จำได้แม่นเลยว่า ประมาณปี 2545 หลังค้นหาและผิดหวังซ้ำซากกับหนังสือ “เห่าทู” (เห่า, too) บอกตามตรง ผมยังไม่เคยเห็น เห่าทู เล่มไหน แก้ไขปัญหาได้จริงๆ จังๆ สัก(กะ)เล่ม
“ปัญหา” … ยิ่งดัด ก็ยิ่งดีดเด้งไปมา เหมือนไม้หวายโค้งๆ ที่เรากำลังดัดมันให้ตรง (โดยไม่รนไฟ!)
… น่าขำ! ปัญหาของผม คือผมกำลังค้นหาอิสรภาพจากงานประจำ(เจ!) และ หนังสือ How to พวกนั้น ช่วยอะไรไม่ได้สักเล่ม พูดอย่างนี้ก็ไม่ถูกนัก ความจริงมันก็พอช่วยได้บ้าง แต่ช่วยได้ไม่นาน เราต้องควานหาหนังสือ(เห่าทู)เล่มใหม่มาอ่าน
How to balance your life and work ? (หรืออะไรประมาณนี้) คือ หนังสือที่ผมกำลังยืนอ่านในวันนั้น ก่อนเหลือบเห็นหนังสือหน้าปกสีฟ้าๆ มีคำว่า “อิสรภาพ” วางบนชั้น … ผมว่า หนังสือสบตาผมเช่นกัน !
แผนที่นักเดินทาง (สู่ความหวังและอิสรภาพ) ของ ชัชรินทร์ ไชยวัฒน์ คือ หนังสือเล่มนั้น
คุณชัชรินทร์พาผมกลับไปในโลกยุคไร้ภาษาเขียน และ ภาษาพูดของมนุษย์อาจเป็นเพียงแค่เสียงเห่าหอน! ใช่ เขาพาผมกลับไปในยุคดึกดำบรรพ์ สมัยลิงหางสั้นเริ่มพัฒนาตนเอง!
จากนั้น คุณชัชรินทร์ ก็ยังทั้งลากทั้งพากันจูงมือผมไปรู้จักกับการเดินทางของสิ่งมีชีวิตสองกลุ่มที่มีจุดกำเนิดเดียวกัน แล้วค่อยๆ เดินแยกทางกันไปปักหลักตั้งรกรากตามลุ่มน้ำต่างๆ – และเป็นที่มาของความเชื่อสองขั้ว
การเดินทางน้อยลงก็จริง แต่การต่อสู้รบราฆ่าฟันกันกลับมากขึ้นเรื่อยๆ จากเหนือสู้ใต้ ใต้สู้เหนือ กลายเป็นใต้สู้ใต้ เหนือสู้เหนือ เพราะอะไร … เพราะการเดินทางภายในใจ ผลักพวกเราสองกลุ่มออกไปเรื่อยๆ – ขัดแย้งทางความคิด!
ยิ่งเราพัฒนาองค์ความรู้และวิทยาการมากขึ้นเท่าไร เรากลับยิ่งทำลายล้างกันมากขึ้นเท่านั้น องค์ความรู้และเทคโนโลยี นำมาสร้างเข้าใจและความปรองดองระหว่างมนุษย์ด้วยกัน แทบไม่ได้เลย
คุณชัชรินทร์ ถามว่า “เท่าที่ผ่านมา เราใช้ความรู้ของเราไปในทางที่ถูกหรือผิดมากกน้อยแค่ไหน ความรู้เหล่านั้นนำพาเราไปสู่ อิสรภาพ หรือ กลับพันธนาการ เราทั้งหลายแน่นขึ้นทุกที”
คุณชัชรินทร์ จบหนังสือฯ ไว้อย่างนี้ … บ้าฉิบ !
ผมหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่นานหลายเดือน เดินหาหนังสืออะไรก็ได้ที่เขียนโดยคุณชัชรินทร์ หนึ่งปีต่อมาจึงได้พบกับหนังสือเล่มบางๆ หน้าปกสีเหลืองอ่อน มีลายเส้นตะหวัดแนวเซน – ไกวัลยธรรม !
ไกวัลยธรรม - นิยามแห่งความเป็นพระเจ้า ปรมัตถมัน เต๋า และ นิพพาน
“ไกวัลยธรรมนั้น เป็นเหตุผลที่สิ้นสุดแล้ว ไม่มีอะไรใหม่ไปกว่านี้ ไม่ว่ายุคเทคโนโลยี ดาวเทียม หรืออภิมิติ อภิพิสดารอะไรทั้งมวล ก็ไม่หลุดรอดไปจาก กฎเกณฑ์แห่งศาสนาที่เป็นหนึ่งเดียวกัน” คุณชัชรินทร์ อธิบายไว้อย่างนั้น
กฎเกณฑ์ฯ ที่ว่า ท่านพุทธทาสจับใส่ไว้ใน ไกวัลยธรรม เล่มหนาเท่าเยลโล่ เพจเจส … เหตุผลสิ้นสุดที่ว่า คลี่คลายความงุนงงสงสัยที่มีทั้งหมดจากการอ่านหนังสือเล่มก่อนหน้า บัดนี้ผมรู้แล้วว่า ผมกำลังค้นหาอะไร และ ผมจะหาคำตอบได้จากที่ไหน
10 วันช่วงปลายปีนี้ ผมจะใช้เวลาทั้งหมดไปในการเดินทาง … การเดินทางภายใน “โลกโดดเดี่ยว” ค้นหาทั้งนิยามแห่งตนเอง และ ความจริงแท้
สวัสดีปีใหม่ … ปีหน้าเจอกันครับ
ขุนอรรถ
