รักไม่เคยชิน*
พี่ชาติครับ
หนังสือ 10 เล่มที่พี่ชาติซื้อมา จะมีสักกี่เล่มที่อ่านรวดเดียวจบ กี่เล่มอ่านได้สักพักแล้วว่าง(ไว้ก่อน) จะหยิบอ่านอีกครั้งเมื่อผ่านตา หรือมีเรื่องให้ต้องค้นคว้า หรือคว้าอะไรก็ต้องคว้าไว้ ก่อนเข้าห้องน้ำไม่ทัน
กรณีของผม อัตราส่วนเท่ากับ 3-6-1 ครับ โดยประมาณ
หนังสือของพี่ชาติ (ภิรมย์กุล) เคยเป็นหนังสือกลุ่มแรก ที่อ่านรวดเดียวจบ พี่ชาติเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับกาแฟ วัด หมา แม่ และเมีย ด้วยลีลาเขียนกวนบาทา ในแนวที่ผมอยากบอกว่า “หัวอกเดียวกัน” ครับพี่
“ผู้หญิงยิ่งกว่าแมว” ของพี่ชาติคราวนี้ ยังฮาอยู่เหมือนเดิมนั่นแหละครับ แต่ … แต่เที่ยวนี้ ผมอ่านไปได้ไม่กี่หน้า หนังสือราคาเกือบสองร้อยก็วางนิ่งบนหอคอยงาดำ(น้ำขิง)
เพราะจู่ๆ ผมก็อยากรู้เรื่องผู้หญิงแบบ Hard core – Hard core ขึ้นมาเสียอย่างนั้น เพื่อให้เข้าบรรยากาศ Hard sales เหมือนพรรค “แดงทั้งแผ่นดิน” บ้าง เรื่องก็มีเท่านี้น่ะครับพี่ชาติ โปรดอย่าว่ากัน
นาทีนี้ นักเขียนเพศหญิงคนใดเล่า จะ Hard core เท่า “คำ ผกา” คงไม่มี
“รักไม่เคยชิน” สำนักพิมพ์ freeform ตอบโจทย์คาใจของผมได้อย่างชะงัก – สงัด ชะลอไม่อยู่เสียแล้ว
ก่อนจะไปพูดเรื่องงงเกี่ยวกับ “ตัวเธอ” ผมขอคารวะจากใจหนุ่มหน้าใสเมื่อ 20 ปีที่แล้ว กับงานเขียนเกี่ยวกับ “การเพศทางเลือก” ที่ดีที่สุดในโลก … ครับ โลกของผม
ใครเล่าจะกล้าพูด(เขียน)กันอย่างตรงไปตรงมา ว่าแท้จริงแล้ว “เราปฏิเสธไม่ได้ว่า มีผู้หญิงไม่น้อยอึดอัดกับการมีผัวเดียวเมียเดียว (เหมือนผู้ชายไม่น้อยอึดอัดกับเรื่องดังกล่าว – ผู้เขียน) และคงนานมาแล้ว มีผู้หญิงจำนวนหนึ่งมีผู้ชายอื่นๆ ที่ไม่ใช่สามีของตนอย่างลับๆ ทั้งที่ทำไปด้วยความรู้สึกผิดและไม่รู้สึกผิด”
ผ่าง ! นี่แหละที่อยากได้ยินจากปากผู้หญิง(บางคน)
นอกนั้นยังมีเรื่อง(งานเขียน)ถึง “เซ็กซ์กับเพื่อน” ที่ปรากฏข้อมูลว่า หนุ่มสาวฟิลิปปินส์เลือก “เสนอ” ออกเดทหรือมี “อะไร” ด้วย หากจะเลือกคบเป็นแฟน พวกเขาแอบแปลกใจทำไมคนไทยจึงบอกว่า เราส่วนใหญ่เลือกคบกันแบบเพื่อนก่อนพัฒนาไปสู่แฟน หรือกิ๊กก็เถอะ
(เขาว่า) มันออกจะเป็นการให้ความหวังกันเกินไปหน่อย หากวันหนึ่งฝ่ายใดจะหยุดความสัมพันธ์ฉันท์แฟนด้วยการบอกว่า “เราคบกันเป็นเพื่อนดีกว่า” – แล้วอย่างนั้น เพื่อนกับแฟนมันทำแทนกันได้ที่ไหน (เอากับเธอสิ!)
