“กีฬาสี”

 

ผ่านกีฬาสีมาหลายครั้ง มีครั้งหนึ่งที่ผมยังจดจำได้ดีกว่าครั้งใด

กีฬาสีครั้งนั้น ผมกำลังเรียนชั้นประถม ๕ - ผมอยู่สีฟ้า    

 

ก่อนวันกีฬาสีประมาณ ๑ เดือน โรงเรียนจัดกิจกรรมหลายอย่างในช่วงพักเที่ยง

กิจกรรมน่าตื่นเต้นในเวลานั้น คือ การลงชื่อคัดเลือกนักกีฬา กับ ซ้อมเชียร์

 

“สีฟ้าน่ารัก คึกคักเวลาลงเล่น (พวกเราเปลี่ยนเนื้อร้องใหม่)

… สีฟ้าเล่นไม่เป็น เวลาลงเล่น คิกคัก คิกคัก”

เสียงหัวเราะครืนใหญ่กลบเสียงกลองทอมและเสียงรัวฉาบ  

 

มือกลองเป็นรุ่นพี่ตัวดำๆ ล่ำๆ มือฉาบเป็นรุ่นพี่เหมือนกัน แต่ผอม

- และขาวซีดเหมือนเด็กเผือก “ยังกับผีกระดูก” เพื่อนว่าอย่างนั้น

พวกเราสนุกกับการรีบกินข้าวเที่ยง รีบซ้อมเชียร์

 

- ช่วงเวลานั้น พระอาทิตย์ทำงานเสร็จเร็วกว่าปกติ -

 

เช้าวันกีฬาสี หลายคนมาถึงโรงเรียนก่อนเวลา   

พวกเราใส่เสื้อสีใครสีมัน ฟ้า เหลือง เขียว แดง  

ผมเลือกเสื้อตัวใหญ่กว่าขนาดตัว

”เผื่อไซส์เอาไว้ใส่ได้นานๆ” – แม่บอกอย่างนั้น ผมเชื่อและทำตาม

 

รุ่นพี่เรียกรวมกลุ่มนักกีฬาเพื่อเตรียมความพร้อม - วอร์มอัพ

ได้ยินเสียงกลองทอมจังหวะแกว่งไกว จากมือกลองไร้อันดับ  

พวกเรากำลังยืนฟังพวกรุ่นพี่ พูดปลุกใจให้นักกีฬาฮึกเหิม

… ฟังแล้วขำมากกว่าเร้าใจ

 

“ตัวเล็กอย่างแกน่ะดีแล้ว วิ่งเปี้ยวนะ ไม่ได้วิ่งไปพัทยา”  

 

“ส่วนแก ตัวใหญ่ วิ่งช้า แต่ว่าหน้าดุ เอาไปวิ่งคนแรก

… ให้คนวิ่งสวนมากลัวจนขาสั่น”  

 

ฯลฯ

 

วิ่งพลัด วิ่งเปี้ยว วิ่งกระสอบ กีฬาสารพัดผ่านไป

กีฬาไฮไลท์ของเราไม่ใช่ฟุตบอล ชักกะเย่อต่างห่าง

 

“ชักน่ะผมรู้ แต่เย่อคืออะไรครับพี่” หนึ่งในนักกีฬาชักกะเย่อถามรุ่นพี่

ไทยมุงที่ไม่ได้เป็นนักกีฬาพยักหน้าหงึกๆ ด้วยความสงสัย   

 

รุ่นพี่-พี่ที่สุด หันมองเพื่อนๆ ของเขาก่อนตอบว่า

“เย่อน่ะ มาจากเย่อหยิ่ง รู้จักไหม เวลาดึงเชือกเข้ามา ให้เงยหน้าเอาไว้

… ดูเหมือนเย่อหยิ่ง-เย่อหยิ่ง ช่วยเพิ่มแรงดึง” ไทยมุงพยักหน้าหงึกๆ

แต่นักกีฬาลองเงยหน้า แล้วส่ายหัวงงๆ

 

