Let's talk about . . . . .

“ชั่วโมงละสองหมื่น(เหรียญ)นะคุณ อย่าลืม!”

ผู้จัดการฝ่ายผลิตค้านเสียงแข็ง ทันทีที่บรรณาธิการบริหารสั่งทุกคนให้หยุดรอ “ประเด็นเด็ด” จากนักข่าวมือดีประจำหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่ มาวางเป็นไฮไลท์บน “ข่าวหน้าหนึ่ง” ขณะเวลาล่วงเลยเที่ยงคืนไปไม่มาก

ในขณะที่ทุกอย่างในโรงพิมพ์หยุดนิ่ง, เมืองมืดๆ นอกสำนักงาน, นักข่าวสองคน คนหนึ่งอยู่ในสายโรงพิมพ์ อีกคนเป็นนักข่าวสาวรุ่นใหม่สาย Weblog สังกัดหนังสือพิมพ์เดียวกัน กำลังแยกย้ายกันออกไปเก็บรายละเอียดบางอย่าง …

หนังเรื่อง State Of Play เปิดม่านออกมาโดยใช้ฉากอาชญากรรมและฆาตกรรมนำร่อง ตามด้วยการตายของหัวหน้าทีมวิจัยในคณะกรรมาธิการซึ่งกำลังตรวจสอบความไม่ชอบมาพากลขององค์กรใหญ่ระดับบิลเลี่ยน ที่ได้รับสัมปทานรัฐในกิจการบางอย่างเกี่ยวกับกองกำลังทหาร !

จะว่าแปลกก็คงไม่ใช่ เดี๋ยวนี้อะไรๆ รัฐบาลก็ “เอ้าท์ซ้อส” (ว่าจ้างบริษัทเอกชน)ได้โดยไม่ต้องทำเองเสียทั้งหมด ตั้งแต่ยามรักษาความปลอดภัย ไล่เรื่อยไปจนถึงกองกำลังพิเศษที่ใช้เสริมภารกิจนอกประเทศ อย่างที่เห็นในหนังเรื่องนี้

หนังเพิ่มความซับซ้อนเข้าไปอีกชั้นหนึ่ง โดยผูกให้นักการเมืองหน้าใหม่ไฟแรงขวัญใจประชาชน ไปมี “อะไร” กับหัวหน้าทีมวิจัยในคณะกรรมาธิการที่ว่าเมื่อกี้ ยังไม่พอ หนังยัง(ทะลึ่ง)ผูกให้มีนักข่าวเป็นเพื่อนซี้กัน และดันมี “อะไร” กับภรรยาสาวใหญ่ของนักการเมืองที่ว่า กลายเป็นรักสามเส้าเข้าไปอีก – เริ่มปวดหัว

แต่ผมชอบนะ ถ้าใครพอจะจำ Love Actually ได้ จากความรักในรูปแบบแตกต่างหลากหลาย วิ่งวุ่นไปวนมาพักใหญ่ กว่าจะคลี่คลายว่าทั้งหมดทั้งหลายเป็นเรื่องเดียวเกี่ยวพันกันไปหมด … State Of Play ก็เหมือนกัน

เรื่องราวมากมาย มีอะไรให้ฝึกแยกแยะตีความ หรือตั้งข้อสงสัยต่อไปได้อีกเยอะ … นักการเมืองชั้นดีกลับมาเรื่องส่วนตัวอื้อฉาว มีนักข่าวเป็นเพื่อนซี้ จะหยิบข่าวด้านใดมาเล่น และจะเล่นให้เป็นคุณหรือโทษกับเพื่อนรัก เพราะนักข่าวชั้นดี ดันมีสัมพันธ์ลับกับเมียเพื่อน

หนังสือพิมพ์จะเล่นอะไร ข่าวรักๆ ใคร่ๆ หรือ สาระร้อนในเรื่องงบประมาณแผ่นดินและการคอรัปชั่น เรื่องนี้ยังได้เห็นความเกี่ยวพันของนักการเมืองรุ่นพี่ ที่ต้องอาศัยรุ่นน้องหน้าใหม่ไฟแรงเพื่อคะแนนเสียงของพรรค! หรือ เรื่องราวระหว่างบรรณาธิการบริหารหนังสือพิมพ์ ที่ต้องดูแลทั้งยอดพิมพ์ยอดขาย ผู้ถือหุ้นรายใหม่ และยังต้องให้ทำข่าวอย่างมีจรรยาบรรณอีกต่างหาก

บางทีคุณอาจมองเห็นช่องทางโกงกิน(ง่ายๆ)ของนักธุรกิจสายงบประมาณแผ่นดิน ว่าพวกเขาคอรัปชั่นเชิงนโยบายเป็นอย่างไร หรือใช้ภาษีอากรที่ได้จากประชาชน(โดยเฉพาะคนชั้นกลาง)ไปทำอะไรได้หลายอย่าง ตั้งแต่อาวุธยุทโธปกรณ์ สะพานข้ามคลอง – นักการเมืองช่างกล้า(บ้า)ติดชื่อตัวและชื่อพรรคเข้าไปบนศาลาข้างทาง ใช้ต่อมอะไรคิด!

ผมดูหนังเรื่องนี้จบ ได้บทสรุปกับตัวเองว่า ระหว่างแขกกับงู ผมเลือกตี “สื่อส่วย” ก่อน ทั้งพวกปั่นข่าวปั่นยอดขายทุกเช้า แล้วก็พวกที่วันๆ ทำทีวีด่าว่าฝ่ายตรงข้าม แล้วยังประจานเรียกตัวเองว่า “สื่อสารมวลชน” … ไม่ว่า ระบอบทุ่มนิยม หรือ ประชาระบม ที่เห็นอยู่ทุกวันนี้ คงทำอะไรเราไม่ได้ ถ้าไร้สื่อส่วย

ขุนอรรถ

State Of Play (2003) by BBC http://www.bbc.co.uk/drama/stateofplay/

ชื่อไทย State of Play ซ่อนปมฆ่า ล่าซ้อนแผน (เชยไหมนี่?)