ยากเหมือนกันครับ ถ้าจะเขียนอะไรถึง Jacko

… ไม่ว่าก่อนหรือหลังเขาจากไป

.

.

สำหรับผม เขาเป็นคนไม่ลึกลับอะไร

เป็นแค่เรื่องของผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่บังเอิญ …

.

.

บังเอิญร้องเพลงและเต้นเก่ง

บังเอิญฉายแววสว่างวาบเข้าตา “นักปั้น” ตั้งแต่อายุ 11

บังเอิญแยกตัวจากวงพี่น้อง มีอัลบั้มของตัวเอง 2 ปีต่อมา

.

.

บังเอิญเพลง Thriller ได้ MV โดนใจ

และบังเอิญดัง ในยุคก่อร่างสร้างตัว ของ ช่องดนตรี MTV

(ก่อน internet เร็วจี๋, Youtube ยังไม่มี, MTV คือสารเสพติด!)

.

.

บังเอิญว่าเขาขยันร้อง ขยันเต้น Robot ขยัน Moonwalk

และขยัน “กำเป้า” (กลัวหาย?) จนกลายเป็นท่าฮิต

.

.

บังเอิญว่า นับจาก Thriller เป็นต้นมา – เพลงอะไรก็ติดชาร์ท

บังเอิญอีกว่า มีเพลง “ติดชาร์ท” ต่อเนื่อง 10 ปีเศษ !

.

.

จากนั้น ก็บังเอิญได้ถือ Trophy รางวัล Grammy 13 อัน

บังเอิญว่า ตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบัน ยังไม่มีใครทำได้

แล้ว Guinness’ ก็มอบตำแหน่งนี้ให้ – โดยบังเอิญ

“Most Successful Entertainer of All Time”

.

.

หรือ บังเอิญ ว่า … ยุคนั้นยังไม่(ค่อย)มี MP3

เพลงอะไรๆ รวมขายได้ มากกว่า 750,000,000 แผ่น

และบังเอิญตัวเลขที่ว่า ยังไม่รวมค่า concert อีกไม่รู้เท่าไหร่

.

.

เลยรวย ด้วยความบังเอิญ !

.

.

บ้านของเขาอยู่ในสวนสนุก (หรือมีสวนสนุกในบ้าน ไม่แน่?)

มีโลงแคปซูลไว้นอนอาบน้ำแร่แช่น้ำมนต์ พลังเหลือล้น แต่ …

บังเอิญไม่มีเมีย

.

.

แล้วบังเอิญเหงา หรือ อารมณ์ค้าง ก็ไม่รู้

เลยจูงมือลูกสาว Elvis มาอยู่ด้วย ปีสองปี จนบังเอิญเบื่อคนดัง

เลย(บังเอิญ)เอาตังค์ไปขอสาว no name มาเป็นเมีย

.

.

คราวนี้ บังเอิญอยากมีลูก และ บังเอิญยังมีน้ำยา

แต่ไม่อยาก “ปนเปื้อน” — เลยจ้างหมอทำกิ๊ฟท์

.

.

สรุปชีวิตครอบครัวไว้ว่า 3 กิ๊ฟท์ และ 2 เมียแต่ง

กับอีก 1 หญิงผู้ให้ยืมมดลูก

.

.

เพราะความรักเด็กแท้เทียว …

เขามักเชิญเด็กๆ มาเที่ยวสวนสนุกในห้อง !

.

.

แต่เด็กๆ ที่ว่า บังเอิญ “เด็กเกินไป” เลยต้องเทียวขึ้นศาล

แล้วก็จ่ายค่าตกใจ ให้พ่อแม่เด็กจนหน้าบาน – โดยบังเอิญ

.

.

ว่ากันว่า มีรายจ่าย 3 อย่าง ทำให้ Michael หมด Tood !

ค่าศัลยกรรมทำหน้าแปลกๆ

ค่าตกใจที่จ่ายให้พ่อแม่

และก็ ค่าใช้จ่ายในการทำบุญ

.

.

เพราะบังเอิญว่าช่วง 10 ปี ที่ผ่านมา

เขาทำบุญโดยปันรายได้จากการขาย CD

แล้วนำเงินไปสนับสนุน “การกุศล” เกือบ 40 แห่ง

นับได้ 300,000,000 เหรียญกว่าๆ

.

.

… มากและถี่ จนได้รางวัล “นักบริจาคชั้นเอก”

.

.

2 เรื่องบังเอิญสุดท้าย

อยากขาว & ไม่อยากตายอย่าง Elvis

.

.

Michael อยากขาว เพราะไม่ Proud ในผิวตัวเอง

ในขณะที่ สาวไทย อยากขาว เพราะความรัก

แต่ MJ อยากขาว เพราะความชัง

บังเอิญทั้งเราและเขาเหมือนกัน – ไม่รักในสิ่งที่มี

.

.

สุดท้าย เขาบ่นไม่อยากตายอย่าง Elvis

Elvis จึงกลายเป็นทั้งพลัง และ เงื่อนไข(ของเขา)

.

.

เป็นเรื่องเกิดบ่อยๆ โดยเฉพาะกับ “คนดัง”

ประโยชน์อะไรกับการมีคนรักทั่วโลกเป็นร้อยเป็นพัน

.

.

หากบังเอิญใจยังเดียวดาย และ ไม่ยอมรับตัวเอง

.

.

Michael, you’re not alone.

.

.

ขุนอรรถ

ที่มา : หลง-ลืม

ไม่รู้หรอกครับว่า นี่มันนานขนาดไหน

และจะเรียกว่าเป็นโชคดีหรือเคราะห์ร้ายกันแน่

ผมเกิดมานานพอสมควร และได้เห็นรายการข่าวถึง ๓ ยุค

เห็นทั้ง พัฒนาการ และ พัฒนากวน !   

รายการข่าวในยุคแรก ผมเรียกว่า “ยุคอ่านข่าว” แล้วกัน

อยากเรียกว่า ยุคนั่งอ่านข่าว เสียด้วยซ้ำ

คนอ่านข่าว นั่งอ่านอยู่อย่างนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบ

เริ่มอ่าน ๒ ทุ่ม อ่านจบ ๓ ทุ่ม นั่งนานพอๆ กันทุกช่อง*  

(* ๓ ๕ ๗ ๙ – ยังไม่มีช่อง ๑๑ รวมถึง TV สาธารณะ)

… ข่าวเดียวกันอีกต่างหาก

ข่าวในพระราชสำนัก ข่าวในประเทศ ข่าวต่างประเทศ – จบ !

ดูๆ คุณอาคุณน้านั่งอ่านข่าวเหมือน “ไม่มีอารมณ์อ่าน”  

หรือนี่จะเป็นที่มาของคำว่า “อารมณ์ข่าว” ในยุคนี้  

ยุคต่อมา ผมตั้งฉายาจากความรู้สึกที่ได้ – ยุคเสนอข่าว

ยอมรับว่าไม่แน่ใจ อ.สมเกียรติ หรือ คุณสุทธิชัย

- ใครบุกเบิกก่อนกัน ?

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่จะคุยกันว่าใคร … อย่างไร ต่างหาก

ยุคนี้เปลี่ยนแปลงข่าวนั่งอ่านแบบเดิมๆ เป็นนั่งอ่านแบบใหม่

ไม่เพียงแต่ฉาก เสื้อผ้า หน้าผม และท่านั่ง(อ่าน) ที่เปลี่ยนไป  

แต่ “ข้างในข่าว” ก็ไม่เหมือนเดิม

คนอ่านข่าว กับ ทีมทำข่าว กับ ข่าว นวดเป็นเนื้อ(ข่าว)เดียวกัน

หรือเพราะไม่มีใคร Ban ข่าว … ข่าวจึงไม่”แบน”เหมือนยุคแรก ?

ข่าวในยุคนี้ เริ่มมีมิติทั้งกว้างและลึก – แม้ไม่มาก แต่มากกว่าเดิม

แต่ขณะเดียวกัน เริ่มรู้สึกว่า พื้นที่สำหรับข่าวต่างประเทศน้อยลง น้อยลง

และในเวลาเดียว “อารมณ์ข่าว” ค่อยๆ เพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น   

- แม้เพิ่มไม่มาก แต่มากกว่าเดิม !

