินรสเหมือนกันทุกครั้ง
ลองไปที่ เอสแอนด์พี หรือ อะไรทำนองนั้น
กาแฟก็เหมือนกัน เพียงเปลี่ยนยี่ห้อนมข้น
หรือ การชงด้วยน้ำต่างความร้อนกัน
… แน่นอนว่า รสชาติ ย่อมแตกต่างทันที
เราเพียงต้องเลือกว่า วันนี้เราอยากซดกาแฟอารมณ์ไหน
หวานหน่อย สำหรับวันรื่นๆ ขมนิด สำหรับวันขื่นๆ
… หน่อย เข้าใจไหมจ๊ะ?”
ลูกพี่ถามออกไป หลังพล่ามอยู่นานโข
หน่อย ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ
กาแฟที่ หน่อย ชงมา ข้นและขมไป
เดาว่า เธอคงรู้สึกเกร็งๆ กับ กาแฟแก้วแรก
เธอจึงเติมนมข้นหนักมือ เพื่อลดทอนความขมเข้มนั้น
หรือไม่ … เธออาจลืมไปว่า นี่ไม่ใช่กาแฟเย็น ??
+ + + + +
วันนี้ ลูกพี่อย่างผม เตรียมคำพูด สำหรับขอบคุณ หน่อย
ในวันสุดท้ายของการทำหน้าที่ ในฐานะน้องฝึกงานไว้แล้ว
khun_aut
