“โฟนอิน”
By: ขุนอรรถ
tags: ขัดแย้ง, ความเข้าใจ, โฟนอิน
Category: Love gap, friend gap, mind gap, politics gap, school gap
“นกไม่เห็นฟ้า ปลาไม่รู้จักน้ำ” จะเปรียบกับสิ่งที่ผมกำลังจะพูดต่อไปนี้หรือเปล่า ไม่แน่ใจ
นึกย้อนกลับไปหลายปี ผมมักถูกเพื่อนๆ (หลอก)ใช้ให้เป็นศิราณี เป็นที่ปรึกษาปัญหาชีวิตเนืองๆ
ส่วนใหญ่วนไปมาอยู่ ๒ เรื่อง – พ่อแม่ไม่เข้าใจ กับ ไม่เข้าใจเพื่อน
แจ๊ค … พ่อเป็นทหาร เข้มงวดและดุมาก ดุขนาดว่าหากค่ำไหน แจ๊คกลับดึกเกินเวลาที่ตกลงกับพ่อไว้
รุ่งขึ้นพวกเราจะได้เห็นรอยเฆี่ยนด้วยไม้แขวนเสื้อ หรือไม่ก็รอยเข็มขัดขนาดเขื่อง
เท่าที่จำได้ พ่ออยากให้แจ๊คเป็นทหารหรือรับราชการเหมือนพ่อ แต่แจ๊คชอบงานศิลปะ งานถ่ายภาพ
“งานแบบนั้นจะทำมาหากินอะไร” พ่อไม่เข้าใจแจ๊ค และ … แจ๊คก็ไม่เข้าใจพ่อ
ปัจจุบันแจ๊คเป็นโปรแกรมเมอร์มือรางวัลระดับประเทศ เมียเป็นแม่ม่ายลูกติด ร้างราเพราะอดีตสามีมือหนัก
- แจ๊คคงต้องการปลดปล่อยวิญญาณร้ายข้างในใจ
ปู … อยู่กับแม่ มีลุงมาอยู่ด้วยเป็นพักๆ ปูเป็นผู้หญิงตัวเล็กแต่แอคทีฟ เสียงแหลมดังและขยัน
มีงานร้องรำไม่ขาด หาเงินเองได้ตั้งแต่มัธยมต้น ส่วนแม่ไม่ได้ทำงานอะไร
จะได้เงินเดือนจากลุงหรือเปล่าไม่แน่ใจ แต่แน่ใจว่า ทะเลาะกับปูบ่อยๆ ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง
อย่างปูเดินเสียงดัง แม่ก็นึกว่าประชดประชัน
“ใช่ซี่ แกมันไม่ต้องง้อขอเงินฉันแล้วนี่ อยากทำอะไรก็ตามใจ”
หลังจากทำงานด้านสื่อสิ่งพิมพ์อยู่นาน ตอนนี้
ปูออกมารับงานอิสระด้านการจัดอีเว้นท์ หรือจัดโชว์ตามงานแสดงสินค้า ปูยังหาเงินเก่งเหมือนเดิม
หยอย … เป็นสาวโคราช เรียนจบแล้วเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ หลายปี แต่แฟนไม่ได้ตามมาด้วย
แฟนของหยอยเป็นนักดนตรี มีห้องอัดเสียงขนาดเล็ก(-มาก)
หยอยกับแฟนคบหากันมาตั้งแต่มัธยม ใครๆ ที่รู้จักดูคู่นี้แล้ว มักเข้าใจว่าเป็นแค่เพื่อนสนิท
เพราะเล่นกันรุนแรง ไม่เทคแคร์กันเหมือนคู่รัก
หยอยแอบน้อยใจบ่อยๆ หยอยยอมทุกอย่างเพราะรัก
และไม่เข้าใจว่าทำไมแฟนจึงไม่ขอแต่งงานสักที
ส่วนแฟนก็ไม่เข้าใจหยอยและพูดบ่อยๆ ว่า “การแต่งงาน ไม่ใช่หลักประกันรักอันยั่งยืน”
ตอนนี้ หยอยเป็นหัวหน้างานด้านสำรวจวิจัยตลาดข้ามชาติ
เป็นที่รักของเพื่อนร่วมงาน เดินทางขึ้นเหนือล่องใต้บ่อยๆ
… ใช้ชีวิตกับเพื่อนสาวในคอนโด
…
กว่าจะเข้าใจอะไรสักอย่าง พบว่า เราต้องเดินผ่านเหตุการณ์มาแล้วทั้งนั้น
ระหว่างอยู่ในปัญหา หรือกำลังฟันฝ่าอุปสรรคที่เกิดขึ้นในชีวิต
ยากนักที่เราจะทำได้เพียงเป็น ”ผู้ดู” หรือ “ผู้เห็น” ส่วนใหญ่สวมบทบาท “ผู้เป็น” แทบทั้งสิ้น