มาถึงยุคนี้ ยุคที่ใครๆ เรียกว่า “ยุคเล่าข่าว” ผมว่าไม่ใช่

ตามความเข้าใจ(ของผม) นี่มัน “ยุคละครข่าว” ชัดๆ

พัฒนาการ ไม่ต้องอธิบาย แต่ พัฒนากวน ขอแถลงไขหน่อย

รายการข่าวส่วนใหญ่เวลานี้ พัฒนาแต่เปลือก แก่นเน่า

ข่าวเหมือนละครเรื่องเก่า ดาราหน้าใหม่ หมุนเวียน – ซ้ำๆ

เปลี่ยนฉาก เปลี่ยนนักแสดง เปลี่ยนบทนิดหน่อย

เหมือนเปลี่ยนจากจดหมายเป็นอีเมล์ แต่เนื้อหาเดิม

ยังกล้าเรียกว่า “พัฒนาการ” – หน้าด้าน !

ละครไทยไม่เคยทำให้คน(ไทย)ฉลาดขึ้น ข่าวยุคนี้ก็เช่นกัน

เขียนอย่างนี้อาจไม่เป็นธรรมกับ รายการข่าวดีๆ

เชื่อว่าคนตั้งใจทำรายการข่าวดีๆ คงเข้าใจ

รายการข่าวเน้น “ขายได้ ขายดี” ก็คงเข้าใจเหมือนกัน

ค่าโฆษณานาทีละ ๒ แสน แมวน้ำที่ไหนจะยอมจ่าย

ถ้าสินค้าในโฆษณาขายไม่ได้ เพราะไม่มีคนดู

ไม่เฉพาะสินค้าหรอกต้องเช็ค Rating … ข่าวก็เหมือนกัน

นี่ผมยังไม่ได้พูดถึงเรื่อง “ความนัย” และ “ความใน”

ที่จีนอุตส่าห์ทำสัญญาให้ยืมแพนด้ากับไทย และใครๆ เลย 

จากแพนด้าแท้ๆ ผมกำลังคุยเรื่องอะไรกับคุณอยู่นี่ ?

ขุนอรรถ

ที่มา : สุวิทย์แถลง 4 ชื่อ แพนด้าน้อย (Link)

สังเกตดูเถอะ ข่าวสีแดง ข่าวรถเมล์ก๊าซ ข่าวปาหิน

ข่าวเผาขน(เพชร) มาถึงข่าวล่าสุด … ข่าวพระลูกพุ่มฯ   

ไม่ว่ากระแสข่าวอะไรจะเกิดดับอย่างไร

ข่าวแพนด้าน้อยยังถูกประชาสัมพันธ์อย่างต่อเนื่อง

อย่างนี้เราไม่ได้เรียกว่า “ข่าวขาย” หรอกครับ

ต้องเรียกว่า “เพราะกรุงเทพฯ ไม่ใช่ประเทศไทย” ผมไม่ได้ขายข่าว 

… สรยุทธ์ พร่ำบอกอย่างนั้น – เอียนมากครับทั่น      

และแล้วจาก 560,000 คนผู้สนใจ ส่งชื่อเข้าชิงชัย 54,000 รายชื่อ

คณะกรรมการคัดเลือก 3 ครั้ง รอบ 300 ชื่อ, รอบ 10 รายชื่อสุดท้าย

และในที่สุด เหลือ 4 รายชื่อ ได้แก่

ขวัญไทย : ขวัญใจของคนไทย

หลินปิง : ป่าน้ำแข็ง

ไทจิน : ทองคำไทย หรือไทยจีน

หญิงหญิง : เต็มเปี่ยมอุดมสมบูรณ์ 

ข่าวลือสะพัดจาก(วง)ในกรงหมี มี 13 ชื่อซ้ำ-คำซ้ำ แต่ไม่ผ่านเกณฑ์

1) จุ๊บจุ๊บ / จ๊วบจ๊วบ : เสียงรักแบบไทย ในสไตล์เกาหลี

2) เกาหมี : เหมาะเป็นชื่อวัฒนธรรมใหม่ แบบไทยๆ แอนด์ หมีๆ  

3) หวงหวง : แพนด้า-ให้ได้ แต่-คืนไม่ได้ คนมันหวง !  

4) งกงก : แอบบ่นจีน กรณีต้องส่งคืนแพนด้าเมื่อครบกำหนดยืม

5) ติ๋งติ๋ง : ไม่ว่าจะยื้ออย่างไร แพนด้าน้อยก็ต้องไป น้ำตาคงไหลติ๋งติ๋ง

6) ซกมก : “คุณแม่ขา ดูสิ ทำไมแพนด้ากินขี้คะ”

7) เพชรเพชร : เจิดจรัส แวววาว แต่ผมไม่ได้ตังค์จากพ่อซ้ากกะบาท !

8) เหลืองเหลือง : แต่งแต้ม เติมเต็ม สีสันแห่งเมืองเชียงใหม่

9) คอมคอม : เชียงใหม่ และประเทศไทยเจริญกว่านี้ได้ หากไม่มี “คอมฯ”

10) เงินเงิน : ไม่ว่าจะเป็นเพราะใคร ไทยเมืองและไทยชนบท – เงินเป็นใหญ่ ! 

11) มึนมึน : นอกจากเหล้าไทยแล้ว การเมืองไทยทำเรามึนตลอดมา – ตลอดไป

12) มั่วมั่ว : มั่วกันมาตั้งแต่ส่วนผสมพรรคร่วมรัฐบาล จนถึงรถเมล์ NGV 4,000 คัน

13) ห้อยห้อย : ว่าที่ผู้นำคนต่อไป – ไทยเจริญ !

ขุนอรรถ 

Photo : www.bangkokbiznews.com

ตามดู-ดูตามรายชื่อหนังชิงออสการ์มาถึง 2 เรื่องสุดท้าย  

ไม่รู้จะเลือกอะไร คือ ถ้าไม่ใช่ Milk ก็ Nixon/Frost  

ผมคว้า Nixon/Frost มาดูก่อน ด้วย “2” เหตุผล

ทั้ง “2” เรื่องเข้าชิง The Best Actor

Frank Langella กับ Sean Penn

คนหนึ่งแก่กว่า อีกคนกำลังจะแก่ – น่าดูทั้งคู่

และถ้ามี “2” อย่างให้ลุ้น ระหว่าง นักการเมืองโกง

กับ นักการเมืองเกย์ – ผมขอเลือกดู “โกย/โกง” (ก่อน)

Nixon/Frost เปิดปูมคดีสะท้านโลก

เป็นหนังว่าด้วย “อารมณ์” ของชาวอเมริกันในช่วงเปลี่ยนถ่าย  

“ชาวบ้าน” ไม่อาจทนได้ กับ ผู้นำขี้ฉ้อ

ปธน. Nixon แอนด์เดอะแก๊งค์ คงอยากชนะเลือกตั้งจนหน้ามืด

ส่ง “ลูกน้องโจร” ไปติดเครื่องดักฟัง และ จกเอกสาร

ถึงออฟฟิศฝ่ายค้าน ในอาคาร Watergate

แต่เจือกไม่ระวัง …

ไม่ทันเห็น FBI ระดับสูงนายหนึ่ง นั่งดูอยู่ห่างๆ

FBI นายคนนี้ชื่อ Felt แจ้งใช้นามแฝงว่า Deep Throat

แอบส่งข้อมูลให้นักข่าว เรื่องฉาวเลยโผล่ออกมาตู้มๆ   

ช้างตายทั้งตัว ไม่ว่าใบบัว หรือ ใบเสร็จฯ ก็ปิดไม่มิด  

เมื่อโดนต้อนหนักเข้า Nixon ไม่อยากชื่อเน่า – ชิงลาออก

แต่ที่ทำคนอเมริกันโกรธแค้น เพราะ “ผู้นำ-ขี้ฉ้อ”

ทำผิดแล้วไม่ยอมรับ ไม่เอ่ยแม้คำขอโทษ

นี่ถ้า Nixon เป็นนักการเมือง – ประชาธิปไตย – ไทย  

คงไม่ต้องสนใจว่าจ้างทีมงาน 4-5 คน คอยเขียนโพยแก้ข่าว   

เล่นเอา … กว่าอีตา Frost จะต้อนให้จนแต้ม เกือบตาย

อเมริกันตอนนั้น ก็ look down ฝรั่งออสซี่อย่างเขา  

เพราะและ Frost ไม่ใช่นักจัดการอารมณ์ร้าย แถมซักไซ้ ก็ไม่แรง

คงคล้ายกับเอา “ไตรภพ สัมภาษณ์ สมัคร”  

