แม่ครับ …

 

 

ตื่นเช้าๆ นะลูก … แม่บอก

ก็เมื่อคืน “มันดึกไปหน่อย” เห็นใจกันบ้างสิแม่ … ลูกคิด

 

ขยันๆ นะลูก … แม่บอก

กิจกรรมเยอะ ไม่เหมือนสมัยก่อนแล้วนะแม่ … ลูกคิด

 

เชื่อฟังพ่อแม่บ้าง นะลูก … แม่บอก

ก็เพราะเชื่ออยู่นี่ไงล่ะแม่ … ลูกคิด

 

เข้าวัดเข้าวาซะบ้าง นะลูก … แม่บอก

พระมั่วสีกา วัดขายตรงบุญ อย่างมงายไปเลยแม่ … ลูกคิด  

 

ไม่น้อยไม่มาก “เราดื้อ” เพราะเข้าใจผิดอะไรหลายอย่าง เช่นว่า 

๑. คนสมัยนี้ ย่อมฉลาดกว่า – อยู่แล้ว   

๒. คนสมัยก่อน สอนกันแบบไม่มีเหตุผล – อีกแล้ว 

๓. “สังคมมันเปลี่ยน” – ไปแล้ว    

๔. เป้าหมายในชีวิต(ของคนสมัยนี้) มันเปลี่ยน – ไปนานแล้ว   

 

+++ +++ +++

 

แม่ครับ

 

ผมรู้แล้ว จริงที่ว่า เราฉลาดขึ้น แต่ …

ยิ่งฉลาด เรากลับยิ่งรู้ว่า มีอะไรอีกมากมาย ที่ผมยังไม่รู้

ยิ่งฉลาด เรากลับยิ่งดูแคลนผู้คนด้อยโอกาส

ยิ่งฉลาด เรากลับยิ่งควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ 

 

ผมอยากเป็นเด็กโง่คนเดิม ที่ได้นอนตักแม่มากกว่า 

 

แม่ครับ

 

ผมรู้แล้วว่า หลายอย่างในชีวิต ไม่ต้องการเหตุผล

ยิ่งมีเหตุผล เรากลับยิ่งมีตัวตน ยิ่งมีอัตตา ใช้เข่นฆ่ากัน

ยิ่งมีเหตุผล เรากลับยิ่งแตกแยก ยิ่งแตกต่าง ยิ่งคับแคบ

ยิ่งมีเหตุผล เรากลับยิ่งไร้รัก ยิ่งไร้ใจ …

 

ผมอยากเป็นคนมีเหตุผล … เหตุผลเพื่อลดอัตตาตนเอง

 

แม่ครับ 

 

สังคมมันเปลี่ยนไป แต่ แล้วยังไง !

ยิ่งทันสมัย เรากลับยิ่งทุกข์ ยิ่งดิ้นรน ยิ่งล้าเหนื่อย

ยิ่งเจริญ เรากลับยิ่งป่วย ยิ่งใช้ยา พึ่งพาหมอ

ยิ่งศิวิไลซ์ เรากลับยิ่งทำลายธรรมชาติ ยิ่งขาดแคลน

 

ผมอยากเป็นคนสมัยแม่ ชีวิตเรียบง่าย จิตใจสูง

 

แม่ครับ

 

เป้าหมายของคนสมัยนี้เปลี่ยนไป …

 

ยิ่งได้ เรากลับยิ่งอยากได้ ยิ่งกอบโกย ยิ่งเบียดเบียน

ยิ่งเป็น เรากลับยิ่งไม่อยากเป็น ยิ่งเปรียบเทียบ  

ยิ่งมี เรากลับยิ่งขาด ยิ่งตักเติม แย่งชิง ไร้เมตตา

 

 

ผมเลี้ยวกลับ แล้วครับแม่

 

ขุนอิ่มอุ่น

 

 

เตรียมทิชชู่ …