ควัน … เมฆ และ หมอก !
- ๑ -
ในมือของผมมีหนังสือสองเล่ม เล่มหนึ่งมีชื่อว่า เมฆ
และอีกเล่มชื่อว่า หมอก
เมฆและหมอก รวมบทสัมภาษณ์ ระหว่าง
10 ชาวไทย ผู้เป็นกำลังใจให้กับชาติ และ
10 ชาวต่างชาติ ผู้สร้างแรงบันดาลใจให้แก่โลก
โดย ทรงกลด บางยี่ขัน
หลังซื้อ หมอก มานั่งอ่าน ระหว่างกินข้าวกล้อง ผัดถั่วงอก
จึงรู้ว่ามี เมฆ (เล่มน้อง) อีกเล่ม – มื้อเย็นจึงได้มา
ดูตื้นๆ การรวมเล่มอาจเหมือน “ขายของเก่า”
แต่อย่าปล่อยให้ “ภาษา” ทำเราเหมารวม
Don’t judge the book by the … co-payment!
- ๒ -
พ่อบอกว่า การอ่านบทสัมภาษณ์ เป็นเรื่องดี มีคุณค่า
๑. เราได้เรียนรู้ชีวิตของเขา (เรื่องดีร้าย) ภายในเวลาสั้น
๒. เราได้เห็นมุมมองที่แตกต่าง (นอกกรอบสายตาเดิม)
๓. … เหมือนกับ คุณทรงกลด
คุณทรงกลด บอกว่า …
งานสัมภาษณ์ ทำให้เขา “เรียนรู้ที่จะฟัง” และ “เรียนรู้ที่จะถาม”
การเรียนรู้ที่ฟัง สำคัญพอๆ กันกับ การเรียนรู้ที่จะถาม
“ถามเพื่อรับฟัง ฟังเพื่อตั้งคำถาม”
ท่อนด้านล่างนี้ คัด(Cut!)มาจาก วิกิพีเดีย …
พาหุสัจจะ แปลว่า ความเป็นผู้ได้สดับมาก
พาหุสัจจะ เกิดจากการศึกษา
และ การศึกษาที่ดี เกิดจากการศึกษา ๔ แบบ
“สุ จิ ปุ ลิ”
สุ ย่อมาจาก สุตะ แปลว่า ฟัง
จิ ย่อมาจาก จินตะ แปลว่า คิด
ปุ ย่อมาจาก ปุจฉา แปลว่า ถาม
ลิ ย่อมาจาก ลิขิต แปลว่า เขียน
- ๓ -
ฟังจึงได้คิด คิดจึงได้ถาม ถามจึงได้เขียน
… “ตั้งถามตนเอง” รวมอยู่ในกรณีทำนองเดียวกันนี้
- ๔ -
ตั้งใจจะเขียนอะไรบ้าง เกี่ยวกับเหตุการณ์บ้านเมือง
… เขียนไม่ออก
(นี่คงเป็นอาการ เมื่อไม่ได้ฟัง คิด และ ถาม มากพอ?)
คงไม่รู้จะเริ่มอย่างไร และ …
… หรือ อาจเป็นเพราะ … ไม่รู้จะจบอย่างไรด้วย
เข้าใจ“พี่น้อง”ทั้งสองฝ่าย แต่ไม่เข้าใจ“พวกมัน”จริงๆ
จู่ๆ ก็นึกถึงเพลงคุณเบิร์ด – คู่กัด
เห็นว่า นอกจากจะแยกแยะ “คู่กัด” ออกเป็น:-
ลิ้นกับฟัน
น้ำกับไฟ
หมากับแมว
นกกิ้งโครงกับนกเอี้ยง
เสือกับสิงห์
เธอกับฉัน …
คุณเบิร์ดยัง(ตัด)พ้อออกมาดังๆ ว่า …
- ต่างไม่เคยมีวิธี จะพูดจา
- ต่างไม่ยอมจะพูดจา ตกลงกัน
- รักกัน แต่ทำไม เป็นอย่างงี้
แถมด้วยเสนอทางออกว่า …
“จะให้ดีเธอยอมก่อน ตกลงไหม?”
อืมมมม ~~~ น่าสนใจ !
พลันนึกถึงอีกเพลงหนึ่งของคุณเบิร์ด
… หมอกและควัน
บางทีเธอเป็นเช่นหมอกขาว
บางคราวเธอเป็นเหมือนควัน
วันนี้ เธอเป็น “แก๊ส” !
- แม่งเศร้า!
ขุนอรรถ
เกี่ยวข้อง :
รีวิว “หน่อไม้” … ปลายเชียงดาว ภูเขาเปื้อนเมฆ !
The Mist … หมอกจัด สัตว์ร้าย หรือ ใจมนุษย์ ?
ตุลาคม 9, 2008 ที่ 9:10 am
-จิ้งจกบนเพดาน-
อรุณสวัสดิ์ขอรับพี่ท่านขุลล์
ขนำข้าพเจ้ามีจิ้งจกเต็มไปหมด อันที่จริงเราก็อยู่ร่วมอย่างเงียบสงบขอรับ พวกมันไม่เคยร้องสร้างบรรยากาศวิเวกสยองเหมือนตุ๊กแก ข้าพเจ้าก็ไม่เคยไปวุ่นวายอะไรกับพวกมัน ปล่อยมันไต่มุ้งไต่ข้างฝาหาแมลงกินไปตามเรื่อง
แต่ขี้ของพวกมันสิขอรับ!