ลูกล่อ ลูกไล่ ลูกเผด็จศึกมีน้อย แต่วิ่งไล่ไม่ท้อถอย – ประมาณนั้น  

การเล่าเรื่อง ทำได้น่าสนใจ …   

ปกติเราจะได้เห็นการซักไซ้ไล่เรียงบนโรงพัก หรือไม่ก็บนศาลฯ

นี่อาจเป็นหนังเรื่องแรก ที่ใช้ “การสัมภาษณ์” เป็นแกนเดินเรื่อง       

เอาเถอะ เพราะใครๆ ก็รู้ว่า เรื่องนี้จบอย่างไร

ถ้าไม่ ก็อย่าคาดหวังให้จบแบบ “หักมุม” หรืออะไรแบบนั้น

เรื่องนี้ หากจะเทียบกับบ้านเรา แม้มีใบเสร็จฯ ก็ยังจับไม่ได้

ไม่เชิญไม่ไป ไม่ไล่ไม่ออก ไม่ตอกไม่ยุบฯ

อยู่ก็ทำลาย … ไปก็ทำเลอะ 

ขุนอรรถ  

ออกอาการหมดหวัง อย่างเป็นจริงเป็นจังเสียที 

หลังติดตามข่าว “เมล์แก๊ส” และทันทีที่ได้ยินเสียง อภิสิทธิ์ ว่า

“แค่ว่า ซื้อหรือเช่าเท่านั้น เราไม่ติดใจเรื่องคอรัปชั่นแล้ว”  

ออกตัวให้ชัดเสียตั้งแต่บรรทัดนี้ว่า

รถเมล์ดีๆ ใครก็อยากได้ ไม่ว่าจะใส่ E-Ticket แอนด์ GPRS หรือไม่

หากค่าโดยสารไม่โหดร้ายเกินไป – โอเคเลยครับ

แต่อย่าเอา “ของดี” มาล่อ แล้วก็แอบฟาดกบาลทีหลัง

อย่าแอบไปนั่ง “เซ็งลี้” กัน เรารู้ทัน … เหมือนท่าน – เราไม่ได้กินหญ้า  

ดูอย่าง “ห้างสะดวกยักษ์”

ของถูก(กว่า) ใครก็ว่าดี ยิ่งสะดวก นี่ก็ยิ่งชอบ

แต่คุณเห็นไหม ยักษ์ใหญ่ตัวนี้เต็มเมือง – มีมากเกินไป

นอกจากจะทำลาย ร้านเล็กร้านน้อยจนหมดสิ้น หากินไม่ได้  

ลองไปถาม “ผู้ผลิต” กี่รายๆ ยักษ์โดนสาบเป็นควาย – ทั้งนั้น

อ้อ – ยังไม่รวมการจราจรฉิบหายวายวอด

ถนนเล็กๆ มุมเดียวกัน มี ห้างสะดวกยักษ์ แทบทุกมุม !  

ตกลงใครซื้อใคร คนซื้อของ หรือ ยักษ์ใหญ่ฯ ซื้อข้าราชการ !

ขสมก. ก็เหมือนกัน จะสมมุติยังไงดีเล่า …

สมมุติ ห้องนั่งเล่นบ้านเรา แอร์เก่ามาก – กินไฟ

แถมคนใช้แอบเปิดนอนดูละคร ตอนเจ้าของบ้านไม่อยู่บ้าน

อภิสิทธิ์ สั่งการแก้ไข เรียกให้แม่บ้านไปเลือกซื้อแอร์ใหม่

– ฟาย ?

แม่บ้านสมองไว เสนอมาตอนแรกเป็นรุ่น 6000 ราคาแสนหนึ่ง !

ลูกเรียน ป. 5 ยังรู้เลยว่า “เสนอราคามาให้ต่อ!”

“เอารุ่น 4000 ได้ไหม แต่ไม่มี Smart eye ไว้ดักจับฝุ่นนะ”

(แม่บ้าน หรือ แม่ค้า ฟะ)  

“คือว่า ลดอีกหน่อยได้ไหม พักนี้หาเงินไม่ค่อยได้” อภิสิทธิ์ ต่อรอง

แม่บ้านหายไป 2-3 วัน กลับมาใหม่ ส่งเสียงใส แต่หน้าบึ้งตึง

“ไม่ได้ๆ ต้อง 4000 น่ะดีแล้ว ไม่มีเงิน เถ้าแก่มันยินดีให้ผ่อน”  

“ผ่อน 10 ปี … เท่าไร ?”  

“ … 69,000 นี่ไง ตารางการผ่อน” แม่บ้านยื่นเอกสารยืนยัน

“ไม่ไหวๆ ขอลงอีกหน่อย” อภิสิทธิ์ไม่ถอย ขึ้นชกแต่ไม่ต่อย – ซะงั้น  

“เอางี้ 67,000 แล้วกัน …” แม่บ้านพูดพลางดึงเอกสารกลับ

อภิสิทธิ์ เริ่มตั้งใจมองตารางผ่อน …

“ … 67,000 นั่นของดอกเบี้ย 9% ของเราต้องช่องนี้ … 6.7%”

“… เออ เออ … จริงด้วย เถ้าแก่มันมั่วจริงๆ

… ตกลงต้อง 64,00 ก็ได้ ตกลงนะ … นะ”

สรุปแม่บ้านหักคอขาย ตัดสินใจฉับไว เหมือนเมียเถ้าแก่ !  

สุดท้าย เพื่อไม่ใช่ซวยโดยลำพัง และพังโดยไม่จำเป็น

อภิสิทธิ์ทำเก๋ ส่งผ่านการตัดสินใจไปให้ เพื่อนภรรยา ชื่อ “น้องพัฒน์”

ถามเพียงว่า “ซื้อหรือเช่าดีจ๊ะ” 

ขสมก. ขาดทุนน่ะ พอรับได้ เพราะไม่ต้องมี maximize profit

(ไม่ต้องเอาอย่าง ปตพ. – การปิโตรเลี่ยมของพ่อมัน)  

เอาแค่พออยู่พอกิน พอจะพัฒนาได้สัก 3 ปี 5 ปี ก็ดีถม

รัฐบาลแค่คอยดูล้างหนี้ ไม่ให้ขาดทุนสะสมแบบนี้

แล้วปล่อยให้ “แม่บ้าน” หน้าด้านมาบอกว่า  

“จะเอา เมล์แก๊ส มาล้างปัญหาขาดทุน” – ดูมัน !

เพราะปัญหา ขสมก. ไม่ใช่เรื่องเช่าหรือซื้อดีกว่า

อย่าบ้าเสนอ อย่าบ้าอนุมัติ …  

(ตัวปัญหา)

หนึ่ง – ค่าโดยสารต่ำ (ตอบง่ายๆ ก่อน เพื่อเข้าสู่เรื่องต่อไป)

สอง – รายจ่ายค่าน้ำมัน พอรับ-จ่ายไม่ทัน ดอกเบี้ยก็ตามมา  

สาม – ค่าซ่อมแพง ซ่อมเองก็แพง จ้างซ่อมเสือกแพงกว่า 

สี่ – ค่าเช่าสถานที่สูง (Office อู่ ลานจอด) เช่าใคร ใครเช่าล่ะ???    

ห้า – ค่าสวัสดิการพนักงานสูง

ต้นทุน / ค่าใช้จ่ายอะไรที่ว่า – สูง  

หมายความว่า สูงเกินไป จะทำอย่างไร ให้ต่ำลงเล่าครับ  

พวกเราจ่ายเงินจ้างทั่นๆ เป็นแสน – ให้คิด  

… ไม่ใช่เดินบิดตูดอยู่ตามงานการกุศล (และงานแต่งฯ)    

ต้นเหตุปัญหา ขสมก. ขาดทุน คือ “ราคาขายต่ำกว่าต้นทุนที่แท้จริง”    

ราคาต่ำ ก็เพราะรัฐบาลกดราคาเอาไว้ “ขึ้นราคาไม่ได้”

ที่ว่าไม่ได้ … ไม่ได้อะไร – อย่าเอ็ดไป คือ “ไม่ได้คะแนนเสียง!”  

ขสมก. = ขนส่ง / มวลชน*  / กรุงเทพ 

โจทย์ คือ มวลชนในกรุงเทพฯ

ราคาถูกก็ไม่ดี ราคาแพงก็ไม่ได้ เพราะคนมีหลากหลาย

แก้ได้ด้วย Segmentation – คำนี้สำหรับทั่นๆ ผู้เรียนสูง !!

อย่างคนเงินเดือนไม่ถึง 8,000 รัฐบาลก็ทำ “ตั๋วพิเศษ” ให้เขาไปซี่ !