แดดเปรี้ยง ร้อนแต่ลุ้น กรรมการก็เป่านกหวีดเรียกนักกีฬาชักกะเย่อลงสนาม

… จู่ๆ กฤตชัย ก็ปวดท้องรุนแรง ซุบซิบอะไรสักอย่างกับรุ่นพี่

แล้ววิ่งพรวดพราดหายไปทางห้องน้ำหลังตึก  

 

“ขี้แตก มันบ่นให้ฟังแต่เช้าแล้ว” เพื่อนที่นั่งข้างๆ ซุบซิบให้ฟัง

 

พวกเรามองตามรุ่นพี่คนหนึ่งเดินเข้ามาถึงหน้ากองเชียร์   

“แกลงมาสิ” เสียงกลองหรือเสียงหัวใจของผม อะไรหยุดก่อนกัน ไม่แน่ใจ  

 

“ผมเหรอ” …

“ไปแทนกฤตชัยหน่อย” รุ่นพี่ตบไหล่แล้วดึงตัวไปกลางสนาม

 

“ผมตัวเล็กนะครับพี่”

“ตัวเล็กอย่างแกดีแล้ว คู่ต่อสู้จะได้ประมาท

… แกไปอยู่หน้าสุด ให้ไกรวิทย์อยู่ท้าย” ไกรวิทย์เป็นน้องมือกลอง

 

น้ำเสียงมุ่งมั่นของรุ่นพี่ ทำผมฮึกเหิมขึ้นเล็กน้อย

 

กรรมการกลางสนาม เหยียบปมเชือกที่มีผ้าผูกไว้ในตำแหน่งกึ่งกลาง

มองซ้ายขวาสำรวจความพร้อมของทั้งสองสี … ปรี๊ดดดด !

 

ผมล้มไปข้างหน้า !

 

มือยังกำเชือกอยู่ รู้สึกตัวเหมือนถูกลากตามเชือกไปสักพัก

… ปรี๊ดดดด ! วินาทีนั้น ผมรู้แล้วว่า นักมวยโดนชกจนกรรมการนับรู้สึกอย่างไร

 

พวกเราลุกขึ้น ปัดเนื้อตัวมอมแมมด้วยฝุ่นดินสีส้มอมแดง

พวกเราใจแป้ว บางคนหันมองหน้าเพื่อน บางคนมองรุ่นพี่

ผมมองไปทางกองเชียร์ …

 

“รู้หรือเปล่า ว่าเราแพ้” ผมถามตัวเองเงียบๆ

พวกมันร้องเพลงดังลั่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

“ยังไม่แพ้ เราเล่นแบบสองในสาม เรายังมีโอกาส” รุ่นพี่คนเดิม ตะโกนเรียกขวัญ 

 

“ … ยังมีโอกาสแพ้ หรือ โอกาสแก้ตัว กันแน่”  

เพื่อนต่างห้อง แต่ ป. และ สีเดียวกัน บ่นให้ได้ยิน

 

ภาพเก่าเหมือนเล่าใหม่ … กรรมการกลางสนาม

เหยียบปมเชือกที่มีผ้าผูกไว้ในตำแหน่งกึ่งกลาง

มองซ้ายขวาสำรวจความพร้อมของทั้งสองสี

 

ปรี๊ดดดด !

 

ผมล้มหงายท้อง !

มือยังกำเชือกอยู่ รู้สึกเหมือนถูกลากตามเชือกไปทางไกรวิทย์

… ปรี๊ดดดด ! ผมลุกขึ้นแล้วมองไปทางกองเชียร์

 

“สีฟ้าน่ารัก คึกคักเวลาลงเล่น สีฟ้าเล่นไม่เป็น เวลาลงเล่น คิกคัก คิกคัก”

เหมือนกองเชียร์ไม่ได้สนใจว่าใครแพ้ชนะ

 

จำไม่ได้จริงๆ ว่าในที่สุดแล้ว สีฟ้าแพ้หรือชนะด้วยคะแนนเท่าไหร่

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมอยากถามใครสักว่า …

 

“พี่ๆ ทำไมไม่ให้ผมเป็นมือกลอง”

 

โชคดีปีใหม่ครับ

 

ขุนอรรถ