พวกมันขี้ไปทั่วไม่ดูตาม้าตาเรือ จะกินข้าวก็ต้องระวัง นั่ง ๆ ยังมีขี้ใส่หัว(แถมมีเยี่ยวกลิ่นน้ำปลาตาตราทิพรสเป็นแพ็คเก็จ) มันพากันขี้ทิ้งไว้ให้ข้าพเจ้าต้องกวาดไม่เว้นวัน กลายเป็นกิจวัตรเหมือนพวกมันจ้างข้าพเจ้าไว้เป็นคนงานกวาดขี้ด้วยค่าจ้างต่ำกว่าอัตราแรงงานชนบทคือเสียงร้องกล่อมใจ ต๊อก ๆ เป็นครั้งคราวซึ่งก็หาสร้างภิรมย์อันใด
บนพื้นยังพอทำเนากวาดง่าย แต่ตามซอกโน่นนี้หากเว้นปัดกวาดสักพักเป็นเต็มไปหมด คิดก็ให้อิดหนาระอาใจ ข้าพเจ้าได้แต่สงสัยไม่ก่อประโยชน์แก่กันแล้วมันจะมาอยู่ร่วมทำไม? คิดถึงสัจธรรมทุกสิ่งในโลกล้วนพึ่งพาอาศัยเด็ดดอกไม้กระเทือนถึงดวงดาว ข้าพเจ้าพยายามคิดถึงผลดีที่มีเจ้าจิ้งจกพวกนี้อยู่ในขนำ
คิดไม่ออกเลยพี่ทั่ลล์!
และแล้ววันนั้นก็มีพระเอกขี่ม้าเขียวมาช่วย
ไม่ต้องสงกานะขอรับว่าทำไมจึงไม่ขี่ม้าขาวอย่างชาวบ้านร้านตลาดเขา ก็เพราะเจ้าพระเอกตัวนี้มันสีเขียว
งูเขียวขอรับ!
เมื่อก่อนเห็นงูเลื้อยเข้าขนำข้าพเจ้ารีบตะเพิด วันนั้นเกิดอารมณ์สุนทรีย์อยากเห็นงูเลื้อยในขนำคิดไปว่าดูเป็นธรรมชาติดี และแล้วก็พบภาพที่ข้าพเจ้าสะใจแทบปรบมือโห่ร้องเหมือนตอนพ่อพาข้าพเจ้าไปดูหนังโรงเก้าอี้ไม้ฝาสังกะสี พอพ่อสมบัติมาช่วยแม่เพชราทีผู้คนปรบมือกันกราว (ปานนั้น!)
งูเขียวมันไล่งับจิ้งจกขอรับ ไอ้พวกนายจ้างช่างขี้ของข้าพเจ้าแล่นหนีกันสับสนอลหม่าน เพดานขนำที่ดูเงียบสงบเกิดโกลาหลราวมียูเอฟโอมาร่อนลง
ได้ผลขอรับ ประชากรจกลดจำนวนลงอย่างเห็นได้ชัด ขี้ที่เคยต้องกวาดวันละหลาย ๆ ตัน เป็นอันเหลือหรอมแหรม ข้าพเจ้ากินข้าวไม่ต้องคอยระวังนั่งเขียนหนังสือก็สบายอุราโดยมีเจ้างูเขียวมาคอยดักจับจิ้งจกทะเล่อทะล่าอยู่บนเพดาน
อย่าเพิ่งลุกจากเก้าอี้ขอรับ!..เรื่องราวยังไม่จบแค่นั้น
และแล้ววันหนึ่งขณะข้าพเจ้ากำลังนั่งเขียนหนังสือเพลิน ๆ ก็มีอันให้สะดุ้งโหยง ขี้ขอรับ! ขี้หล่นลงมาปาดหูแผละไหล่ เป็นขี้เหลวกลิ่นชวนเอียนชวนอ๊อก เงยดูเป็นเจ้างูเขียวตัวนั้นนั่นเอง ข้าพเจ้าคว้าไม้ไล่มันไปเสียจากขนำด้วยอารมณ์ฉุนปานเตียวหุยกลางทัพ รีบล้างน้ำฟอกสบู่ แต่ล้างอย่างไรก็ไม่สิ้นกลิ่น ยังคงโชยคลื่นเหียนอยู่โรยริน (พี่ท่านลองคิดดู บนไหล่ปลายจมูกนี่เอง)
ข้าพเจ้านั่งทบทวนสัจธรรม สรรพสิ่งต่างพึ่งพาอาศัยไม่มีผู้ใดอยู่โดยเดียว ไม่ว่าจิ้งจกหรืองูเขียว ข้าพเจ้าคงพึงพาอะไรบางอย่างจากพวกมัน ว่าแต่มันอะไรกัลล์ ยังนั่งคิดอยู่เลยขอรับ..ยังนั่งคิดอยู่เลยพี่ทั่ลล์..
คารวะ
ตุลาคม 10, 2008 ที่ 12:20 am
บางครั้ง เราก็ต้องอ่านเยอะ เพื่อจะเขีัยนได้เยอะ
แต่บางครั้ง อ่านเยอะ ก็กลับไม่ได้ช่วยอะไร เพราะมัน “ไม่มีอารมณ์”
ตุลาคม 12, 2008 ที่ 1:15 am
What did วันนี้ เธอเป็น “แก๊ส” mean?
not fog, or smoke?
nice pictures.
ตุลาคม 14, 2008 ที่ 10:34 am
“จะให้ดีเธอยอมก่อน ตกลงไหม?”
บ๊ะ พี่ท่าน แล้วถ้าเธอย้อนกลับมา ก็แล้วเธอล่ะ ยอมก่อนได้ไหม?
ถ้าจะให้ดี เป่ายิ้งฉุบ ดีไหม…
แต่มีข้อแม้ว่า “ห้ามตะแบง”