ตั๋วพิเศษขาว พิเศษเขียว พิเศษม่วง หรือพิเศษสลับสี ฯลฯ 

- มวลชนคนกรุงฯ ทั้งรวยจน ได้นั่งรถดีๆ เหมือนกัน

อย่าถามนะว่า เอาเงินมาจากไหน

… จากภาษีบาป ภาษีบุญอะไรก็ได้

ฯพณฯ ทั่นมีหน้าที่บริหารเงินภาษี และ ทั่นได้สิทธิ์นั้น  

ไม่ใช่ มุบมิบๆ กินหญ้ากัน แบบนี้

ขุนอรรถ

มหานคร LA, ในวันธรรมดาๆ ขณะทารกลืมตาดูโลก

… Jack เพิ่งพ้นโทษ หลังอาศัยในคุกแทนบ้าน นาน 25 ปี

แต่เขากำลังจะตายเพราะเซลล์ใจร้ายในกระเพาะ 

เมียตายก่อนหน้า Jack ออกจากกรงเหล็กได้ไม่กี่วัน …

Rose – ลูกสาวคนเดียวที่ไม่เคยพบหน้าพ่อ

- เป็นนักเต้นอีโรติกในคลับบำบัดความใคร่

หรือไม่ ก็บำบัดความเหงา    

Rose มีลูกชายวัยน่ารัก กำลังนอนโคม่าในห้องไอซียู

“อีกไม่เกิน 3 เดือน เขาจะกลายเป็นเจ้าชายนิทรา” หมอว่าอย่างนั้น

สิ่งที่ทำให้ Rose อยู่ได้ คือ ลูกชาย หมา และ ปารีส !

ห่างไปไม่เท่าไร อดีตสาธุคุณ Charlie เทียวขับรถออกหา”คนกล้า”

หากมีใครเหนี่ยวไกปืนยิงกลางหัวใจ เขายินดีจ่ายด้วยเงิน 5 หมื่น !

Charlie ต้องการหนีทุกข์ เพราะประมาททำเมียตายในวันแต่งฯ   

และเขาเป็นคนบ้า ไม่ใช่คนกล้าลั่นไกส่งตัวเองไปพบพระเจ้า  

- พระเจ้าที่เขาเคยทำงานรับใช้

และ Charlie จะคิดอย่างไร เมื่อมีสาวเสิร์ฟเห็น(หัว)ใจ

เหมือนรู้ว่า ทุกข์ทั้งสองคลายได้ แค่ต่างคนต่างช่วยกัน

ผู้กำกับสั่งคัท ฉากตัดกลับมาในห้องดับจิต  

Qwerty เด็กหนุ่มจิตใจงาม แต่ขาดความมั่นใจสุดๆ เพราะเป็นโรคลมชัก

Qwerty ทำงานสารพัดในสุสาน – แต่งหน้าศพ เป็นหนึ่งงานถนัดของเขา

ไฟแนนซ์กำลังจะยึดทรัพย์สินของ Qwerty

เพียงเพราะเขาไม่มีเงินจ่ายค่าอะไรสักอย่าง

แถมเงินที่เขาเคยให้เพื่อนให้ญาติยืมไป ทวงเท่าไหร่ ไม่เคยได้สักคืนที  

คนหนึ่งเป็นพ่อตามหาลูกสาว อีกคนกำลังทำหน้าที่แม่ของลูกชาย   

คนหนึ่งคือสามีที่ทนอยู่คนเดียวไม่ได้

ส่วนอีกคน ดูเหมือนกำลังจะกลายเป็นคู่รัก    

4 ชีวิตห่วยๆ ที่ว่า ร้อยพันกันด้วยความไม่สมบูรณ์

ณ จุดมืดบอดกลางมหานครแอลเอ. ในประเทศที่(เคย)มั่งคั่งที่สุดในโลก

ที่ที่มีทุกอย่างให้บริโภคสำหรับคนเหงา และหัวใจคว้างหายในฟอนดอลล่าร์

Powder Blue หนังใหม่ที่ผู้กำกับฯ แอบใส่ธาตุแท้ของสังคมนิยมวัตถุ

พร้อมกับ “หยดรักสีช้ำ” ลงไปในจานผสมสีเก่าๆ ของหนังเรื่องนี้  

หรือจะเป็นอย่างที่ “ใครบางคน” เคยว่า  

จะมีอะไรดีไปกว่า คนเหงาสองคนผลัดเปิดแผลให้กันดู

ผลัดกันทายา ผลัดกันร้องไห้ …

ขุนอรรถ 

Official website: http://powderbluemovie.com

ที่มา : Britain’s Got Talent … จึงเรียนรู้ (1)

คราวก่อน เราคุยกันเรื่อง Diversity หรือ “ความหลากหลาย”

อันเป็นเสน่ห์ร้อนแรงของรายการ Britain’s Got Talent ไปแล้ว

ครั้งนี้ เราจะมาคุยกันถึง ตัวคูณร่วมน้อย ตัวหารร่วมมาก

หรือสิ่งที่รวมเรียกว่า “กติกามารยาท” ที่ทำให้ความหลากหลายที่ว่า -

… ออกมา “ดูกลมกลืน”

คุณพอจะนึกออกไหม เวลาเล่นฟุตบอลโดยใช้กติกาของรักบี้ 

หรือชกมวยไทยด้วยกติกาเทควันโด แข่งยูโดในสนามเตปอง !  

มันคงทำเอานักมวยบ้า กรรมการเพี้ยน และคนดู – ไม่มี

อย่างที่บอก เวทีนี้ ไม่มีเฉพาะร้องเพลง มีทั้งเต้น ทั้งเล่นมีด

ดีดกีตาร์ ออกมาโชว์เพี้ยน หรือตลกเลียนแบบนักการเมือง ฯลฯ

ฉะนั้น จึงใช้กติกาและกรรมการเก่งเฉพาะเรื่องไม่ได้

นับเป็นเรื่องท้าทายทั้งคนแข่ง คนขาน กรรมการ และคนดู – จังซี่ !

แล้วกติกาของ Britain’s Got Talent เป็นอย่างไร ?

ผมได้ยิน Simon รวมถึงกรรมการท่านอื่นพูดเสมอว่า

“โชว์ของเรา คือ การมองหาคนธรรมดาๆ ผู้มีความสามารถพิเศษ”

Our show is not about polished performances …

but about ordinary people who have a talent.

ครับ ไม่ใช่การแสดงที่ “ขูดขัดปัดเงา” มาจน “มันวับ”

เซทผมเกาหลี ทำตาแบ๊วเหมือนตุ๊กตา(เสีย-กบาล!)

เรียกว่า “จับแต่ง” หรือ “ชุบทอง” เสียจนไม่รู้ว่า

หากล้างหน้าล้างตาแล้ว อาจจำตัวเองไม่ได้ !

Unpolished performances คือ ทำทุเรียนให้เป็นทุเรียน

แต่งเงาะให้เป็นเงาะ ม่ายช่ายพระสังข์ … ทำนองนั้น

ส่วน Ordinary people ก็ว่ากันด้วยความเป็นคนธรรมดาๆ

อาทิ หน้าตาธรรมดาๆ เรียนมาเหมือนๆ คนอื่นเขา

Ordinary people คือคนทำงานพื้นๆ (คนถูพื้นก็เข้าแข่งได้) 

งานธรรมดาๆ ไม่ได้วิเศษวิโส หรือพวกงานไฮโซสะตอเบอรี่ !

– แต่เพราะมีดี มีของ ! และอยากลองให้คนอื่นได้เห็นว่า “ฉันคนนี้ …”

เอาล่ะ หากใครเปิดยูทู้ป ย้อนดูเทปเก่า ตอนพวกเขาเข้ามา Audition

จะเห็นว่าหลายอัน มันสนุกกว่าตอนแข่งจริง

เพราะมีความสด ความฮา ความบ้า และ มุกแป้ก! 

กรรมการมี 3 คนบ้าง 4 คนบ้างในรอบ Audition

กรรมการทนดูได้ ก็ทนไป ใครไม่ไหวให้ “กดออด”

หากกดครบ 3 ออด ต้องหยุดการแสดง แล้วเชิญกลับบ้านไป !

สุดท้ายที่อยากให้สังเกต คือ หลายครั้งคนดูชอบ แต่กรรมการชัง

คนดูจึงโห่ไล่กรรมการอยู่ข้างหลัง บางครั้งใช้เสียงตบมือกดดันกรรมการ!    

อย่าง DJ – Talent คน(ข้างล่าง)นี้ เล่นไม่ดี ร้องไม่เด่น แต่ “ช่างกล้า”

คนดูอยากให้เข้ารอบ แต่กรรมการเห็นต่าง … ช่างน่าศึกษา !

