หลงๆ ลืมๆ *
ที่มา : หลง-ลืม
ไม่รู้หรอกครับว่า นี่มันนานขนาดไหน
และจะเรียกว่าเป็นโชคดีหรือเคราะห์ร้ายกันแน่
ผมเกิดมานานพอสมควร และได้เห็นรายการข่าวถึง ๓ ยุค
เห็นทั้ง พัฒนาการ และ พัฒนากวน !
รายการข่าวในยุคแรก ผมเรียกว่า “ยุคอ่านข่าว” แล้วกัน
อยากเรียกว่า ยุคนั่งอ่านข่าว เสียด้วยซ้ำ
คนอ่านข่าว นั่งอ่านอยู่อย่างนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบ
เริ่มอ่าน ๒ ทุ่ม อ่านจบ ๓ ทุ่ม นั่งนานพอๆ กันทุกช่อง*
(* ๓ ๕ ๗ ๙ – ยังไม่มีช่อง ๑๑ รวมถึง TV สาธารณะ)
… ข่าวเดียวกันอีกต่างหาก
ข่าวในพระราชสำนัก ข่าวในประเทศ ข่าวต่างประเทศ – จบ !
ดูๆ คุณอาคุณน้านั่งอ่านข่าวเหมือน “ไม่มีอารมณ์อ่าน”
หรือนี่จะเป็นที่มาของคำว่า “อารมณ์ข่าว” ในยุคนี้
ยุคต่อมา ผมตั้งฉายาจากความรู้สึกที่ได้ – ยุคเสนอข่าว
ยอมรับว่าไม่แน่ใจ อ.สมเกียรติ หรือ คุณสุทธิชัย
- ใครบุกเบิกก่อนกัน ?
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่จะคุยกันว่าใคร … อย่างไร ต่างหาก
ยุคนี้เปลี่ยนแปลงข่าวนั่งอ่านแบบเดิมๆ เป็นนั่งอ่านแบบใหม่
ไม่เพียงแต่ฉาก เสื้อผ้า หน้าผม และท่านั่ง(อ่าน) ที่เปลี่ยนไป
แต่ “ข้างในข่าว” ก็ไม่เหมือนเดิม
คนอ่านข่าว กับ ทีมทำข่าว กับ ข่าว นวดเป็นเนื้อ(ข่าว)เดียวกัน
หรือเพราะไม่มีใคร Ban ข่าว … ข่าวจึงไม่”แบน”เหมือนยุคแรก ?
ข่าวในยุคนี้ เริ่มมีมิติทั้งกว้างและลึก – แม้ไม่มาก แต่มากกว่าเดิม
แต่ขณะเดียวกัน เริ่มรู้สึกว่า พื้นที่สำหรับข่าวต่างประเทศน้อยลง น้อยลง
และในเวลาเดียว “อารมณ์ข่าว” ค่อยๆ เพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น
- แม้เพิ่มไม่มาก แต่มากกว่าเดิม !
มาถึงยุคนี้ ยุคที่ใครๆ เรียกว่า “ยุคเล่าข่าว” ผมว่าไม่ใช่
ตามความเข้าใจ(ของผม) นี่มัน “ยุคละครข่าว” ชัดๆ
พัฒนาการ ไม่ต้องอธิบาย แต่ พัฒนากวน ขอแถลงไขหน่อย
รายการข่าวส่วนใหญ่เวลานี้ พัฒนาแต่เปลือก แก่นเน่า
ข่าวเหมือนละครเรื่องเก่า ดาราหน้าใหม่ หมุนเวียน – ซ้ำๆ
เปลี่ยนฉาก เปลี่ยนนักแสดง เปลี่ยนบทนิดหน่อย
เหมือนเปลี่ยนจากจดหมายเป็นอีเมล์ แต่เนื้อหาเดิม
ยังกล้าเรียกว่า “พัฒนาการ” – หน้าด้าน !
ละครไทยไม่เคยทำให้คน(ไทย)ฉลาดขึ้น ข่าวยุคนี้ก็เช่นกัน
เขียนอย่างนี้อาจไม่เป็นธรรมกับ รายการข่าวดีๆ
เชื่อว่าคนตั้งใจทำรายการข่าวดีๆ คงเข้าใจ
รายการข่าวเน้น “ขายได้ ขายดี” ก็คงเข้าใจเหมือนกัน
ค่าโฆษณานาทีละ ๒ แสน แมวน้ำที่ไหนจะยอมจ่าย
ถ้าสินค้าในโฆษณาขายไม่ได้ เพราะไม่มีคนดู
ไม่เฉพาะสินค้าหรอกต้องเช็ค Rating … ข่าวก็เหมือนกัน
นี่ผมยังไม่ได้พูดถึงเรื่อง “ความนัย” และ “ความใน”
ที่จีนอุตส่าห์ทำสัญญาให้ยืมแพนด้ากับไทย และใครๆ เลย
จากแพนด้าแท้ๆ ผมกำลังคุยเรื่องอะไรกับคุณอยู่นี่ ?
ขุนอรรถ

ผมก็เริ่มจะเอียนกับละครข่าวสมัยนี้แล้วเหมือนกันครับ
เหมือนละครไพรม์ไทม์ที่เล่นแต่เนื้อเรื่องเดิมๆ ซ้ำซาก
คุณโก๋
ขอบอกเรื่องอื่น ผมคงพลาด comment คุณโก๋หลายครั้ง
ไม่รู้ทำไม นี่เป็นครั้งที่สองหรือสามแล้ว comment คุณโก๋ ไปหลบอยู่ใน spam folder
ไม่รู้ทำไม ?
: )
“ละครไทยไม่เคยทำให้คน(ไทย)ฉลาดขึ้น ข่าวยุคนี้ก็เช่นกัน” totally agree.
It’s not easy to say because Demand or Supply news.
เห็นด้วยค่ะ
ว่าเริ่มสนุกจนเกินงามแล้ว
จริงครับ คำนี้ถูกใจ เพราะสนุกได้ แ่ต่ระวัง”สนุกจนเกินงาม”
: )