“หน้าหนาวนี่มืดเร็วสว่างช้า หรือมืดเร็วสว่างเร็ว” พ่อตั้งคำถามก่อนบิดกุญแจสตาร์ท 

“… มืดเร็ว … (หยุดคิด) สว่างเร็วมั้ง หรือไม่ใช่” ลูกตอบเสียงงัวเงีย 

ความพยายามที่จะแหวกหนังตาตัวเองในตอนเช้ามืด เร่งอาบน้ำแปรงฟันคล้ายกำลังเข้าค่ายฝึกวิชาทหารแบบนี้ ไม่ได้เป็นภาระกิจเฉพาะสำหรับนักเรียนเท่านั้น! 

ควอลิตี้ทามที่พ่อหรือแม่ถามหา ถ้าไม่ใช่เวลานี้แล้วจะเป็นเวลาไหน? 

“อาชีพที่ลูกอยากเป็นตอนเด็กๆ กับเวลานี้ยังเหมือนเดิมไหม” พ่อเปิดประเด็น 

เด็กชายวัยกำลังใช้เงินเงียบเสียงคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “อืมมม ลูกยังอยากเป็นนักเขียนการ์ตูน หรือไม่ก็สถาปนิกเหมือนเดิมนะ” ลูกตอบ 

“แล้วเพื่อนๆ ล่ะ เด็กเดี๋ยวนี้โตขึ้นอยากเป็นอะไรกัน” พ่อหมุนพวงมาลัยไปตามทางลัดก่อนตัดเข้าถนนใหญ่ 

“สถาปนิกก็มี อยากเปิดร้านอาหารก็มี พวกเกรียนๆ อยากเป็นครูก็มี …” ลูกตั้งใจจะพูดต่อแต่พ่อสงสัย “ทำไมต้องเกรียน” 

“มันบอกว่าโดนครูด่า งั้นโตขึ้นเป็นครู จะได้ไปด่านักเรียนบ้าง” ลูกพูดจบ ทั้งสองก็ประสานเสียงหัวเราะให้กับความเกรียนของเด็กยุคนี้ 

“เวลาเด็กบอกอยากเป็นสถาปนิกนี่ รู้เหรอว่าสถาปนิกต้องอะไรบ้าง” พ่อพยายามหาทางเข้าเรื่อง 

“ก็เขียนแบบ ออกแบบ ลูกชอบตรงที่มันใช้วิทยาศาสตร์อย่างเดียวไม่ได้ แต่ต้องใช้ศิลปะด้วย อะไรแบบนั้น” ลูกตั้งใจอธิบาย 

“อืม ฟังดูเหมือนว่าสถาปนิกทำหน้าที่เชื่อมความฝันกับความจริงนะ ว่ามั้ย” พ่อชวนคิดตาม ลูกพยักหน้า

“ลูกรู้ใช่ไหม คุณปัญญาเวิร์คพ้อยท์นั่นก็สถาปนิก สถาปนิกเมืองไทยหลายคนทำงานในวงการโทรทัศน์ (ลูกพยักหน้าหงึกๆ) 

… ถ้าลองสังเกตุดูดีๆ แต่ละสาขาวิชามีวิธีคิดที่แตกต่างกันนะพ่อว่า คือเราไม่ได้เรียนแค่วิชาตามหลักสูตรเท่านั้น วิธีคิดหรือกรอบคิดของวิชานั้นๆ เป็นสิ่งที่เราซึมซับมาด้วยแบบไม่รู้ตัว” พ่อหันไปเช็คระดับความสนใจ 

“….” ลูกเลิกคิ้วถาม 

พ่อลดกระจกหน้าต่างจ่ายเงินค่าทางด่วนแล้วพูดต่อ “อย่างสถาปนิกไม่ได้สอนวิชาออกแบบบ้าน เขียนแบบบ้านเท่านั้น เขาสอนให้เราทำความฝันให้เป็นความจริง เชื่อมโลกวิทยาศาสตร์กับโลกศิลปะเข้าหากัน ลูกว่่าไหม … 