สุดท้าย Spirit คือ Spirit

โอเค จะว่าผมดัดจริตก็ใช่ เพราะไม่รู้จะแปลปะกิดเป็นไทยยังไงดี     

คนดู และ ผู้แข่งขัน(ส์) ลงท้ายจะให้เกียรติกรรมการ  

ส่วนกรรมการ ไม่เคยออกอาการรำคาญ หรือ Look down ให้เห็น

เขาเรียกว่า “อยู่ร่วมกันเป็น” ทุกฝ่าย  

มันเป็นสิทธิของคุณที่จะไม่เห็นด้วย …

แต่ต่างฝ่ายต่างช่วยเคารพสิทธิซึ่งกันและกัน – น่าเทิดทูน !    

ขุนอรรถ

เมื่อคืนสินะ Britain’s Got Talent ได้ผู้ชนะเลิศปี 2009

ท่ามกลางเสียงตบมือแสดงความยินดี มีสิ่งที่ได้เรียนรู้

หากใครเป็นแฟนรายการ BGT คงได้เห็นแล้วว่า

ประเทศของเขา “ความสามารถอันหลากหลาย” – ได้การยอมรับ

จริงอยู่ ธุรกิจเพลง (ซึ่งเป็นพี่น้องกับ ธุรกิจหนัง)  

… ยังคงเป็น “บันเทิงสายหลัก” ของโลกใบนี้

แต่ยังมี “โชว์” อะไรอีกตั้งมากมาย บันเทิงได้ ไม่แพ้กัน

ไม่ตะบี้ตะบันร้องเพลงอวดหล่อกันท่าเดียว

เอาเถอะ ขนาดจะว่ากันเฉพาะเรื่องเพลง …

บ้านเขายังมีความหลากหลายมากมายให้ได้ฟัง

โอ-ปร้า ฮิปฮอป เพลงเก่า … you name it!

ยังไม่พอ เขาแสดงให้เราเห็นอีกต่างหากว่า

หน้าตาไม่สำคัญ อายุก็ไม่อาจมีแบ่งกั้นเมื่ออยู่บนเวที

เราเห็น คุณป้าซูซาน กับ คุณหลานชาฮีน แข่งขันกันได้

เราเห็นคุณน้อง(นักรักบี้!)หล่อล้ำ อย่าง Shaun Smith

ร้องเพลง Ain’t No Sunshine ละลายหัวใจสาวๆ .

เพลงนี้ คุณปู่ Bill Withers แต่งและร้องตั้งแต่ปี 1971

… ตกรอบ แต่แนะนำให้หาดูให้ได้

นอกจากนี้ ยังมี The 2Grand – ดูโอ้คุณตากับคุณหลาน  

ขับขานบทเพลงอมตะให้ฟัง อย่างได้ใจผู้ฟัง

ตลกและแปลกดี ผู้ชนะเลิศปีนี้ มาเป็นกลุ่ม ใช้ชื่อว่า Diversity

แปลว่าความหลากหลาย – สะใจอย่างบอกไม่ถูก

Diversity หยิบเอาความหลากหลายมาใส่ไว้ในโชว์ของพวกเขา

เพลง หนัง เต้น ทีมเวิร์ค ความสร้างสรรค์ และ แก๊กเพียบ!

สนุกมากครับ สนุกมากมากเลย ในทุกโชว์ที่ออกมา

Creativity เกิดจากความยอมรับใน Diversity นี่เอง   

คุณว่าไหม ?

ทุกวันนี้ บ้านเรา เดินไปทางไหน เห็นได้แต่ สาว Big eyes

กับ เด็กชายทรงผมสิงโตตื่นบ่าย – สไตล์เกาหลี

ไม่โทษใคร และ โทษใครคงไม่ได้

เพียงแค่โชคร้าย เกิดในประเทศยากจน !

ขุนอรรถ 

เชิญชม … http://talent.itv.com/videos/video/item_200291.htm

ที่ไหนหนา ใต้ฟ้าห่มพระจันทร์หนาว

ที่ไหน มีใครเฝ้าคิดถึงกันคืนนี้

ที่ไหน มีไหมสักคน – คนดี

คนดีกำลังอธิษฐาน ที่ใด

ที่หนึ่ง อยู่ไกล หรือใกล้ ไม่อาจรู้

ที่ที่นั่งดูเงาจันทร์ หาใช่ฝันร้าย

ดวงดาวกล่อมเธอฉัน ลัลลาบาย

ใต้แสงพาดป้าย ใต้แสงนวล

ที่ไหนนะ มองผ่านม่านมืด จึงเห็นรัก

มาทักมาทาย มาร่วมฝัน

ดาวดวงไหน โลกใด ได้ใกล้กัน

รักหรือไม่ ไม่สำคัญ มีพระจันทร์ … มีเธอ

ขุนอรรถ

(สัมผัสเลวร้าย ช่วยหน่อยดิ!)     

Somewhere Out There

written by James Horner, Barry Mann, Cynthia Weil

Somewhere out there beneath the pale moonlight

Someone’s thinking of me and loving me tonight

Somewhere out there someone’s saying a prayer

That we’ll find one another in that big somewhere out there

And even though I know how very far apart we are

It helps to think we might be wishing on the same bright star

And when the night wind starts to sing a lonesome lullaby

It helps to think we’re sleeping underneath the same big sky

Somewhere out there if love can see us through

Then we’ll be together somewhere out there

Out where dreams come true

And even though I know how very far apart we are

It helps to think we might be wishing on the same bright star

And when the night wind starts to sing a lonesome lullaby

It helps to think we’re sleeping underneath the same big sky

Somewhere out there if love can see us through

Then we’ll be together somewhere out there

Out where dreams come true

หวัดดี สองคืนแล้วนอนไม่อิ่ม มีเรื่องเล่าให้ฟัง

คืนก่อนฝันแปลก น่ากลัว ฝันเหมือนว่าอยู่อินเดีย

ฝันเห็นคนโพกผ้า 2-3 คน กำลังฆ่าทารกหลายศพ

ฝันเหมือนกินเนื้อเด็ก ! ตื่นเช้า ฝนตก

เช้านี้เลยเดินออกไปใส่บาตรแต่เช้า (มีต่อ)

เมื่อคืน ตื่นตีสองครึ่ง แล้วหลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืน

รู้สึกเหมือนทำสมาธิตอนนอน มีสติแวบๆ ตลอดคืน

รู้ว่ากำลังคิดโน่นนี่ แล้วก็มีสติสลับกัน

กำลังดูว่า ถ้าง่วงมากช่วงบ่าย

อาจไม่ใช่การสติอย่างที่เข้าใจ (มีต่อ)

รู้สึกทุกข์ใจ บอกไม่ถูก เมื่อคืนเธอเอามือฉันไปจับเล่น

พูดขอให้เปิดโอกาสให้เธอออกไปใช้ชีวิตที่เธอต้องการ

รู้เลยว่า อะไรกำลังจะเกิดขึ้น

ไม่ใช่เพราะคาดเดา แต่เพราะฉันรู้จักเธอ (มีต่อ)

เมื่อเช้าได้เจริญสตินิดหน่อย ทำให้รู้ว่า

ทุกข์เพราะตัวเองไม่ยอมรับการเปลี่ยนแปลง

ทุกข์เพราะมีอัตตา ตัวเราของเรา

คิดไปเองว่า เธอเหมือนลูก

ไม่อยากให้เธอเจ็บปวดเป็นทุกข์ พยายามปกป้องเธอ

คิดว่าตัวเองสามารถปกป้องเธอได้

คนอื่นคงทำได้ไม่ดีเท่า ยิ่งกอดไว้ยิ่งทุกข์ (มีต่อ)

… ยิ่งพยายามทำให้เธอมีความสุข แต่ยิ่งกลับทุกข์

ไม่ใช่เพราะเธอ แต่เพราะใจมันพร้อมจะเป็นทุกข์อยู่แล้ว

เรียกว่าทุกข์เพราะรักก็ได้ (มีต่อ)

