เซ่อร์ … เซ่อร์ …

 

คุณคงเคย … เมื่อตัดสินใจทำอะไรลงไปด้วยความรู้เท่าถึงการ มีความหมายว่า ขณะทำสิ่งนั้น สติดีจัง สตางค์อยู่ครบ แต่ภายหลังรู้ว่า สิ่งที่ทำนั้น แม้”ไม่เลว” แต่ก็ไม่เหมาะกับกาลเวลาและสถานที่ … คุณคงเคยได้รับรู้ถึงความรู้สึกนั้น

 

มิอาจกล่าวได้ว่า ตนเองเป็นคนดี(เด่)อะไร ออกจะมีแนวโน้มเอียงไปทาง”ดีน้อย”อีกต่างหาก แต่พร้อมกันก็มีนิสัย”ขอโทษไว” ไม่ปล่อยให้สถานการณ์ผลักตนเองเข้าไปในมุมอับ ไม่ยอมรับความคิดเห็นใคร

 

นิสัย”ขอโทษไว”นี้ มีบทเรียนมาจากห้องเรียนชั้นมัธยมต้น ในโรงเรียนคาทอลิกชายล้วนแห่งหนึ่งกลางกรุงเทพ พ.ศ.2524 – ประมาณนั้น  

 

…

 

เป้ เพื่อนร่วมก๊วนนายหนึ่ง ก่อการร้ายในห้องเรียนจนเกินพอดี ครูประจำชั้นหนุ่มใหญ่ สั่งสอนด้วย”คำหนัก” หนักหนาขนาดเพื่อนร้ายนายนี้ท้าชกอาจารย์หลังโรงเรียน – ใช่ ท้าชกกับอาจารย์ฯ  

 

“เซ่อร์* … เซ่อร์มาชกกับผมหลังโรงเรียนเลยกว่าครับ!”

“ได้ แต่ขอผมสอนก่อน ตอนนี้เป็นชั่วโมงเรียน”

 

*มาสเซอร์ หรือ มาสเตอร์ (Master) ใช้เป็นคำเรียกครูบาอาจารย์ในโรงเรียนคาทอลิก นักเรียนส่วนใหญ่เรียกมาสเซอร์สั้นๆ ว่า “เซ่อร์”  

 

ในห้องเรียนคาบนั้น เงียบผิดปกติ พวกเราสังเกตได้แต่สายตาวอกแวกของเพื่อนๆ ระหว่างนั้น เป้จะกำลังคิดอะไรอย่างไร ไม่มีใครรู้ได้ ก่อนหมดชั่วโมงเรียนไม่ถึง 5 นาที ทุกสายตาจับจ้องไปที่เป้

 

เป้เดินตรงไปที่หน้าห้อง จากนั้นก็เดินอาดๆ เข้าไปใกล้โต๊ะสำหรับอาจารย์ … มาสเซอร์ลุกขึ้นยืน

 

“ผมขอโทษ” เป้คุกเข่าลง แล้วก้มกราบอาจารย์ มันเป็นเวลาเนิ่นนานพอจะได้ยินเสียงหายใจของใครบางคนในเหตุการณ์นั้น

 

“ผมยกโทษให้”

 

…

 

ภาพอาจารย์ประคองลูกศิษย์ให้ยืนขึ้นในวันนั้น ผมจดจำและนำมาใช้ทุกครั้งที่”ทำพลาด” และ ตลอดเวลาที่ผ่านมา สิ่งที่ได้เรียนรู้ไปพร้อมๆ กัน นั่นก็คือ …

 

คำขอโทษ นั้น ด้วยตัวของมันเอง ยังเป็นการ “ยก-โทษ” ที่เกิดตามมา โดยเฉพาะ โทษที่เกิดขึ้นจากการต่อสู้ภายในใจของเราเอง

 

คำขอโทษ ยังดึงเราออกจากมุมอับ(ชื้น) และ คับแค้น … ออกมาสู่ทุ่งกว้าง เส้นทางดอกไม้ มีแดดสวยๆ และ เมฆอ้วนๆ ให้ชื่นชม

 

สุดท้าย คำขอโทษ จะไม่ยังประโยชน์ใดๆ หรือ แก่ใครทั้งสิ้น รวมถึงตัวเราเอง หากเราไม่นำความผิดพลาดนั้น กลับมาทบทวน ใคร่ครวญ และปรับปรุงการกระทำในครั้งต่อไป

 

ขุนอรรถ