“ยาบ้า”

 

กินข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว ตะวันคล้อยกลางศีรษะไปหน่อยเดียว
หลายคนกำลังจับเข่าเม้าท์ละครเมียหลวง
ในขณะที่พวกเรากำลังแทะแตงโม ส้มโอ … สับปะรด

 

จ๋ำ : “ใครเค้าเรียกสัปปะรด ต้องเรียกว่า สรรพรส ถึงจะถูก”

น้อย : “เชิญแกเรียกของแกไปเถอะ ฉันจะเรียกสัปปะรดนี่แหละ”  

จ๋ำ : “วันก่อน ไปยืนเลือกคอนเทคเลนส์ คนขายถามฉันว่า จะรับเลนส์สัมผัสแบบไหนดี”

น้อย : “อะไรวะ เลนส์สัมผัส”

จ๋ำ : “ก็คอนเทคเลนส์นั่นแหละ เล่นเอางง”

 

จริงอย่างเขาว่า 
วงสนทนาหลังอาหารกลางวันเป็นความสำราญของพนักงานออฟฟิศ   

 

ตุ๊ก : “เออ ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง เรื่องนี้เล่าดังๆ ไม่ได้ … ความลับ”

น้อย : “แกรีบๆ เล่ามาเลย ไม่ต้องลีลา”

ตุ๊ก : “วันก่อน ฉันเห็นพวกค้ายา เข้ามาในออฟฟิศ”

น้อย : “บ้าน่า”

ตุ๊ก : “จิ๊ง! หลังโรงอาหารนี่แหละ”

จ๋ำ : “คนในเหรอวะ”

ตุ๊ก : “ไม่ใช่ ฉันไม่เคยเห็น แต่ก็คุ้นๆ หน้าอยู่ … ได้ยินมันบอกพี่บัวว่า
อยากให้พี่บัวช่วยรวบรวมจำนวนที่ต้องการให้แน่นอน อะไรทำนองนี้”

น้อย : “พี่บัวไหน แม่บ้านเหรอ”

ตุ๊ก : “เออ แม่บ้านนั่นแหละ”

จ๋ำ : “แกว่า พี่บัวค้ายาเหรอวะ”

ตุ๊ก : “ไม่รู้ดิ รู้กันแค่นี้นะเว้ย เป็นความลับ”  

จ๋ำ : “แกก็รู้ ฉันปากโป้งที่ไหน”

น้อย : “แกปากไม่โป้ง … แต่ปากเปราะ”

จ๋ำ : “เจ็บนะเนี่ย”  

 

น้อย : “แล้วไง แล้วไง”

ตุ๊ก : “มันบอกว่าต้องส่งตัวเลขให้นาย คล้ายๆ ว่า
เดี๋ยวนี้สายส่งต้องเบิกยารับยาให้แน่นอน
เมื่อก่อนสายส่งไม่วิ่งซ้อนกันเหมือนตอนนี้”   

จ๋ำ : “มิน่า วันก่อนอ่านข่าวว่ายิงกันตาย ท้ายๆ ซอยนี่”

น้อย : “เออว่ะ … เฮ้ย เราต้องบอกเจ๊พาไหม แกดูแลเรื่องความปลอดภัยบริษัท”  

 

ตุ๊ก : “ไม่ได้ ไม่ได้ … ฉันได้ยินมันพูดถึงเจ๊พา กับ เจ็ยุ ด้วยนะโว้ย”

น้อย : “เฮ้ยย บ้าล่ะ เจ๊พา-ไม่แน่ แต่เจ๊ยุน่ะ เข้าวัด ถือศีล กินเจ เลยนะเอ็ง คงไม่ทำหรอก”   

ตุ๊ก : “ก็บอกว่าฉันไม่รู้ ได้ยินมายังไงก็บอกพวกแกไปอย่างนั้น”  

จ๋ำ : “ฉันไม่เชื่อ เป็นไปไม่ได้ … ฉันรู้จักเจ๊ยุ พี่แกไม่ทำอย่างนั้นแน่”

ตุ๊ก : “ฉันก็ว่ายังงั้น แต่มันบอกว่า เจ๊ยุแกรับยาประจำเลยนะเว้ย ทุกวีค”  

จ๋ำ : “จริงดิ”

น้อย : “เดี๋ยวฉันต้องไปถามให้รู้เรื่อง ฉันไม่เชื่อ”

 

ตุ๊ก : “เดี๋ยวก่อนดิ ถึงตอนสำคัญ คือ ตอนมันเข้ามาก็มีคนอยู่เยอะนะเว้ย
แต่พอเหลือน้อยคน มันหันมามองฉัน แล้วถามว่า พี่ๆ เอายาไหม”

น้อย : “แล้วแกว่าไง”

ตุ๊ก : “ฉันว่าไม่เอา แล้วก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป”

จ๋ำ : “เกือบไปแล้วไหมล่ะแก”

ตุ๊ก : “เออว่ะ … เกือบไปแล้ว … รู้ไหม พอมันพูดจบ มันก็ยกถุงใบหนึ่งให้พี่บัวด้วย
ฉันเห็นจะจะ  ยาเต็มถุงเลย!”   

 

ชิบ! พี่บัวเดินมาจากด้านหลังเก้าอี้ม้าหินที่พวกเรานั่ง – ไม่มีใครมองหน้าใคร

พี่บัวแกส่ายหัวช้าๆ แล้วยืนจ้องหน้าไอ้ตุ๊กด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อย

แล้วยอมรับกับพวกเราว่า …   

 

.

.

.

.

.

.

 

“… นั่น ยาคูลท์”

 

ขุนอรรถ

 

ที่มาของยาคูลท์
http://www.pantown.com/board.php?id=3320&area=1&name=board1&topic=183&action=view  

 

ทำไม ยาคูลท์ถึงมีแต่ขนาด 80 ซีซี ?
http://th.answers.yahoo.com/question/index?qid=20071015094707AABct9W

 

เนื้อเพลงยาคูลท์

ลัลล้า หลันล่า ล่ะหล่า ยิ้มแย้มจิตใจผุดผ่อง
สมใจปองไม่มีหมองอุรา พาสุขกายสุขใจได้ทุกเวลา 

ลัลล้า หลันล่า ล่ะหล่า ชุบชีวิตชีวันด้วยยาคูลท์ 
ยาคูลท์นั้นสร้างสุขสันต์ ส่งทุกวันเมื่อตะวันส่องฟ้า 

ยาคูลท์ … ยาคูลท์ … สร้างพลานามัยให้สมบูรณ์