หรือจะเป็นเรื่องของเซ็กซ์ในวัยเรียน ที่ผู้ใหญ่ก่นด่าว่า “เลวอย่างนั้น ชั่วอย่างนี้” ทำกันเหมือนนาซีฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ยิว หรือฆ่าตัดตอนพ่อค้ายาเสพติด หรือแบบเดียวกับ “การติดตู้ถุงยางหน้าตึกเรียน” อะไรทำนองนั้น น่าจะเป็นเรื่องบ้า(อำนาจ)พอๆ กัน เอกสิทธิ์สำหรับคนเรียกว่าเองว่า “ผู้ใหญ่”
คำ ผกา ว่า “เซ็กซ์” ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ถ้าผู้ใหญ่เข้าใจวัยเรียน และเพียรทำความเข้าใจกับวัยรุ่น น่าจะดีกว่ามุ่งประหัตประหารกัน การทำเช่นนี้ เรากำลังผลักพวกเขา(อาจไม่ทั้งหมด)เข้ามุมมืด ที่ๆ ผู้ใหญ่ไปไม่ถึง !
“ถ้าจะมีเซ็กซ์กับเขาทั้งทีก็พยายามคัดสรรมีกับคนดีๆ หน่อย ก็แล้วกัน ถ้าไม่เห็นแก่ใครก็เห็นแก่ จิ๋ม ของตัวเองนั่นแหละ” – คำ ผกา สอนน้อง
ผมจะปิดท้ายเรื่องนี้ด้วยคำโปรยด้านหน้าและด้านหลังของหนังสือ “รักไม่เคยชิน” … อย่าเอ่ยคำว่ารัก ถ้าคุณยังไม่เคยอ่านหนังสือเล่มนี้ … ผิดถูกดีเลวอย่างไร เห็นด้วยไม่เห็นด้วย ไม่ว่ากัน แต่ห้ามพลาด !
สวัสดีครับ พี่ชาติ
ขุนอรรถ
หนังสือของชาติ ภิรมย์กุล นี่หยิบมาอ่านแล้วมักจะฮารวดเดียวจบ
ส่วนเล่มของ คำ ผกา มักหยิบมาอ่านหลายๆ ครั้ง หลายๆ จบ ^ ^
คงจะจริง … ผมอ่านเที่ยวเดียว ยังคิดว่าเล่มนี้(หรือผู้หญิงคนนี้ ต้องเบิ้ล เป็นอย่างน้อย ความคิดหล่อนเซ็กซี่เหลือคณา!!
อุเหม่พี่ทั่น!
เจอะรักไม่เคยชินของพี่ทั่นที่สำนัก ข้าพเจ้าจำแปะไว้ในใจ ด้วยขมองค้าง ต้องเขียนนิยายให้จบตะละตอน หากขืนยังเขียนนิยายไม่เสร็จแล้วทะลึ่งนั่งเขียนเรื่องอื่น มันให้รู้ึสึกคล้ายอารมณ์โดดรั้ว แล้วลัดเลาะเข้าชุมชนวิ่งออกถนน (บางครั้งก็ท่าวาฯ) พี่ทั่นเคยไหม?
วันวานได้ฤกษ์ เขียนนิยายเสร็จนั่งจิ้มเสียหน่อย ด้วยลีลาพี่ทั่นเที่ยวนี้มาเข้าทางเหลือกำลัง ยิ่งนำตะละแม่คำมาคุ้ยแคะแกะเกา เข้าโฉลก (ยินว่าในห้องคุยฯ ร้อนฉ่า) (ท่านเจ้าสำนักสิเฉย) (เที่ยวนี้มังกรสอนเซนอีกครั้ง)
นั่งจิ้มไปพักใหญ่ ยาวเชียแหละ (เพิ่งเห็นใบหน้าคุณเธอเที่ยวนี้แหละ น่ารักดีนะ เหมาะถ่ายนู้ด–ล้อเล่น)
เสร็จแล้วพอจะคลิกส่ง เกิดเปลี่ยนใจ อย่าไปยุ่งกะคุณเธอเลย แขวะไปเดี๋ยวใครโผล่มาด่าคืน หางข้าพเจ้าจะได้ร้อนโดยใช่เรื่อง (บอร์ดก็คือบอร์ดล่ะนะ ถึงดูเงียบ ๆ แต่ก็ใช่จะไร้คลื่น)
ข้าพเจ้ากดลบเฉยเลย มือไว ใจเร็วไปหน่อย ลบเสร็จคิดขึ้นได้ เอามาแหมะที่เล็ดก็ได้นี่หว่า (ตัวอักษรมันสีเขียวอ่าพี่ทั่น ปวดตะพิลึก!)
