“ความจำสั้น แต่ … (ความฝัน)ฉันยาว”
By: ขุนอรรถ
tags: ความจำสั้น แต่รักฉันยาว, หนัง GTH, MV
Category: Love gap, family gap, friend gap, life gap, mind gap, sex gap
ทวดของผม (… ไม่ใช่สิ ความจริงเป็นทวดของคนอื่น) อายุอานามขาด ๑๐๐ ปีไปก็แค่ ๕
ความจำเกี่ยวกับคนและเหตุการณ์ของท่านยังดีอยู่ … แต่ดีครู่เดียว !
“มึ_งใคร” ทวดถามผม
“ผัวไอ้นี่” ยายชี้นิ้วมาทางนี้ พร้อมตอบทวดแทนผม
“…” ทวดพยักหน้า แล้วหันมายักคิ้วกับผมสองกระดิก
ทวดเพิ่งผ่านประสบการณ์เจียนอยู่เจียนไปและเพิ่งออกจากห้องไอซียูมาได้ไม่กี่วัน สายโน่นท่อนี่ยังค้างคอเป็นเหตุให้ทวดรำคาญ
“อย่านะแม่!” ยายร้องห้ามไม่ให้ทวดดึงท่อพลาสติกออกจากคอ
ยายดึงมือออกแล้วยักคิ้วให้ยายสองกระดิก ถามยายว่า “มึ_งใคร”
“จำหนูไม่ได้เหรอแม่”
“…”ยายส่ายหัวน้อยๆ
“หนูก็ลูกแม่ไง” ยายบอกทวด
“…” ไม่ต้องบอกก็รู้ ทวดพยักหน้าพร้อมยักคิ้วให้ยายสองกระดิก !
ความจริง ทวดไม่มีเสียงเพราะเจาะคอคาท่อพลาสติกนั่น แต่ไม่เป็นไร บ้านเรามีผู้ชำนาญการ จบการศึกษาระดับไหนคณะใดไม่ปรากฏ แต่วิชาเอก ”รีดมายลิปส์”
พี่รัตน์ เป็นคนดูแลทวดหลายปีแล้ว ใกล้ชิดขนาดมองตาก็รู้ใจ (มองยายจะรู้ใจหรือเปล่า ไม่ได้ถาม) … ไม่แปลกอะไรที่พี่รัตน์จะอ่านริมฝีปากทวดแล้ว แปลเป็นไทยได้ – หน้าตาเฉย
จะจริงเท็จอย่างไร เท่าที่สังเกตได้ มีความเป็นไปได้ ถึง “ใกล้เคียง” ประมาณ ๘๐ เปอร์เซ็นต์
“หาอะไรให้เขากินหน่อย(ใช่ไหม)” พี่รัตน์ถามทวด จากการแปลความตามปาก พร้อมกับเลียนแบบทวดที่ชี้นิ้วชี้ลงพื้นและ“ทำวนๆ”เหมือนกวนอะไรสักอย่าง
“…” ทวดพยักหน้ายักคิ้วให้พี่รัตน์สองกระดิก !
แม้เราจะไปหาทวดแค่สัปดาห์ละครั้ง แต่เดาว่า เรื่องราวในบ้านหลัง(ใหญ่)นี้ คงวนไปวนมาแบบเดียวกับที่ทวด”วนนิ้ว” ทั้งวัน … ทุกวัน
“คนแก่นอนน้อย” พี่รัตน์บอกพวกเรา “ทวดนอนวันละไม่กี่ชั่วโมง เมื่อคืนกว่าจะเอนนอน เกือบเช้า” พวกเราฟังด้วยอาการอ้าปากค้าง
“พี่หลับไม่ได้เลย เผลอแป๊บเดียว ทวดก็คอยแต่จะดึงท่อออก” พี่รัตน์กึ่งเล่ากึ่งฟ้อง
“แล้วทำไง” ผมถามพี่รัตน์ …
“เล่นไพ่อย่างเดียว ถึงจะเอาอยู่” พี่รัตน์หันไปค้อนทวด – วงใหญ่
ทวดเล่นไพ่(ผ)สมสิบได้เป็นชั่วโมงๆ มีกี่คนก็เล่นเท่านั้น”ขา” วันนี้มีหลายคน พี่รัตน์จัดแจงคว้าสำรับไพ่ออกมา … ทวดคว้ามาสับ !
