ของเสีย … อย่ารอให้ถึงพรุ่งนี้ !

“แบงค์ร้อยนี่ของเธอรึเปล่า”

“มีรูปพระเจ้าอยู่หัวไหมล่ะ”

“บ้าเหรอ มีสิ”

“เออนั่นแหละ ถ้ามี แบงค์นั่นก็ของผม”

“บ้า”

 

เกือบ 3 ทุ่มแล้ว ผมนั่งฟังพนักงานทำความสะอาดสองคนคุยกัน ขณะกำลังนั่งส้วมในห้างฯ ดังแห่งหนึ่ง บทสนทนานั่น ทำเอาผมยิ้ม ผมทำธุระเสร็จครู่หนึ่งแล้ว แต่อยากฟังต่อ ผมลดหนังสือลงเพื่อเงี่ยหูฟังพวกเขาคุยกัน

 

“รีบๆ ทำให้เสร็จ จะได้กลับบ้านกลับช่อง เหลืออีกเยอะมั้ยเนี่ย”

“ชั้นสามยังไม่ได้ทำเลยพี่ อีกครึ่งชั่วโมงห้างฯ ก็ปิดแล้ว แต่คงทันน่ะ”

 

…

 

“ใครว่าเศรษฐกิจไม่ดี คนซื้อของกันอย่างกับแจกฟรี เธอว่าไหม”

“ที่ว่าไม่มีเงิน เขาหมายถึงพวกเรามั้งพี่ คนส่วนใหญ่ของประเทศ”

 

เสียงหัวเราะปลายประโยคเมื่อกี้ ฟังคล้ายเสียงสะอื้น – มากกว่า   

 

“… เช็ดได้แป๊บเดียวก็เหมือนเดิม เหมือนยังไม่ได้ทำ พอข้างบนมาตรวจ ฉันอธิบายเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง บอกว่าคนเข้าส้วมเยอะ เขาบอกว่าฉันทำไม่สะอาดเอง”

“ทำไปเหอะพี่ อย่าไปเถียง นี่ยังไม่รู้เลยว่าจะได้โบนัสหรือเปล่า เพื่อนผมทำแอร์ข้างบนบอกว่าไม่ลดเงินเดือนก็ดีโขแล้ว ปีนี้ห้างฯ ไม่กำไรเหมือนปีก่อน”

“จริงเหรอเนี่ย ห้างฯ ไม่กำไรอะไรวะ เห็นออกรถใหม่กันเป็นแถว” 

“พี่รู้ได้ยังไง”

“ก็เพื่อนพี่ นาย(ห้างฯ)ให้ไปทำความสะอาดบ้านเขา คนนี้แหละ มันบอกมา”  

“อย่าว่าแต่รถเลยพี่ อย่างเรา ผ่อนตู้เย็นให้รอดก่อนเหอะ”

 

“ฟังพอแล้ว” ผมคิดพร้อมกดน้ำทำความสะอาด … “เกรงใจ” นั่นก็ความรู้สึกหนึ่ง พวกเขายังต้องทำสะอาดห้องส้วมที่ผมเพิ่งทำสกปรกไป ยังต้องเก็บข้าวของเครื่องมือ เก็บกระเป๋า การหารถเมล์กลับบ้านคงเป็นภาระสำหรับพวกเขาไม่น้อย – บ้านเขาอยู่ไกลไหม ? ลูกๆ ของพวกเขากำลังอยู่กับใคร ? … สถาบันครอบครัว – ถุย!

 

“สะท้อนใจ” นั่นเป็นอีกความรู้สึกหนึ่ง 

 

ตั้งแต่ ตุลาวิปโยค พฤษภาทมิฬ จนถึงเหตุการณ์ “สมชายสลายม๊อบ” เมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา เรา*ต่างต่อสู้กับความเหลื่อมล้ำต่ำสูงในสังคมมิใช่หรือ แล้วยังไง จากซ้ายสู้ขวา มาเป็นซ้ายสู้กับซ้าย และ ขวาก็สู้กับขวา … “บนและล่าง” ก็ยังสู้กันต่อไป

 

สำหรับผม การเมืองเหมือนของเสีย เราต้องถ่ายทิ้งทุกวัน

 

ขุนอรรถ

 

หมายเหตุ เรา* หมายถึง คนผิวสีเหลือง ผิวสีแดง ผิวสีขาว และ ผิวสีน้ำเงิน

 

 

Photo : http://www.komchadluek.net/2007/11/24/images/8059958low.jpg