ลบไปแล้วก็คงต้องยอมลืม เพราะเขียนใหม่ก็ไม่เหมือนเก่า และก็ไม่สำคัญดอก ประเด็นคงคล้ายสายน้ำ ย่อมมีไหลไป แต่ที่ใคร่เรียนก็ลีลานี่ล่ะ!
ลีลาเที่ยวนี้ขลังกว่าตอนเขียนเป็นห้วง ๆ (ยุคต้น) นัก หวังพี่ท่านรักษาท่วงทำนองไว้ ส่วนจะโยกคลึงโคโยตี้ โยคีเพลบอยย่างไรตามแต่ใจพระเดชพระคุณ
เที่ยวหน้าจะกลับมาต่อปากต่อคำขะรับ
คารวะ
ศิษย์น้อง
ทั่นดิลล์
คำชมกึ่งยิงกึ่งผ่านอันกรุณาฝากไว้นั่น ซาบซึ้งยิ่งนัก
จริง! ทั่นรู้ได้อย่างไร สามเดือนแล้วเห็นจะได้ ผมเขียนไป ทะเลาะขัดใจกับตัวเองไปอย่างเหนื่อยหน่าย ทั่นพี่คงรู้อีกนั่นแหละว่า ในบรรดากองหนังสือที่เราเห็นนั้น กองกระดาษข้างโต๊ะมากกมายกว่าหลายกิโลฯ
ผมเขียนทิ้งเขียนขว้างไม่รู้จักกี่เรื่อง ไม่นับรวมเคาะเขียนและเคาะ DEL-DEL-DEL-DEL-DEL ก๊อกๆๆๆ อีกนับไม่ถ้วน
แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง ผมจะยินดีกว่าหากปล่อยให้ตัวหนังสือเกเรเดินพล่านออกมา ระรานสายตาคนอ่านอย่างทั่นพี่ และแน่นอน มันเกะกะตาผมชะมัด
บางทีเราก็ต้องการ”แผลเป็น” ทั่นพี่ว่าไหม แผลเป็นมัน”เป็น”อยู่อย่างนั้น ไม่จบไม่สิ้น จนกว่าเราจะผละเม็ดสมองออกจากมันได้ ครือกับฝรั่งว่า Move on! ไทยว่า “ปล่อยวาง”
ก่อนผมปล่อยวาง ผมปล่อยมันออกมาเพ่นพ่านอย่างที่พี่ได้อ่านนั่นแหละ
(จบดื้ออย่างนี้)
คารวะ
หายไปไหนของเค้าเนี่ย..
คำ ผกา เป็นนักเขียนหญิงที่เราชื่นชมความคิดบางอย่างของเธอเอามากๆ
และก็ไม่เห็นด้วยกับความคิดบางอย่างของเธอเอามากๆ เช่นกัน
แต่เราชอบอ่านตัวหนังสือของเรานะ ตื่นเต้นดี
พิมพ์ผิด
เราจะบอกว่า เราชอบอ่านตัวหนังสือของเค้านะ ตื่นเต้นดี
ผิดซะเหมือนชมตัวเองเลย..เฮ้อออ
อ้าว..โผล่ที่สำนักคิดว่าจะมีอะไรใหม่
ที่แท้หน้าบ้านใหม่นี่เอง
เห็นแล้วคิดถึงขนำ WP ของข้าพเจ้าแฮะ
ใช้ธีมนี้อยู่ตั้งนาน ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปไหน
สุดท้ายก็ต้องกลับมาธีมนี้
ตกลงจะไม่อัพจริง ๆ เรอะ!?
หายไปไหนของเค้านะ