ถ้าคุณอายุน้อยหน่อย …
พิพิธภัณฑ์ ในความทรงจำของคุณ
คงจะเป็น อาคารเก่าๆ บรรยากาศวังเวง มีของโบราณๆ เต็มตู้
พร้อมกับป้าย …
“ห้ามแตะ”
“กรุณาอย่าส่งเสียงดัง”
“ระวังชำรุด” หรือ อะไรเทือกนี้
ผมลืมไปนานแล้ว ว่าเดินเข้าพิพิธภัณฑ์ครั้งล่าสุด … อายุเท่าไร
หลายปีแล้ว พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ ลำลูกกา
ทำให้ผมนึกถึง “ท้องฟ้าจำลอง” อีกครั้ง (ใครอ๋อ = แก่ – ฮา)
๒-๓ ครั้งผ่านไป … ผมก็ลืม “พวกเขา” ไปอีก
ปีก่อน ไปเที่ยวศูนย์วัฒนธรรมเชียงใหม่มา … ดีครับ
http://chiangmaitoday.wordpress.com/2007/10/01/cnx_museum/
จนเมื่อ เด็กน้อย คนหนึ่ง เล่าเรื่อง “สยามมิวเซี่ยม” ให้ฟัง
ทำท่า ตื่นเต๊น-ตื่นเต้น ทั้งที่เห็นจากทีวี
“แตะแล้วมีเสียงด้วยครับ”
“มีเกมคอมพิวเตอร์ให้เล่น … จอใหญ่มาก”
ฯลฯ
ผมไม่ได้เห็นในทีวพร้อมเขา แต่เดาว่า “ไม่ต่างกัน”
ผิดถนัด !!
Siam Museum … แหล่มกว่านั้นมาก(-มากๆ)
ผมไม่ได้ตื่นตาตื่นใจกับ “เครื่องเล่น” … “Interactive”
หรือ แม้กระทั่ง การออกแบบ ของเขา มากไปกว่า …
มากไปกว่า …
คำถามที่เขากำหนดไว้ “ก่อนทำ” พิพิธภัณฑ์ แห่งนี้
“เราคือใคร?”
“ความเป็นไทยหมายถึงอะไร?”
คำถามสั้นๆ เหล่านี้ บางที คุณอาจต้องใช้ เวลานานนับเดือน
หรือ หนังสือหลายสิบเล่ม
แต่ที่นี่ … เขานำเอางานวิจัยมา “เคี่ยว” กันจนงวด
โดยนักวิชาการระดับเอกอุประเทศ !
แล้วนำเสนอผ่าน “สื่อสนุก” สารพัด (ไปดูเอาเองเถิด)
ตลกดีนะครับ … งานวิจัยที่ว่า ไม่มี “คำตอบโชะๆ”
หรือ “ข้อสรุปง่ายๆ” ให้คุณนำกลับบ้าน ใส่น้ำร้อน ๑ นาที !
ครับ … ผมว่ามันยังเป็นคำถามอยู่อย่างนั้น
หรือ อย่างดี มันก็เป็นความจริงอยู่สักระยะ
(ก่อนถูกหักล้าง ในกาลข้างหน้า)
อย่างเช่น …
๑. คนไทย ไม่มี … มีแต่ ประเทศไทย
๒. ความเป็นไทย ไม่มี … มีแต่ ความเป็นคน
๓. … (man!)จะตีกันไปทำระยองอะไรนักหนา
Siam Museum … ทำให้ผมนึกถึง ชั่วโมงประวัติศาสตร์
ผมเบื่อเต็มที กับ การท่องจำ
… กรุงศรีฯ แตกครั้งที่หนึ่ง พศ.อะไร
… ขบวนเรือฯ มีทั้งหมดกี่ลำ
ฯลฯ
ถ้าไปแล้ว ไม่ได้อะไรติดสมองมาตรึก … ไม่คุ้มครับ
ลองกลับไปใหม่(คนเดียว) ใช้เวลาสักครึ่งวัน
สรุป : ชอบครับ … ชอบ ที่มีคนให้เกียรติสมองของเรา
“สมองมีไว้ตรึกตรอง ไม่ได้มีไว้จดจำ – ข้อมูลสำเร็จรูป”
ขุนมิวฯ

อ้างอิง
Iannnnn, so fun! : ตกลงว่าเราไม่ได้มาจากยูนนานเหรอ!!
