มะเร็ง เมื่อไร … “วางใจ” ให้เป็น !

 

ความเดิมตอนที่แล้ว

มะเร็ง กับ สารเคมีที่เรียกว่า “รัก” 

http://culturegap.wordpress.com/2008/05/12/chem/ 

 

“วางใจให้ถูก จึงเรียกได้ว่า รักแท้ “รักเป็น”

… เห็น “รัก” ตามความจริง”

 

พระไพศาล วิสาโล บรรยายเรื่องต่อไปนี้ ไว้นานแล้ว …

 

รักอะไร อยากอยู่ใกล้ๆ สิ่งนั้น คนนั้น  

รักพ่อ รักแม่ รักแฟน รักธรรมชาติ ฯลฯ  

 

“ใครบ้างที่รักตัวเอง ?”

… รักตัวเอง ต้องอยากอยู่กับตัวเอง ?

 

เคยไหม ? ไม่ดูทีวี ไม่ฟังเพลง ไม่ยกโทรศัพท์  

ไม่อ่านหนังสือ หรือ นอนเสีย(ดีกว่า)

… ดีกว่าอยู่กับตัวเองเงียบๆ 

 

ถ้ารักตัวเอง ทำไมหลายคนพยายามหนีตัวเอง ?

ถ้าอยู่กับตัวเองไม่ได้ จะเรียกว่ารักตัวเองอย่างไร ?

 

เราจะหนีตัวเองได้นานสักแค่ไหน ?

 

“ทุกข์” เป็นของเราคนเดียว

… เราจะรู้สึกถึง “ทุกข์” ได้ดีกว่าใคร

 

ชาวพุทธ รู้จักคำพระ … อัตตาหิ อัตโนนาโถ 

“แต่ตอนนี้ เรามีตนเป็นที่พึ่งจริงๆ หรือ ?”

 

เมื่อทุกข์ ใครเล่า จะคอยปลอบเรา ได้ตลอดเวลา

ใครหรือ จะ “ถอนทุกข์” จากใจเราได้

… นอกจาก ตัวเราเอง

 

ไม่มีใคร ทำให้เราทุกข์ได้ นอกจาก “ใจของเราเอง”

ใจของเราเอง ที่ทำเรา“ทุกข์” ไม่ใช่ใครอื่น

 

“ใจ”ที่ขาดการฝึกฝน นอกจากจะเป็นที่พึ่งไม่ได้

อาจเป็น “ศัตรู” ทำร้ายตัวเราเอง อีกต่างหาก

 

เราทำร้ายตัวเอง เพราะไม่เป็นมิตรกับ “ใจตน”  

… เพราะไม่เป็นความสำคัญ ในการอยู่กับตัวเอง

 

หรือเป็นเพราะ อยู่กับตัวเองเมื่อไร

“ความคิด” ทำร้ายตัวเองเมื่อนั้น

 

“อยู่คนเดียวระวังความคิด อยู่กับมิตรระวังวาจา”

 

ความคิดร้าย คือ ศัตรู

ความคิดดี คือ มิตร 

 

สติ คือ “รู้สึกตัว”

… รู้ว่า เรากำลังสร้างศัตรู หรือ มิตร

… รู้ว่า เรากำลังอยู่กับตัวเองแบบไหน ?

 

วันนี้ เราเป็นมิตรกับใจ ดูแลใจ

วันหน้า ใจเป็นมิตรกับเรา ดูแลเรา

 

เรามักเข้าใจผิดว่า ที่ผ่านมา “ดูแลใจ” อย่างดีแล้ว

หากพิจารณาอีกที ส่วนใหญ่ เราดูแล “กาย” ต่างหาก

 

หิวก็กิน เมื่อยก็เคลื่อนไหว เบื่อก็ช้อปปิ้ง – เล่นเกม ?  

 

เรามักดูแลใจ เหมือน “ตามใจเด็ก”

ซื้อเสื้อผ้า ทำผม เครื่องประดับ “ของเล่น !”

ได้แต่ ปรนเปรอ “กาย” เท่านั้น     

 

ดูแลร่างกาย คือ ออกกำลัง สม่ำเสมอ

ดูแลใจ คือ “พัฒนาสติ” ให้แข็งแรง – สม่ำเสมอ

 

ได้เวลา “รักตัวเอง” จริงๆ เสียที

 

: )

ขุนคิด