… พวกเราเข้าประจำตำแหน่ง (ฮา)
ตาแรก ทวดกิน! ทวดกวักมือเรียกค่าเสียหายคนละ ๕ บาท เล่นเอาพวกเราหันหน้ามาหัวเราะกันเป็นสำราญ
…
(Edited 7/3/09, 1.00pm)
ตั้งใจจะเขียนถึง “ความจำสั้น แต่รักฉันยาว” ไหงเรื่องทวดมาแย่งซีนไปได้
นี่ล่ะหนา ความจำสั้น แต่สันหลังยาว (ฮา)
ดูเหมือนความรัก กับ การลืม(ความหลัง) จะเป็นของคู่ – ดูโอ้
มีรัก … ก็มีลืม
และคงเป็นอย่างที่(บท)หนังใหม่เรื่องนี้ บอกเอาไว้
…“ไม่ลืม ไม่มีหรอก มีแต่ลืมช้า กับลืมเร็ว”
ขุนอรรก
ก่อนไปดูหนังใหม่ … แนะนำหนังเก่า
: 50 First dates (สนุกสุดยอดอ่อนมะระไฟแดง!)
“จะทำอย่างไร … หากรักยัยขี้ลืม” (ตั้งชื่อไทยให้ ในสไตล์เกาหลี)
ดูหนังตัวอย่าง และ MV พี่เบิร์ด - โดยคุณ Pat
http://www.patsonic.com/movie/before-kwamjamsan/
ดูรอบสื่อ - โดยคุณ Pat
http://www.patsonic.com/movie/best-of-times/#more-635
ข้าพเจ้าเคยมีสหายพี่สำนักหนอนอยู่คน ตาคนนี้แกมือฉมัง แม่นศัพท์สะกด ลายสือพลิ้วเป็นปลากระดี่ต้องลม อ่านความแกทีไรเป็นต้องย้อนอ่านรอบสอง (หากคุยที่สำนัก พวกหนอน(แก่ ๆ)เป็นร้อง..อ๋ออออ)
เปล่า…!
ไม่ใช่ติดอกติดใจหลงใหลได้ปลื้มในศัพท์สำเนียงภาษา แต่เป็นเพราะว่าไม่รู้เรื่อง! (ไม่ใช่ตะแกเขียนไม่รู้เรื่องนะ ข้าพเจ้าอ่านไม่รู้เรื่องเอง) ต้องอ่านซ้ำรอบสอง(หรือสาม)จึงพอจะยักคิ้ว(สองกระดิก)
เที่ยวนี้ดูเหมือนพี่ท่านจะสุมศีรษะร่วมก๊วนตาคนนี้เข้าทุกทีแฮะ
เดี๋ยว..อ่านใหม่
คารวะ
ไม่ได้ไถ่ถามสุขทุกข์พี่ทั่นฯ – นานแล้วหนา
สุขนั่นไม่ใคร่สนใจ
ทุกข์ … ยังพอสู้ไหวอยู่, aren’t you?
: )
รู้สึกดีใจ ลิงก์มาให้ด้วย
เป็นครอบครัวแสนอบอุ่นเสียจริงๆ อ่านซะเพลินเลย แทบไม่แตะเรื่องหนัง แตะแต่เรื่องเจ้าของบล็อกเอง อิอิ
เพิ่งไปดูหนังเรื่องนี้มาค่ะ สนุกดี ซึ้งงงง (แต่ทรมานตอนบทซึ้งๆนี่หล่ะค่ะ..ที่ทำให้เราร้องไห้ตามไปด้วย..ทั้งๆที่เมื่อกี๊ยังขำอยู่เลย)
ขออนุญาตเม้นท์นิดนึงกับหนังนะคะ.. คือ ลูกของคุณยายกับคุณตา(ในเรื่อง)เนี่ยสลับบทกันหรือเปล่า เพราะรูปร่างหน้าตาลูกของคุณยายเนี่ยเหมาะจะเป็นลูกของคุณตามากกว่าน่ะค่ะ..อิอิ
สวัสดียามบ่ายค่ะ :D
ปฏิบัติภาระกิจให้พระมารดา เล่นเอาข้าพเจ้าสะบักสะบอมเจียวขะรับ
วันนี้คิดว่าฟื้นแล้วล่ะ (เป็นคนป่วยมาร่วมสัปดาห์)
ยังซู่ไหว..ไหว..
Alzheimer?
Human’s brain is gone eventually.
It remains on others.