พิพิธภัณฑ์สยาม http://www.ndmi.or.th
ผู้คิดคอนเซป http://storyinc.co.nz
ผู้ดูแลโปรดักชั้นและจัดการโครงการฯ http://www.picothai.com/
ผู้ออกแบบ http://www.designlab.co.th

8 comments
Comments feed for this article
มิถุนายน 15, 2008 ที่ 12:15 pm
PatSonic|Com
โหย ชักอยากไปมั่งจัง ขอบคุณที่จุดประกาย
มิถุนายน 15, 2008 ที่ 1:48 pm
kampooh
เปิดให้เข้าชมแล้วเหรอค่ะเนี่ย ดีจัง
เราได้มีโอกาสรับรู้ถึงแผนการสร้างที่นี่มาตั้งแต่สองสามปีที่แล้ว
โดยสายงาน และความบังเอิญ
รู้สึกดีใจแทนทีมงานจัง ที่คุณชอบ
เราก็ชอบที่นี่ตั้งแต่มันยังไม่เสร็จเลยล่ะค่ะ
มิถุนายน 15, 2008 ที่ 10:38 pm
hui
ไปมาแล้วเมื่อต้นเดือน ไปแข่งวางแผนจัดทัพสู้กับข้าศึก ผ่านไปได้ถึงด่าน 3 หุหุ
มีอีกอยางให้เล่นนะครับ จับได้ แตะได้ มีโอกาสรีบไป
ปลายเดือนนี้อาจจะเก็บเงินค่าเข้าชมแล้วนะ เปิดให้ชมฟรีมาสามเดือนแล้ว
แต่ก็แค่ ‘อาจจะ’ นะครับ
มิถุนายน 16, 2008 ที่ 8:15 am
lek
You’re absolutely right. Learning is not just looking at the stuffs in a museum. Learning process is much better with interaction.
มิถุนายน 16, 2008 ที่ 8:53 am
ธุลีดิน
โผล่มาแล้วหาลิ้งค์ตอนเรื่องไม่ยาวไม่เจอขะรับ
ลิ้งค์ที่ให้ไว้ไม่ครบเลยมาได้แค่หน้าบ้าน
ปกใหม่ท่านแหล่มดีขะรับ
-ขุลล์จ่มดิลล์-
มิถุนายน 16, 2008 ที่ 11:26 am
khun_aut
เห็นสวยนั่น … ตัดแปะ พี่ทั่น
แสดงฝีมือน้อยมาก
เวลาทำอย่างนี้ รู้สึกเหมือนนักร้องใช้วิธี lips sync !
แม้(คุณจะ)ดูดี แต่ยังดีไม่พอ (ฮา)
…
: )
มิถุนายน 16, 2008 ที่ 4:43 pm
nUii, tHe WitCh
แหม สมองไม่ได้มีไว้ให้จำ จริงหรือค่ะ
เรื่องบางเรื่องก็ตั้งใจจดๆจ้องๆนานสองนานแบบอยากจำเลยคะ
แบบนี้น่าจะรื้อกรุการเรียนการสอนในห้องเรียนด้วยนะคะ
ตั้งแต่โตมาเนี่ย จำได้ว่าครูสอนให้จำและจำ บทเรียนมาตลอด
จำเพื่อสอบ แต่หลังจากนั้นสลายหายไปในอากาศธาตุเลย
สงสัยคุณครูแต่ละโรงเรียน ต้องไปดูสยามมิวเซี่ยมก่อนเด็กๆแล้วล่ะ
ว่าเค้ามีสื่อการสอน วิธีไหนบ้าง ที่ไม่ใช่แค่การบอกให้จำและจำ
แต่ช่วยกระตุกต่อมความคิดให้ทำงานเยอะๆ…กว่าที่เป็นอยู่
มิถุนายน 17, 2008 ที่ 9:05 pm
khun_aut
คุณหนุ่ย เดอะ แม่มด ไปเที่ยวมาหรือยังครับ ?
: )