เจริญสติต่อ เลยรู้ว่า เพราะรักไม่เป็น จิตยังโง่

ยังเป็นทาสของกรรม ยังต้องใช้กรรม

ที่ทำไว้ในชาตินี้และชาติก่อน

คิดว่า ถ้ายังสอบไม่ผ่าน ก็ต้องซ่อมมันไปเรื่อยๆ

ไม่ grow up เสียที …

ตอนนี้ เข้าใจว่ารู้เหตุพอสมควรแล้ว

เริ่มต้นพยายามยอมรับเสียก่อนว่า ตัวเองเป็นทุกข์

ยอมรับว่าทุกข์เกิดได้ เป็นเรื่องธรรมดา

แล้วลองมองทุกข์เสียใหม่

ก่อนจบ ขอว่า อย่าเทศน์ให้ฉันฟังเลยนะ

เรื่องทั้งหมดที่เล่ามา คือการกลับมาดูตัวเอง

เธอไม่ได้สร้างทุกข์อะไร ฉันสร้างทุกข์ให้ตัวเอง

ทุกอย่างที่ทำให้เธอ มันมีกิเลส มีอัตตาเคลือบอยู่

ผลที่ได้จึงเป็นทุกข์

ต่อไปนี้ อะไรที่เคยทำ ก็ยังเป็นเหมือนเดิม

รักเธอเหมือนเดิม

พยายามแต่จะคอยเตือนตัวเอง ควบคุมกิเลสที่มี  

ระวังอัตตา แค่นี้ อาบน้ำละ iLU

ขุนอรรถ 

ย้อนไปใน Davinci Code … แดน บราวน์ หยิบเอา “ชมรมลับ”

นาม “ไพออรี่ ออฟ ไซออน” (Priory of Sion) มาเขียนนิยาย

โดยมีพล๊อตว่า ชมรมลับ-คลับแห่งนี้ กุมความลับสารพัดของ”วาติกัน”เอาไว้

และความลับที่ว่า บราวน์ ช่างกล้า แกว่า “พระเยซูมี Affair กับ มารี แมคดาแลน

แถมมีลูกหลาน และเหลน มีนามสกลุ วงค์ตระกูล สืบมาจนถึงปัจจุบัน !”

ยังไม่พอ บราวน์ แกจับโน่นโยงนี่ อย่างภาพ “The Last Supper”

แถว่า คนผมสีทองนั่งข้างๆ พระเยซู ม่ายช่าย “แมน” แต่เป็นหญิง !!

คุณมิเกลันเจโล (ไมเคิล แองฯ) ก็ไม่วายโดนพี่แกลากมาเล่นด้วยหลังตายไปร้อยปี !

บราวน์ ส่ง Prof. Langdon จาก Havard U. มาไล่ล่าคัมภีร์โบราณ

จากพิพิธภัณฑ์ลูฟ เรื่อยจนไปถึง ใต้ถุนห้องลับใต้ประเทศวาติกัน !  

“วาติกัน” หรือจะนิ่งดูดาย – โดดใส่อีตาบราวน์มาแล้วครั้งหนึ่ง

คงเหมือนเด็กแกล้วผู้ใหญ่ ยิ่งโมโห ยิ่งมัน – บราวน์อาจคิดอย่างนั้น

พี่แกเลยปล่อย Angels and Demons ออกมา ‘ป่วนวาติกัน’ อีกครั้ง

คราวนี้ แกหยิบ “ชมรมลับ” อีกอันขึ้นมา นามว่า Illuminati

ชมรมลับ-คลับนี้ เกิดจากการรวมตัวกันของ “นักวิทยาศาสตร์หนีตาย”

นัยว่า นักวิทยาศาสตร์ เหล่านี้อาจไม่ได้ตั้งใจ “หมิ่น” พระผู้เป็นเจ้า

แค่อยากจะเล่าให้คนในโรมฟังว่า “ความเชื่อ อาจไม่ใช่ ความจริง ก็ได้นะ”   

แต่ คริสตจักร (ในเวลานั้น) ไม่ขำด้วย – “ไม่เชื่อ ก็เชือดซะ”

แต่ Illuminati คงเหมือน “ถนน” … ยิ่งตัด ยิ่งยาว ยิ่งฉาว ยิ่งดัง    

. . .

พูดถึงเรื่อง เชื่อ-ไม่เชื่อ

อีกมุมของโลก ในเวลาต่างกันไม่มากนัก

ชายคนหนึ่งประกาศว่า ได้ค้นพบหนทางดับทุกข์

ด้วยท่าทีไม่ยกย่องหรือยัดเยียด “หนทาง” ที่ได้พบ และไม่ตำหนิ “หนทาง”ของใคร

และพร้อมกัน ก็ประกาศว่า “อย่าเพิ่งเชื่อ(ข้าพเจ้า)” – อ้าว !  

แอนด์ … อย่าเพิ่งเชื่อ โดยฟังตามกันมา
อย่าเพิ่งเชื่อ โดยถือว่าเป็นของเก่าเล่าสืบๆ กันมา

อย่าเพิ่งเชื่อ เพราะข่าวเล่าลือ
อย่าเพิ่งเชื่อ โดยอ้างคัมภีร์หรือตำรา
อย่าเพิ่งเชื่อ โดยคิดเดาเอาเอง
อย่าเพิ่งเชื่อ โดยคิดคาดคะเน หรือ อนุมานเอา
อย่าเพิ่งเชื่อ โดยตรึกเอาตามอาการที่ปรากฏ
อย่าเพิ่งเชื่อ เพราะเห็นว่าต้องกับความเห็นของตน
อย่าเพิ่งเชื่อ ว่าผู้พูดควรเชื่อได้
อย่าเพิ่งเชื่อ ว่าผู้พูดนั้นเป็นครูของเรา
… จะเชื่อได้ ก็ต่อเมื่อทดสอบ หรือ พิจารณาเหตุผลให้ปรากฏเสียก่อน 

หลายคนถามว่า เอ่อ … ไม่ต้องอ่านหนังสือไปก่อน(ดูหนัง)ได้ไหม

Angles & Demons ไม่ซับซ้อนอะไรนักหรอก ทั้งพล๊อต และ เนื้อหา

โลกเราเต็มไปด้วย ความจริง(-บ้าง, ไม่จริงบ้าง) กับ ความเชื่อ(ว่าจริง)

 สลับกันแพ้ชนะมานับพันปีแล้ว ไม่มีวี่แววจะเลิกรา

อย่าเพิ่งเชื่อผมเลยนะ … ไปดูกันเอาเอง

ขุนอรรถ

ปล. ชื่อไทย ผีห่า หรือ ซาตาน เอ้ย เทวา หรือ ซาตาน เข้าท่า-เข้าท่า ขะรับ   

Link:

http://www.patsonic.com/movie/angels-demons-the-movie/

http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A7788085/A7788085.html 

Source: http://culturegap.wordpress.com/2009/05/12/7-pounds/

เมื่อวันก่อน เขียนบ่นเรื่องคุณ Ben (Tim) Thomas ณ Seven Pounds  

ถึงชีวิตเศร้าที่ Ben วางแผนหารันเวย์ให้ลมหายใจร่อนลงอย่างมีคุณค่า

เอาล่ะ บางคนค่อนว่าบ้า บางคนสะท้อนออกมาว่ามีมุมดี-บ้าง  

วันนี้ มีเรื่องของผู้ชายคนหนึ่ง ชื่อ Nick Vujicic เกิดใน Melbourne, Australia

เรื่องมีอยู่ว่า เช้าวันที่ 4 ธันวาคม 1982 เป็นวันแรกเกิดของ Nick

พยาบาลสองสามคนปรึกษากันว่าจะบอกพ่อและแม่ของ Nick อย่างไร

ในเมื่อพระเจ้าไม่ได้ประทานแขนและขามาพร้อม Nick ในวันเกิด !

“ขอบคุณพระเจ้า” พ่อแม่ของเขาอุทานออกมาอย่างนั้น

กระนั้นก็เถอะ พ่อของ Nick คิดว่า เขาคงตายภายในไม่ช้า

กาลกลับกลายเป็นว่า Nick เติบโตขึ้นมาด้วยสุขภาพแข็งแรง

แม้เขาจะเขียนได้ ใช้คอมพิวเตอร์ได้ รับโทรศัพท์ได้

ดื่มน้ำและโกนหนวดได้เอง ด้วยนิ้วเท้าเล็กๆ ของเขา

แต่ชีวิตที่ไม่ธรรมดานี้ ทำให้ Nick คิดฆ่าตัวตายในวัย 8 ขวบ !

แม่ของ Nick ตัดข่าวเกี่ยวกับ “คนไม่ธรรมดา” อย่างเขา ให้ Nick ดู

ตั้งแต่วันนั้นมา เขารู้ว่าไม่ได้อยู่เพียงลำพังบนโลกใบนี้

การมองเห็นคุณค่าในชีวิตแบบนี้ผลุดขึ้นมา เหมือนเห็ดรอเวลาเงยหน้าสู้ฝน

อายุ 17 ปี … Nick ก่อตั้งองค์กรอิสระ ชื่อ Life Without Limbs

และออกเดินสายพูดให้กำลังใจคน !!!