… วัยรุ่นโดดตึกฆ่าตัวตายเพราะแฟนไม่รัก เป็นตัวอย่างที่ดี
เวลาเพื่อนทำให้เราโกรธ เดี๋ยวเราก็ยกโทษ เรื่องที่โกรธประเดี๋ยวเดียวก็หาย
แต่ถ้าเป็นแฟน ทำไมต้องใช้เวลานานนัก แถมหลายคนบาดเจ็บสาหัส บางคนเจียนตาย
เพราะอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะเข้าใจว่าคนเป็นแฟนนั่น “คนของเรา”
โน๊ตบุ๊ค นาฬิกา มือถือ หากเป็นของคนอื่นหาย ทำไมเราไม่เดือดเนื้อร้อนใจ
วุ่นว้าวุ่นวายใจ เสียดายหรืออยากได้อันใหม่ แน่นอน เพราะนั่นมันไม่ใช่ “ของของเรา”
นั่งดูข่าวภาคค่ำ เขานำเสนอข่าวฝ่ายรัฐบาล กับ ฝ่ายค้าน อย่างละ ๒ นาที
ดูข่าวแบบนี้ แน่ใจหรือคือการรับข่าวสารทั้งสองด้าน
พิจารณาสิ่งใดให้สมดุลเหมือนไม้คานตราชั่ง
น่าจะเป็นการนั่งเป็นผู้ดู มองออกมาให้เห็นอีกฝ่าย เสร็จแล้วย้ายไปนั่งให้ครบด้าน
เป็นพ่อเป็นแม่ ก็หัดไปนั่งในใจลูก ส่วนลูก ก็หัดเข้า(ไปข้างใน)ใจพ่อแม่เสียบ้าง
ลดความแตกต่าง แตกแยก ลดความไม่เข้าใจ
เป็นชายก็หักเข้าไปนั่งในใจหญิง นั่งดูนิ่งๆ คงเห็นว่า เรามีดีมีร้ายต่างอะไรกับเรา
ฝ่ายหญิง จะลองนั่งนิ่งๆ ในใจฝ่ายชายบ้างจะเป็นไร
พ่อแง่แม่งอน แอนด์นางร้าย จะหายไป หรือไม่ก็เบาลง
ข้าง”เหลือง”ก็ลองหาเรื่องความคับใจของ”แดง”มาอ่าน ไหนๆ จะสร้างบ้าน
ลองหาคนมาอยู่เป็นเพื่อนจะดีกว่าไหม
เป็น”แดง”ก็ลองเสิร์ชหาเรื่องอึดอัดใจของ”เหลือง”เอาไว้
เป็น”ผู้เป็น”มานานแล้ว หากยังแก้ปัญหาไม่ได้ ลองย้ายมาเป็น”ผู้เห็น”– ”ลองดู”
ขุนอรรถ
ปล. “รากหญ้าสร้างบ้าน ชนชั้นกลางสร้างเมือง”
รวบรวมบทความ”คำถามย้อนศร” ของอาจารย์นิธิ เอียวศรีวงศ์
นับเป็นหนังสือน่าอ่านประจำครึ่งแรกของปี โดยเฉพาะสำหรับคน”หนีศูนย์”(อย่างผม)
นับว่าเป็นการจัดระเบียบเข้าหา”ค่ากลาง”อีกครั้ง – ลอง(อ่าน)ดู
There is no simply way to understand the Thai current politics right now. Because we can easily be misled by untruth, hidden-agenda news. Well…sound like Thai people read a lot, huh?
Sometime, we’ve never known the true. All we can do is trying to understand it as much as possible. Sometime, we just don’t want to know the truth.
ดินเป็นเด็กบ้านนอก ชอบอ่านการ์ตูน แม่ดุว่า “ทำไมไม่อ่านหนังสือเรียน!” อดขนมเก็บเงินไว้ซื้อการ์ตูนแอบซุกไม่ให้แม่เห็น หนักเข้าโดนตีโทษฐานเหลวไหลไม่เอาใจใส่การเรียน
ปัจจุบันดินโตเป็นหนุ่มแระ ยังคงอ่านหนังสือการ์ตูน แม่เห็นก็ยังดุอยู่ดี “โตเป็นควายแล้วยังอ่านหนังสือการ์ตูน!” ดินก็เลยต้องซุกอ่าน ซุกมันทุกเรื่อง หุ้น ภาษี สัญญา ข่าวปล่อย ปั่นจิ้งหรีดให้กัดกัน จิปาถะ
ตอนนี้วิชาซุกชักเข้าฝัก สามารถซุกตัวเองไปโผล่ตรงโน้นตรงนี้ จับไม่ได้ไล่ไม่ทัน…
..
