มะเร็ง … กับ วิกฤตอาหารโลก(ร้อน) เอพิโสบ ๓

 

 

(๓)

 

ความจากตอนที่แล้ว …

 

เรา(ไทยๆ บ้านๆ พุทธๆ) ก็บอกว่า ของเรา … ถูกต้อง  

ฝรั่งเขาว่า (แนวคิด ทฤษฎี) ของเขา … ถูกต้อง(กว่า)

 

ก็สุดอยู่ที่ท่านๆ ผู้(กำลัง)อ่านนี่ล่ะ …

ว่าจะเอาอย่างไร-ทางไหน ดี(กว่า)

… ทางสายกลาง(เขาและเรา) อยู่ด้วยกันได้ไหม ??

 

มาตามดูกันต่ออีกสักหน่อย …

 

กระแสโลกร้อน(- ตามแห่ -แบบฝรั่งๆ)  

ยังทำให้เราได้ “เกล็ดเล็กเกล็ดน้อย” บรรดามี …  

 

ใช้ปิ่นโต (ลดกล่องโฟม)

ใช้กระติกน้ำ (ลดขวดพลาสติก)

กินผักผลไม้ปลูกในประเทศ (ลดการนำเข้า - ค่าขนส่ง …)

ลดกินขนมขบเคี้ยว (ลด … ลดอะไรก็ว่าไป)

 

ใช้แก้วน้ำส่วนตัว (ลดถ้วยพลาสติก)

เดินไปซื้อของแถวๆ บ้าน (ลดการใช้น้ำมัน)

ซื้อของคุณภาพดี ทนทาน (ลดการซื้อบ่อยๆ)

 

ซ่อมก่อนซื้อ (ลดการซื้อก่อนซ่อม !)

ไม่กิน “เบียร์วุ้น” (คงให้กินวุ้นกะทิแทน - ฮา)    

ถุงผ้า (ลดอะไรดี ?)

 

… เป็นอาทิ

 

“เกล็ด” ที่ว่านี้ ไม่ใช่ไม่ดี แต่มันอาจเป็นเปลือก

บดบังทำให้เราไม่เข้าใจ “แก่น” 

 

“แก่น” … ฝรั่งว่า Core อะไรหนักๆ แน่นๆ

“แก่น” … ไทยๆ เราว่า ไม่ใช่เปลือก !

… ไม่ต้องตกแต่ง ไม่ปรุง ไม่เคลือบช็อคโกแลต  

 

แต่เพราะเรากำลังอภิปราย! ในเรื่องอาหาร

“แก่น” ที่ว่า คือ กินแบบรู้จักพอ !

(ภาษาพระ ท่านว่าอย่างไร … ติ๊กต่อกๆ ?)   

 

… ก่อนจะ “รู้จักพอ” เราควร “รู้” เสียก่อนว่า

ร่างกายของเรา วัยเด็ก วัยเติบโต วัยชรา

… ต้องการอาหาร “อะไร-แค่ไหน”

 

ตอนปกติ ตอนป่วยไข้ …

ควรกิน “อะไร-แค่ไหน” ? และ อะไรไม่ควรกิน ?

  

เมื่อมีความรู้ “อะไร-แค่ไหน” จึงรู้ว่า “อะไรพอ แค่ไหนพอ”  

(ยังไม่ลงรายละเอียดเรื่องนี้ เกรงตัวเองจะมั่ว !)

 

อ่านถึงตรงนี้ ขอให้ ใช้วิกฤตอาหารโลก(ร้อน) เป็นโอกาส

… เรื่องอาหาร ขอ“ระวัง” ให้ได้สัก ๓ เรื่อง   

 

๑. ระวังกินขาด

๒. ระวังกินเกิน

๓. ระวังกินเพลิน

 

… ขอให้โชคดี  

 

ขุนอนาคิน