นิติศาสตร์ สอนให้เรารู้จักกติกา รู้ว่าทุกอย่างมีองค์ประกอบ มีเงื่อนไข และทำให้เรารู้ด้วยว่าทุกกติกามีช่องโหว่เสมอ 

… หรือวิชาเศรษฐศาสตร์ เขาไม่ได้สอนให้เราเป็นพนักงานธนาคาร หรือทำงานเกี่ยวกับเงินๆ ทองๆ ที่ไหน เขาสอนให้เรารู้ว่าไม่มีของฟรีในโลก ทุกอย่างมีต้นทุนเสมอ คำว่าราคาเป็นคำเดียวกับราคะ ยิ่งเราอยากได้อะไร เรายิ่งต้องจ่ายหนักขึ้นเพื่อให้ได้สิ่งนั้นมาครอบครอง” 

“วิธีคิดหรือกรอบคิดเหล่านี้ต่างหากที่ลูกต้องทำความเข้าใจ และถ้าเราโยงการเขียนการ์ตูนกับวิชาความถนัดทางสถาปัตย์ได้ หรือถ้าเราโยงช่องว่างทางการตลาดกับเงื่อนไขความสำเร็จได้ 

หรือถ้าเราโยงกิเลส ความอยาก ความต้องการของมนุษย์เข้ากับสินค้าที่ลูกจะผลิตออกขาย วันหนึ่งลูกอาจเป็นสถาปนิก นักเขียนการ์ตูน นักฏหมาย หรือแม้กระทั่งจะกลายเป็นนักลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ภายในวันเดียวก็ยังได้ 

… ใครจะรู้” 

ขุนอรรถ 

เมื่อวานเพื่ิอนร่วมงานถามว่า “ลูกพี่ไร้คุณธรรม ทำไงพี่” 

“ลาออก” ผมตอบ 

“โห แรงไปไหม” เธอถาม 

“แล้วไร้คุณธรรมที่ว่ามันร้ายแรงหรือเปล่า” ผมเสนอ เห็นเธอเงียบ เลยขอให้เล่ารายละเอียดมา 

“ชีโปรดแต่ลูกน้องชาย ชอบเอารถบริษัทไปใช้ เอาแต่ใจไม่ค่อยฟังเหตุผล โดยเฉพาะเหตุผลของลูกน้องฝ่ายหญิง (เธอหายใจเฮือกใหญ่แล้วซัดต่อ) 

ระเบียบขั้นตอนที่มีก็เปลี่ยนหมด จริงๆ คือไม่ชอบอยู่ในกฏระเบียบ อ้างโตมาจากสายการตลาดเลยต้องคิดนอกกรอบ กรอบบ้าอะไรพี่อย่่างนี้เรียกนอกคอก 

พอทีพนักงานคนอื่นเราอยากให้อยู่ในระเบียบ อ้อ แต่ยกเว้นพนักงานชายที่ชีควงไปไหนมาไหนด้วย ชีออกตัวแทนว่าลักษณะงานต่างกัน …” 

เธอกำลังจะอ้าปากจัดหนักมาอีกชุดทำอย่างกับหายใจทางเหงือก ผมเลยยกมือห้ามไว้ก่อนแล้วขอแทรกว่า “ให้เอาผลมาเป็นเหตุ” 

เธองง! 

ผมชี้แจงต่อ “คืองี้ การแก้ปัญหาโดยไม่รู้เหตุของปัญหานั่นแหละคือปัญหา และยิ่งที่เราคิดว่าเรื่องนั้นเรื่องนี้เป็นเหตุของปัญหาน่ะ แต่จริงๆ มันยังเป็นแค่ผลของปัญหายิ่งเป็นปัญหาเข้าไปใหญ่” 

คราวนี้ตาลอย งงหนักกว่าเก่า!! 