Nick เรียนจบบัญชี และ การเงิน ในวัย 21 ปี

พร้อมกับการเป็นนักพูดสร้างแรงบันดาลใจให้แก่คนทั่วโลก

อีก 4 ปีต่อมา เขาเขียนหนังสือเล่มแรกที่มีชื่อว่า No Arms, No Legs, No Worries!

ปี 2005 เขาผลิต DVD ออกขาย ใช้ชื่อว่า Life’s Greater Purpose

ตามมาด้วย DVD ล่าสุด ที่มีชื่อว่า “No Arms, No Legs, No Worries”

จำหน่ายภายใต้บริษัท “Attitude Is Altitude.”

ใครสนใจเชิญที่นี่ http://www.lifewithoutlimbs.org/

ท่านผู้มีเกียรติครับ ผมมีความยินดีอย่างยิ่ง ขอแนะนำให้ท่านรู้จักกับผู้ชายคนนี้

ผู้ชายคนที่เดินหาทางออกจากอุโมงค์อันมืดมิด – ด้วยไม้ขีดไฟชื้นๆ

ขุนอรรถ

ผมดู Seven pounds รอบสอง เพื่อจดบันทึกอะไรบางอย่าง

- ผมเขียนอะไรไม่ได้จริงๆ 

รอบแรกของการนั่งดู Seven pounds แทบไม่มีสมาธิเลย 

เครื่องเล่นดีวีดีในห้องชั่นล่าง ไม่มีรีโมท

นั่นทำให้ไม่มี subtitle – มีแต่เสียงภาษาอังกฤษล้วน

แม้จะได้อ่านได้รู้เรื่องย่อ และบทวิจารณ์จากใครบางคนบ้าง

ไม่ได้ช่วยให้ดูง่ายขึ้น ในกรณีนี้

เมื่อรู้พล๊อตเรื่องแล้ว ก็เหลือวิธีการเล่าเรื่องเท่านั้นที่ผมสนใจ

รอบแรก ผมจึงได้แต่ถาม Ben Thomas ว่า

“ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้หรือ?”

รอบแรก – แม้ซาบซึ้ง แต่ก็คลุมเครือเต็มที

รอบสอง ขณะ Ben Thomas ตามไปแจก Beach house

ให้ครอบครัวรันทดนั่น ผมจึงเห็นหน้า Hancock ลอยมา

Ben Thomas คือ เจ้าชาย Anti-hero นั่นเอง

…

ผู้กำกับเรื่องนี้ และ Pursuit of Happyness เป็นคนเดียวกัน

http://culturegap.wordpress.com/2008/12/03/pursuit-of-happyness/

แต่ทำไมดู Seven pounds แล้ว ผมกลับนึกถึงอะไรรู้ไหม

… Pay it forward คุณเคยดูเรื่องนี้หรือยัง ?

เด็กชายวัยประถม ทำโครงงานส่งอาจารย์ “ต่อเทียน”  

เมื่อเขาเลือก“ให้”ใคร เขาจะให้คนนั้นไปเรื่อยๆ จนเทียนติดไฟ 

แน่ล่ะ สิ่งที่เขาต้องการได้จากผู้รับ คือ “ต่อเทียนเล่มถัดไป”

ผมชอบแนวคิดอย่างนี้มากกว่า

ความทุกข์รุนแรงเมื่อเกิดขึ้นกับใคร ย่อมเปลี่ยนชีวิตเขาและเธอ

– แน่ล่ะ 

ในฉากที่พระเอกขับรถถึงหน้าบ้านนางเอก

เพลงประกบอบหนังบอกอะไรหลายอย่างแก่ Ben Thomas

โชคร้าย เขาอยู่ในหนัง ยังอยู่ในเรื่องราว – ยังอิน และไม่ได้ยิน  

When I grew up and fell in love 
I asked my sweetheart what lies ahead 
Will we have rainbows day after day 
Here’s what my sweetheart said 

… Que sera, sera 
Whatever will be, will be 
The future’s not ours to see 
Que sera, sera 
What will be, will be 

เพลงนี้เก่ามาก ได้ยินจากวิทยุเทป SONY ของแม่บ่อยๆ

ร้องโดย Doris Day

ในหนังสือเข็มทิศชีวิต ผู้เขียนเปรียบเปรยไว้น่าฟัง

“ทุกข์ เหมือนกำหนามกุหลาบ ยิ่งกำยิ่งเจ็บ”

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า Seven pounds เป็นหนังไม่ดี

กลับกัน การให้บางอย่างที่พิเศษสุดแก่หญิงคนรัก ซาบซึ้งใจเสมอ

ฉากนางเอกมองเข้าไปในแววตาของพระเอก – ชายคนรัก

แววตานั้น ปรากฏอยู่บนใบหน้าของ “ผู้รับ” คนหนึ่ง

จับใจ ยกให้เป็น “ซีนจดจำ” ของหนังเรื่องนี้ 

กระนั้นก็เถอะ ความโบราณคร่ำคร่าให้หัวของผม สั่งการว่า

“ฆ่าตัวตาย เป็นบาป”

Who’s the victim?

I am.

Seven pounds – ไม่มุ่งหมายให้ชีวิตดำรง

ขุนอรรถ     

สาวก ETC. อ่านบทความนี้ ต้องคิดว่า “เอ้าท์ไปแล้วลุง” …

ยอมรับครับว่า “เอ้าท์” อย่างเขาว่า – จริง

ทำอย่างไรได้เล่า ก็ในเวลานี้ จะเดินหา “เพลงฟัง” แทบไม่ได้  

ส่วนใหญ่ “เพลงดู” มากกว่า – เราดูนักร้อง มากกว่า ฟังเสียงของเขา

ยิ่งลองเดินหา “วงดนตรี” ตัวจริง อย่างที่เคยฟัง The Peach band

ยิ่งยากเข้าไปทุกที … โชคดีที่เรายังพอมี KPN Music Academy    

สถาบันดนตรี KPN มีต้นกำเนิด ผ่านจุดพลิกผัน เป็นหนังยาว ร้าว และลึกซึ้ง

ใครสนใจลองเสิร์ชหาอ่าน ในคีย์เวิร์ด “ตระกูลพรประภา ณรงค์เดช”

เอาเถอะ ไม่ว่า KPN หรือ โรงเรียนดนตรียามาฮ่า

สองสถาบัน จากต้นกำเนิดเดียวกันนี้ สร้างปรากฏการณ์ดนตรีมากมาย

ผลิตนักร้องดังระดับ Super star อย่าง ป้าเบิร์ด น้องทาทา น้าเจ-คิ้ม ฯลฯ

ป้อนตลาดดนตรีไทย – หลายสิบ !  

ระหว่างเดินหาอะไรดู(หนัง) หรือหาอะไรฟัง(เพลง)

เอ๊ะ นั่นอะไร … ETC. คือใครน้า คุ้นๆ

ผมรู้จัก ETC. ครั้งแรกจากเพลงเพราะ-ติดหู “สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าหัวใจ”

จากเพลงนี้แท้ๆ เชียว สั่งให้ตัวเองล้วงหยิบเงินในกระเป๋า

จ่าย 280 ได้มา 2 แผ่น … ดีวีดี เชียวนะครับ   

…

ETC. เกิดจากการรวมตัวของเด็กดนตรี จาก ม.พายัพ และ มช.

ณ. จุดเริ่มต้น ETC. ก็มีวงจรชีวิตเหมือนเด็กดนตรีอื่นๆ  

นอกจาก โรงเรียน ห้างฯ และ บ้านแล้ว ห้องซ้อมฯ คือ สถานที่ปล่อยแสง !   

หากมาตรวัดความสำเร็จของนักดนตรีอาชีพ คือ เวทีคอนเสิร์ต 

มาตรวัดของนักดนตรีสมัครเล่น เป็นอะไรไปไม่ได้ นอกจากเวทีประกวด

… ETC. ก็เติบโตมาแบบนั้น

เมื่อได้มาหลายรางวัล พวกเขาขยายความฝันด้วยการเล่นตามผับในเชียงใหม่

ผับย่าน Riverside คือแหล่งดึงดูดนักดนตรีหน้าใหม่ และ แมวมอง !

โซ่ มือคีย์บอร์ด (คนนี้เก่งมาก ขอบอก) เคยให้สัมภาษณ์กับ Sanook.com ว่า

“อย่างเวลาที่เราเล่นตามผับนะครับ วงอื่นจะเล่นกันตามชาร์ท

แกะเพลงของคนนั้นคนนี้มาเล่น แต่ถ้าเราจะเอาเพลงของพี่เบิร์ดมาเล่น

… เราก็จะเอามาเล่นในแบบที่เราชอบ มาทำดนตรีกันใหม่ เรียบเรียงกันใหม่

ตรงนั้นที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเราแตกต่าง

เพียงแต่ว่าตอนนั้นยังไม่มีใครรู้จักเราไงครับ”  

ETC. เล่นเพลงแนวไหน ?