..
..
เก่งจริงมาจับเซ่..
ผมมีจอมอนิเตอร์ที่จวนพังมิพังแหล่ เวลาเปิด ตอนแรกจะสั่นพร่าแล้วเริ่มเอียงซ้ายมั่งขวามั่ง ก่อนจะค่อยลีบลง ลีบลงอยู่ตรงกลางจอ
เพิ่งรู้วิธีแก้ไขจากรุ่นพี่ว่า ต้องตบ จะสามารถใช้ได้้ต่ออีกระยะ จึงลองตบซ้ายตบขวาดู ภาพก็ขยายใหญ่จนเต็มจอได้เป็นปกติ
ใช้ต่อไปได้สักระยะ ก็ออกอาการเอียงอีกแระ ตบซ้าย ตบขวา แถมหัวท้ายด้วย ภาพจึงเป็นปกติิ
ตอนหลังอาการหนัก ตกยกกระแทกจนจอดับไปในที่สุด…
มันจะสามารถเปรียบเปรยกับสถานการณ์เหลืองแดงปัจจุบันได้หรือเปล่าไม่แน่ใจ แต่อยากบ่น
555
3 คน 3 อารมณ์เม้นท์เจงๆ (ฮา)
Lek,
It seems that now we are going to the dead-end for all the Yellow, the Red and the Grey! Actually, for my personal feeling, the country has been cracked already. High emotional but low rational. People talk but not listen. People write but not read. People know but not understand. And some hates lies but don’t wanna know the truth! 555 (Should we laugh out?)
ทั่นดิลล์
แสบจริงนะ ตัวแค่เนี่ย ความจริงผมก็ซุก(ซ่อน)นะ แต่แม่บ้านเป็นคนหาเงินเก่ง … ซุกไว้ตรงไหน หาเจอโม้ด !
ทั่นดาวว์
บางครั้ง อดคิดอย่างทั่นไม่ได้ แต่ถูกฝ่ายค้านในใจกรอกหูว่า “หยุดความรุนแรง ด้วยความรุนแรง ไม่ได้ดอก” … โชคดี มอนิเตอร์ของทั่นดับไปเพราะหล่น ก่อนจะโดน”บ้อง”รอบสุดท้าย หากตายคามือขึ้นมา คนจะหาว่าทั่นใจร้าย ความจริงมันอาจเตรียมตายก่อนลงมือแล้วก็ได้ ใครจะไปรู้
ขอบคุณที่แวะมา กำลังเหงาเข้าเส้นเชียว
: )
มันคงยากที่จะมีวันนั้นนะคะ…คงต้องแตกหักกันไปข้างเลยมั้งคะเนียะเฮ้อ…
หวัดดีครับ ขุนศิราณี เปลี่ยนหน้าใหม่นี่ว่างหรือเขียนอะไรไม่ออกล่ะครับ? แต่อ่านง่ายขึ้น
เรื่องเงินน่ะ เคยมีคนแอบซุกไว้ในตู้ลำโพงคาราโอเกะ เจ๋งสุด เพราะเมียเป็นคนจริงจังกะชีวิต ร้อยวันพันปีไม่เคยมาใช้ห้องคาราโอเกะ แต่วันนั้น ไม่รู้นึกครึ้มอกครึ้มใจอะไร…
หรือว่าเพลงนี้้กะลังดัง…จังซี่มันต้องถอน!
งึ่กๆงักๆ มันเป็นอึกๆอักๆ…
ลำโพงสะเทือน ฝาหลุดออกมา ไม่อยากจินตนาการต่อเล้ย
555 เขียนไม่ออก
… รู้ทันนะ ทั่นดาว
: )
อ่านแล้วได้ข้อคิดดี ๆ เยอะเลยค่ะ :)
- คำกล่าวที่ว่า … เอาใจเขามาใส่ใจเรา … นี่ใช้ได้ทุกยุคสมัยจริง ๆ นะคะ
- สำหรับสถานการณ์แบบนี้ การไม่ยึดติด/ปล่อยวาง อาจจะเป็นหนทางแก้ปัญหาที่ดีที่สด
สวัสดีครับ คุณมะม่วง!
คนส่วนใหญ่ เข้าใจว่า ปล่อยวาง คือ การไม่(เอาตัว)เข้าไปวุ่นวาย(ในเหตุการณ์ต่างๆ)
แต่ความจริงแล้ว การปล่อยวาง หรือ อุเบกขา คือ การไม่เอาใจเข้าไปวุ่นวายต่างหาก
… คนเข้าชุมนุมหลายคน อาจวางอุเบกขาอยู่ได้ … แต่คงมีจำนวนน้อยมากๆ
: )