เพลงสีขาว … ซาวด์แบบสครัปป์ป์ป์ !

Edited : 23/10/08

หลังจาก”หยุดเห่อ”นักร้อง(ไทย)ไปเสียนาน เมื่อวาน “scrubb ทำให้ผมเปลี่ยนใจ …

 

การพูดถึง หรือ เขียนถึง scrubb ทั้งที่ไม่มีข้อมูลมากนักเกี่ยวกับพวกเขา อาจมีจุดด้อยอยู่บ้าง แต่จุดดีก็พอมี คือ คนอ่านจะได้รับรู้ถึง ”ความรู้สึกสด” – อย่างน้อย “ของสด” ก็ดีกว่า “ของดอง” 

 

 

… ลืมแล้วใยเจ้าเอย ก่อนเราเคยสัญญา จะรักกันไว้ให้มั่น

 

นับตั้งแต่ เบิร์ด กับ ฮาร์ท กล่อมใจวัยรุ่นด้วยเพลง “ลืม” ดังสนั่นลั่นเลื่อนสะเทือนวงการ(บานตะไท!) คงไม่เกินเลยไป หากจะกล่าวว่า ในปี 2528 … เด็กหยามฯ* ฮัมเพลงนี้ได้ทุกคน (*สยามฯ เวลานั้น ไร้โซนเซ็นเตอร์พ้อยต์)

 

ใครบางคนอาจบอกว่า ดูโอ้คู่นี้โด่งดัง เพราะในเวลานั้น สังคม(วัยรุ่น)กำลังเห่อ “เด็กนอก” หรือ “ลูกครึ่ง” ฟังดูก็อาจมีมูลความจริงอยู่บ้าง แต่ไม่น่าจะใช่ความจริงทั้งหมด เพราะนอกจากเด็กนอกอย่าง น้าเบิร์ด กับ น้าฮาร์ท แล้ว วงการโฆษณาก็ผลัก(แอนด์ถีบ) เด็กนอกและลูกครึ่งอีกหลายคน ไป”เสียคน”ในวงการมากมาย ไม่อยากเอ่ยชื่อ  

 

ดังนั้น ลำพังแต่ว่าเป็นเด็กนอก อาจไม่ทำให้”ดัง”ได้ … หรือจะเป็นเพราะ “บรรยากาศ” ในวงการเพลงไทย ยามนั้นเข้าสู่ยุคมืด! มืดไปด้วย “ซาวด์แกรมมี่” กับ “ซาวด์อาร์เอส” เต็มแผงเทป

 

 

จนเมื่อ “คอเพลง”หลายหมื่น หันซ้ายขวาแสวงหาความแปลกใหม่ และ “โดน” เข้าอย่างจัง เมื่อได้ยินเสียงร้องแปล่งๆ บวกกับ “ซาวด์” ในแบบ เบิร์ด กับ ฮาร์ท … นับแต่นั้นมา ยังไม่มี “ดูโอ้ชาย” คู่ไหน ทำหน้าที่ได้ดีเท่าเขาทั้งสอง

 

พูดเสียอย่างนี้ น้าสุเมธ แอนด์เดอะ น้าปั๋ง อาจค้อนควับเข้าให้ เพราะผมเองก็เป็นแฟนคลับของน้าทั้งสอง โดยเฉพาะ “โทนดนตรี”แบบสุนทราภรณ์นั่น ชอบใจ ใครหลายคนอยู่ไม่น้อย 

 

แต่เพราะน้าทั้งสองคนหลังนี่ มาโด่งดังอยู่ในกลุ่ม “ผู้ใหญ่ผู้ใหญ่” มากกว่า “เด็กเด็ก” … จะเรียกว่า ทาร์เก็ทไม่ชัด หรือ โพสิชั่นนิ่งยังไม่เข้าที่เข้าทาง ก็ตามแต่

 

ส่วน ไม้กอล์ฟ เอ้ย กอล์ฟ-ไมค์ หรือ อีบ้า เอ้ย อาร์-บี้ หรือแม้กระทั่ง แดน-บีม หรือ อะไรๆ คล้ายแบบนี้ ใครจะเรียก “ดูโอ้” หรือ “โดนอู้” หรือ อะไรก็ช่าง แต่ผมคิดว่ายัง “ห่างไกล” หรือ “ลืม” ไปได้เลย หากนำไปวางเทียบกับ คน(ทำงาน)ดนตรี อย่าง เบิร์ดกับฮาร์ท หรือแม้กระทั่ง น้าเมธแอนด์น้าปั๋ง  

 

ผมว่า อะไรๆ แบบ แกรมมี่ซาวด์ หรือ อาร์เอสซาวด์ ฟังกี่ครั้งก็เหมือนๆ กันไปหมดนี่ หากจะเทียบไปก็เหมือน บะหมี่สำเร็จรูป ฉีกซองเทน้ำร้อน รอสักสองนาที แบบนี้ แม้จะพอกินได้ พอทำให้หายหิว แต่จะไปเทียบกับ ผัดไทยประตูผี หรือแม้แต่ บะหมี่จับกังเยาวราช … คงไม่ได้ – ระดับสุนทรีภาพอยู่ในเกณฑ์ต่ำ !  

 

“ดิจิตอล” สร้างเพลงสำเร็จรูปได้ แต่ก็เกือบทำให้วงการนี้ เกือบล้มสลายได้เหมือนกัน … นักร้องที่จะอยู่ได้ใน “ยุคดิจิตอลสลายวงการฯ” แบบนี้ เก่งและขยันอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีสิ่งที่เราเรียกว่า A Story To Talk ด้วย

 

และ scrubb ก็มีสิ่งที่ว่า (เข้าเรื่องเสียที – ฮา) และ “สิ่งนั้น” มันโดนครับ แม้จะเป็นหมัดเล็กๆ วงแคบๆ - แต่ “โดน”

 

“สิ่งนั้น” ผมอยากจะเรียกมันว่า “ความคิด” … เขามีความคิด – ซึ่งก็ไม่ได้หมายความว่า มีความฉลาดหลักแหลม หรือ “(แหลม)คม” อะไรมากมายกว่าใคร แต่มันสำคัญอยู่ตรงที่ว่า “สาร”ที่พวกเขาต้องการ”สื่อ”นั้น … เสาอากาศของผม และ “เด็กทางเลือก” อีกหลายพันสามารถรับคลื่นที่ว่านั้นได้  

 

ความคิดที่ว่า “มันโดน” นั่น ลองคลิกอ่านบทสัมภาษณ์ที่นี่จะดีกว่า ประมาณว่า ไม่มีสตั้นท์ เล่นจริง เจ็บจริง :  http://www.songburi.com/interview/scrubb_album_mood.html

 

นี่แหละครับ ที่ผมเรียกว่า “พวกเขามีความคิด” และ ความคิดของเขาทั้งสอง “โดนใจ” ผมอย่างจัง …

 

หากใครยังไม่รู้จัก scrubb (เหมือนผม) ลองเริ่มทำความรู้จักพวกเขา และ ซาวด์แบบ scrubb ด้วยอัลบั้ม “ชุดเล็ก” … ซึ่งแม้จะเป็นงาน Re-arrange หรือ “งานเก่าเล่าใหม่” ก็ตาม เชื่อเถอะว่า หากคุณกำลังมองหา เพลงสวยๆ เนื้อหาเรียบง่าย และ “ไลน์สะอาดๆ” แล้วล่ะก็   

 

– อัลบั้มนี้ … ใช่เลย !

 

 

ขุนอรรถ