Soul, Funk, Disco, R&B, Pop … Fusion+    

หลากหลายครับ แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่ Rock !! (แนวชอบของน้องสิงโต – ฮา) 

เป็นความหลากหลายแต่ Unique – หายากครับ ในวงการดนตรีเมืองไทย

ยิ่งได้หน้าตาและเสียงใสๆ ของ “หนึ่ง” มือกลองที่กลายมาเป็นนักร้องนำ 

ทำให้ Front stage ของ ETC. เป็นอะไรที่น่าฟัง และน่ามองอย่างยิ่ง

ในขณะที่พวกเขากำลังมุ่งมั่น

เสียงดนตรีของ ETC. ก็เริ่ม “ดัง” ไกลมาถึงกรุงเทพฯ 

แล้วในที่สุดก็เข้าตา “พี่อ้อม คุณชุมพล สุปัญโญ ” แห่ง GMM (ในเวลานั้น) 

… ชุมพลตั้งใจขึ้นไปเชียงใหม่เพื่อฟังพวกเขาโดยเฉพาะ   

ใครจะเชื่อ … งานแรกที่ ETC. ได้ คือ การทำงานเบื้องหลัง !!  

“ลองโปรดิวซ์กันดู” ชุมพล บอก ETC. อย่างนั้น

ตามด้วยการแต่งเพลง อย่าง เพลงแพ้ภัยตัวเอง ของ ออฟ ปองศักดิ์

รวมถึง เอ็ม เดอะ สตาร์ ชุดแรก นัท มีเรีย …

หรือ GMM อาจไม่(ยัง)เห็นอะไรบางอย่างของ ETC. ชัดเท่าที่ชุมพลเห็น  

เมื่อเวลามาถึง ชุมพลย้ายจาก GMM มา Set up ที่ KPN

ETC. จึงได้เริ่มพิสูจน์ตัวเอง ผ่านการเดินทางหลายปี

ETC. เป็นทั้งความสุนทรีย์ และ ความหวัง ของวง(การ)ดนตรีไทย 

Bring it back !

ขุนอรรถ

ปล. ถ้าเลือกได้ ดูพวกเขาเล่นสดนะครับ – จี๊ดมาก ขอบอก 

“สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าหัวใจ” เพลงใส ในแบบ ETC.

หลายวันก่อน ลูกน้องเอาแผ่นดีวีดี “X-Men Origins: Wolverine” มาให้ดู

นึกแปลกใจอยู่ว่า เป็นหนังดังที่ยังไม่เข้าโรงด้วยซ้ำ

(พวก)เขาทำก๊อปปี้ออกขายในตลาดผีเสียแล้ว – สามารถ !  

จะเรียกว่า ตลาดผี หรือ ตลาดมืด คงไม่ถูกต้องนัก

เพราะ(พวก)เขา เปิดขายและปิดร้านตามเวลาห้างฯ และในเวลาราชการ !

คุณเคยดูแผ่นผีไหม ? สำหรับคนไม่เคย …

แผ่นผีมีสองแบบ คือ “ผีมาสเตอร์” กับ “ผีซูม” ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่า

อย่างแรก “ผีมาสเตอร์” เขาเอาแผ่นมาสเตอร์มาปั๊มขาย

มาสเตอร์จากจีน ไทย ไต้หวัน  รัสเซีย สุดแต่ว่า

ทำมาสเตอร์ขายประเทศไหนก่อน ก็สั่งจากที่นั่นมาปั๊ม

แต่แผ่นผีอย่างหลัง … “ผีซูม” เขาว่าร้ายกว่า

คือ จ้างคน(ไม่ใช่ผี) ให้ซื้อตั๋วเข้าไปนั่งแอบถ่ายวีดีโอ(ซูม)

- ในการฉายรอบแรกๆ แล้วเอาออกมา “แปลงลงแผ่น”  

เพราะงั้น ภาพจะไหวๆ ไม่ชัด มืดๆ บางทีเห็นคนเดินผ่านจอหนังบ้าง !    

ที่ว่า “หนังซูม” ร้ายกว่า

เพราะรายได้หลักในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ (ผู้ลงทุน ผู้สร้าง ผู้ค้า ผู้ฉาย)

คือ รายได้จากการซื้อตั๋วเข้าไปนั่งดูหนังในโรงฯ

ไม่ใช่รายได้จากการขายหนังแผ่น(แท้)

ยิ่งลองเปิดดู แผ่นผี “X-Men Origins: Wolverine” ก็มีแต่เรื่องแปลกใจ

นั่นคือ ใครเคยดูแผ่นผี จะรู้ว่า นี่ไม่ใช่ “ผีมาสเตอร์” แน่ๆ

เพราะหนังยังไม่เข้าโรง และก็ไม่ใช่ “ผีซูม”

… เพราะไม่ใช่ภาพที่ตั้งกล้องแอบถ่ายมา

แต่ภาพและเสียงก็ชัดพอจะเห็น “Sling” ซึ่งเป็นอุปกรณ์ยก (Lifting)

เห็นเป็นเส้นเป็นสาย ร้อยตัวนักแสดงห้อยลอยไปลอยมา

… ในหนัง หากไม่เจตนา – เห็นไม่ได้ครับ !!!

เมื่อวาน ไปดู  “X-Men Origins: Wolverine” ในโรงมา ถึงรู้ว่า 

แผ่นผีที่นั่งดูวันก่อน เป็น Post production copy – ฟันธง !!!

เช้านี้ ลองเช็คข่าวดู จึงรู้ว่า FBI กำลังไล่ล่า “ผี”

- ตัวที่นำ “X-Men Origins: Wolverine” ออกมาเผยแพร่บนอินเตอร์เน็ต

ก่อนกำหนดฉายจริงเกือบ 1 เดือน – งานนี้ เกลือเป็นหนอนซะแล้ว

… … … …

การดูหนังเอ๊กซ์(เมน) รอบนี้ จึงสนุกว่ารอบไหน

ไม่ใช่เพราะหนังดีเด่อะไร (แถมดูเป็นรอบสอง)

แต่เพราะคล้ายกับว่า เราเป็นส่วนหนึ่งของทีม Post production

ได้เห็นขั้นตอนในการทำงานมาก่อน – ก่อนเป็นมาสเตอร์ !

  ”X-Men Origins: Wolverine” ภาคนี้ เป็นภาคย้อนศร

- ย้อนอดีตวูลฟ์เวอรีน (ชื่อภาษาไทย กำเนิดวูลฟ์เวอรีน – เชยว่ะ!)

กำเนิดวูลฟ์เวอรีน ที่ว่า นำเรื่องย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 18

เล่าเรื่องราวในคืนที่อาวุธร้ายของโลแกน แสดงตัวออกมาเป็นครั้งแรก

จากนั้น ก็ไม่มีอะไรพิเศษไปกว่าดูหนัง Action Sci-fi เรื่องหนึ่ง

แง่คิดที่ได้ …

1. ทำไมต้อง “เอ๊กซ์”

เอ๊กซ์ แทนความหมายอะไรกันแน่ ?

The X-files

X-Men

หรือ หนังสิ้นคิด(ชื่อเรื่อง) อย่าง xXx – ทริปเปิ้ลเอ็กซ์

2. มนุษย์ … มีด้านมืด มุมร้าย และอาวุธทำลายล้าง

การรู้สึกตัว มีสติ มีปัญญา ช่วยควบคุมด้านนี้ได้

… “แล้วทำไมต้อง เอ๊กซ์ ?”  

ขุนอรรถ 

ปล. พอหนังจบ เพลง(และเครดิต)ขึ้นปั๊บ ลุกเดินออกกันพรึ่บพรั่บ

ลองนั่งฟังเพลง ดู “แก๊กหนัง” ต่ออีกหน่อยดีไหม

เดี๋ยวนี้ นอกจากเขาจะใส่ “ลูกเล่น” ตอนช่วงท้าย

เขายังใส่ “ภาคต่อ” เอาไว้อีกต่างหาก … 

เขารู้ทัน เขียน(ไทย)บอกไว้ให้รอดู Something – อย่าเพิ่งลุก  

(ไม่ได้เขียนเป็นภาษาฝรั่ง … หรือฝรั่งไม่รีบลุก ?)