สอด*
… พยายามสอดส่องความสนใจตัวเองหลายครั้งจนมั่นใจว่า มีนิสัยสอดรู้สอดเห็นเรื่องคนอื่น – เป็นมานาน เรื่องนี้คงต้องโทษพ่อ จริงนะ พ่อสอนมาอย่างนั้น
พ่อบอกว่า ไม่ว่าจะเป็นหนังสือพิมพ์ หรือ นิตยสาร … “หน้า”ที่น่าอ่านเป็นหน้าแรก คือ หน้าสัมภาษณ์ … บทสัมภาษณ์ของใครบางคน บางครั้งหมายถึงชีวิตของเขาทั้งชีวิต
“คุ้มไหมล่ะ อ่านหนึ่งนาที ได้รู้หนึ่งชีวิต” พ่อว่าอย่างนั้น
พ่อมีวิธีเนียนๆ สอนบทเรียนชีวิตให้เรา ตอนนั้นไม่รู้หรอกครับ แต่ตอนนี้ ทำอะไรจนได้ดิบดี ก็เพราะพ่อผู้มี “วิชั่น” นั่นแหละครับ !
ไม่ว่าหนังสือพิมพ์หัวเขียวหัวม่วง ผมเปิดสแกนไล่ตั้งแต่หน้าแรกเรื่อยไปจนเจอ “คอลัมน์สัมภาษณ์” โดยไม่สนใจว่าใครคนนั้นจะเป็นดาราหรือพ่อค้า หรือ “แม่ขาย” ผมอ่านบทสัมภาษณ์ก่อนหน้าไหน
นิตยสาร(ทั้งอ่านฟรีและแจกฟรี)ตามร้านกาแฟ ไม่ว่าเก่าเก็บ หรือเก่าแก่อย่างไร ผมใช้เทคนิคสแกน คือ พลิกอ่านลวกๆ ไล่ไปจนเจอคอลัมน์ที่ต้องการ … นิตยสารแทบทุกฉบับ จะมีบทสัมภาษณ์ดีๆ มีมากกว่าหนึ่ง
ไปๆ มาๆ นิสัยสอดรู้สอดเห็นของผม ลามตามจากหน้าหนังสือมาถึงหน้าทีวี ถ้าเลือกได้ ผมเลือกนั่งดู “บทสัมภาษณ์” ในทีวี มากกว่า นั่งดูบทเจ้าชู้ บทขี้อิจฉาในละครน้ำข้น
ดำรง (พุฒตาล), วิทวัส , ไตรภพ, สัญญา, สุทธิพงษ์ (ธรรมวุฒิ) … บอกไม่หมดหรอกครับ
จะเป็นด้วยเหตุนี้หรือเปล่าไม่ทราบ ผมจึงไม่ค่อย”ผูกพัน” กับ “วรรณกรรม” มากเท่าชีวิตจริง ทั้งที่หลังๆ มีนักสัมภาษณ์มือดี ออกมาเปิดใจว่า “บทสัมภาษณ์ทำให้ดีได้ เพราะมีคนคอยปรับแก้ – ตัดต่อให้”
ชีวิตที่ผิดพลาด – มันก็ผิดพลาดล่ะครับ จะให้ปรับแก้ตัดต่ออย่างไรได้ อย่างดีก็แค่เปลี่ยนจาก Crash เป็น Soft landing ผมเข้าใจว่าทำได้แค่นั้น
หนังสือหลายเล่มที่ซื้อ มาสังเกตภายหลัง จึง(เพิ่ง)เห็นว่า แม้ไม่ใช่บทสัมภาษณ์ แต่หากเป็นการพูดคุยกันผ่านตัวหนังสือระหว่าง เขากับเขา อย่าง ความน่าจะเป็นคนเส้นขนาน ระยะทางอันห่างใกล้ จดหมายจากนักเขียนหนุ่ม หรือ “วินทร์ เลียววาริณ คุยกับหนอน” ฉบับ Limited Edition (2552) … ผมก็จับเอามาวางไว้ในหมวด “สอดรู้สอดเห็น” ทั้งหมด
ลืมบอกไป สิ่งที่ได้นอกเหนือจากการเรียนรู้ชีวิต การอ่านบทสัมภาษณ์มาก ทำให้เราตั้งคำถามเป็น … “คำถาม” นี่สำคัญนะครับ คุณตั้งคำถามกับตัวเองผิด ชีวิตล่องลอยเค้งเต้งเลยนะ จะบอกให้ เอาไว้ค่อยคุยกันใหม่ เฉพาะเรื่องนี้
ขุนอรรถ
ปล. ผมไม่มีส่วนได้เสีย และไม่ได้ตั้งใจโฆษณาหนังสือให้ … คุณก็รู้ ?
รับแซ่บ!
โอ๋เคยได้ทำงานในฐานะลูกกระจ๊อกกอง บก. อยู่พักหนึ่ง
หน้าที่หลักๆ บ่อยๆ คือคอยไปสัมภาษณ์คนนั้นคนนี้
เป็นการทำงานที่ได้อะไรดีๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อชีวิตมาถึงทุกวันนี้
ว่าแล้วก็ไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมไม่ค่อยชอบอ่านบทสัมภาษณ์
น่าตีจริงๆ
ขอบคุณที่ทำให้นึกได้ค่ะ ^ ^
แวะเวียนเข้ามาทีไรเป็นได้เม้นทุกที
เรื่องนี้น่าสนใจมากคะ ซือเจ๊เป็นคนหนึ่งที่นิสัยเสีย ชอบสอด เช่นกันคะ
สมัยเด็กๆซือเจ๊จะไม่ดูการ์ตูน เพราะไม่ชอบ ไม่ดูละคร เพราะรู้สึกว่าไม่ได้ประโยชน์
แต่จะชอบดูชอบอ่าน บทสัมภาษณ์ประวัติชีวิตคน เรียนรู้ชีวิตของคนอืนผ่านประสบการณ์ชีวิตของเขาเช่นกันคะ ซือเจ๊ว่ามันมีประโยชน์มากๆ อย่างน้อยก็ทำให้ซือเจ๊กลายเป็นเด็ก (แก่)เกินวัยในสายตาคนอื่นๆ ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ :)
อันที่จริงตัวอิฉันเองก็เป็นอีกคนหนึ่งที่รักการอ่านจนได้ดี มีวานมีการดีๆทำ นั่งอยู่แต่ในออฟฟิส ไปท่องเที่ยวมาครึ่งค่อนโลก ทั้งๆที่จบแค่ชั้นประถมหก บอกไปใครเขาก็ไม่เชื่อ !!!! ก็เล่นพูดสำเนียงอังกฤษจ๋าซะขนาดนั้น จนฟรั่งเองยังถามว่าเป็น ” คนไทยรึป่าว”
ตอนเด็กๆอยู่อนุบาล แม่เคยบอกว่า ชอบไปนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ให้คุณครูฟังแต่ไม่เคยอยู่ห้องเรียน ตอนนี้อายุอานามก็ยี่สิบต้นๆ ก็ยังนิสัยเดิมคือชอบอ่านให้คนแก่ฟัง แต่ไม่ใช่หนังสือพิมพ์นะ เป็นนิยายน้ำเน่าน่ะ อิอิอิ