ผมเปลี่ยนวิธีอธิบายดีกว่า “สมมุติว่า ชีจะชอบเอารถบริษัทไปใช้ยังไงก็ช่างชี แต่เมื่อเกิดผลกระทบกับงานตรงๆ อย่างเช่น ไม่มีรถต้องไปเช่ารถ ทำให้ยอดเงินจ่ายค่าเช่ารถสูงขึ้นจนฝ่ายการเงินทักท้วง(หรือด่า)มาเมื่อไหร่ ก็ให้หยิบยกขึ้นมาเป็นเหตุให้แก้ไขกันไปตามเหตุ” 

เมื่อเรานำผลมาเป็นเหตุชั้นแรก แล้วค่อยๆ แก้ไขตามเหตุทีละชั้นค่อยๆ ลึกลงไป ในที่สุดก็จะเจอต้นเหตุเอง …

จริงอยู่ เราอาจเป็นคนทำงานเก่งมากจนสามารถรู้”ต้นเหตุ”ได้ทันที่เกิดปัญหา และเสนอให้แก้ปัญหาที่ต้นเหตุทันที แต่วิธีที่ว่ามักแก้ปัญหาไม่ได้เพราะไม่มีใครยอมรับว่าเป็นตัวปัญหา โบ้ยกันไปเป็นทอดๆ ก็ลองเปลี่ยนวิธีแก้ปัญหาแบบค่อยๆ ย้อนหาเหตุลงไป

แม้วิธีนี้อาจไม่ทันใจ แต่ถ้ามันแก้ปัญหาได้ก็น่าลอง 

ขุนอรรถ    

เสียงผู้คนดังเอะอะด้วยความตระหนก เมืองคาสเทลเวคกิโอไม่เคยมีเหตุการณ์ใดให้ต้องแตกตื่นตกใจเช่นนี้มาก่อน

แจ๊คล้มตัวลงเหนือคาร่า เขาพยายามสาดสายตาหาจุดกำเนิดเสียง เมื่อแน่ใจว่าจุดกำเนิดเสียงอยู่ไกลและนั่นไม่ใช่เสียงจากปลายกระบอกปืนซุ่มยิงอย่างที่ควรจะเป็น เขาหันกลับมาหาคนรักเธอด้วยสายตาเป็นห่วง “คุณโอเคนะ”

คาร่าและแจ๊คลุกขึ้นยืนในขณะที่ผู้คนยังวิ่งผ่านหน้าคนละทิศทาง “แจ๊ค เกิดอะไรขึ้น” คาร่าถาม แววตาของเธอเหมือนไม่มั่นใจอะไรสักอย่าง

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันที่รัก ช่างเถอะ ผมต้องไปทำงานให้เสร็จ คุณไปรอผมที่เดิม ไปรีบไป” แจ๊คเขย่าตัวคาร่าเบาๆ แต่หนักแน่น คาร่ารู้ว่าชีวิตของแจ๊คเต็มไปด้วยความลับ แต่เธอเชื่อในความรักครั้งนี้มากกว่า แจ๊คมองคาร่านิ่งจนเชื่อว่าสามารถเรียกสติของเธอกลับคืนมาได้แล้ว เขาจึงเร่งเท้าออกเดินไปบนถนนข้างโบสถ์ด้วยความระมัดระวัง

ฉาก 16 : มุมโบสถ์โบราณเป็นอาคารสูง 2 ชั้น กระเบื้องหลังคาหลายแผ่นตกลงมาแตกกระจายบนทางเดิน ร่างหญิงสาวใส่โอเวอร์โค้ทสีน้ำตาลอ่อนนอนบิดเบี้ยวห่างจากประตูโบสถ์ไม่ถึง 2 เมตร ไม่ไกลจากร่างของเธอมีปืนซุ่มยิงเก็บเสียงกระบอกยาวตกอยู่!

แจ๊คมองเห็นร่างนั้นจากระยะไกล เขารู้ว่าเธอคนนั้นคือมธิลดา! นั่นทำให้เขาหยิบปืนพกพร้อมยิงออกมาแล้วรุดเข้าไปถึงร่างหญิงสาวก่อนใคร

ใบหน้าด้านขวาของมธิลดาแหลกเละจนแทบจะไม่น่ามีใครจดจำได้ เธอนอนนิ่งแทบไม่เคลื่อนไหว สังเกตุได้เพียงลมหายใจรินๆ แผ่วลงทุกที

นักสังหารมือสองอย่างมธิลดาย่อมรู้ดีว่า สักวันไม่เขาก็เธอต้องตายจากคมกระสุนด้วยกันทั้งนั้น แต่ไม่นึกว่าเธอจะเสียท่าโดนแจ๊คตบตาสลับกลไกภายในปืนซุ่มยิงก่อนส่งมอบ

วิถีกระสุนทะลวงย้อนกลับด้านกลายเป็นระเบิดขนาดเล็กที่มีพิษสงมากเพียงพอต่อการสังหารผู้เล็งยิงเสียเอง

เสียงฝีเท้าของผู้คนยังคงดังผ่านไปมาโดยไม่สนใจใยดีต่อเหตุการณ์ต่างๆ เบื้องหน้า แจ๊คและมธิลดามองตากันด้วยเข้าใจในธรรมชาติและความเป็นไปของสายอาชีพนี้

“ใคร?” แจ๊คย่อตัวลงถามข้างๆ ร่างของมธิลดา

พิษของบาดแผลทำให้มธิลดาไม่สามารถพูดออกมาเป็นคำๆ ได้ แจ๊คโน้มตัวลงเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เขาได้ยินเพียงเสียงตะกุกตะกักจากลำคอที่เต็มไปด้วยเลือดข้น

แจ๊คเงยหน้าขึ้นแล้วถอนใจ “พัลล์อยู่ที่นี่ด้วยใช่ไหม” มธิลดากระพริบตาแทนคำตอบ

“ขอบคุณ” แจ๊คกล่าวพลางพยักหน้าเหมือนต้องการให้มธิลดารู้ว่าเขานับถือทั้งฝีมือและหัวใจของนักสังหารอย่างเธอ … นี่อาจเป็นเสมือนเสียงสวรรค์สุดท้ายที่มธิลดาได้ยิน

แจ๊คละจากมธิลดาแล้วมุ่งหน้าผ่านผู้คนที่มุงดูไปทางหอนาฬิกาอย่างรวดเร็ว เขาไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเขาจากทางเดินในที่สูง

ฉาก 17 : ทางเดินและบันไดแคบๆ ปูด้วยหินลัดเลาะไปตามบ้านเรือน เสียงฝีเท้ากึกกักสะท้อนไปมายากต่อการกำหนดทิศทางของเสียง แต่สำหรับนักสังหารแล้ว มันไม่ยากเกินคาดเดาอารมณ์จากฝีเท้าได้

แจ๊คเร่งหนีเสียงฝีเท้าหนึ่งอย่างตั้งใจ เขาดูเป็นกังวลและมีอาการกระสับกระส่ายเมื่อเสียงฝีเท้าขยับใกล้เข้ามาทุกที โดยเฉพาะเมื่อแจ๊ครู้ว่าเสียงฝีเท้านั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำอะไรสักอย่างไม่ต่างจากเขา

เส้นทางแคบๆ ทำให้รู้สึกคล้ายกับกำลังเดินเข้าไปในซอยตัน แจ๊คหันมาตรวจสอบเสียงฝีเท้าเป็นระยะๆ แล้วจู่ๆ เสียงฝีเท้าของผู้ติดตามก็เงียบลงกะทันหัน แจ๊คหยุดเดินแล้วหันไปดูรอบตัว

แทนที่เป็นด้านหลัง แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น เงาดำของผู้ชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงเชิงบันไดด้านหน้า ห่างจากแจ๊คไม่เกิน 20 ก้าว

“โป้ โป้” แจ๊คยกปืนขึ้นยิงโดยไม่ลังเล ชายในเงาดำล้มลง เสียงจากปืนของแจ๊คก้องกลบเสียงกระสุน 2 นัดจากปืนเก็บเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง!

แจ๊ครู้ว่าเขาพลาดท่าเสียแล้ว สัญชาติญาณบอกเขาว่าต้องจัดการกับต้นเหตุให้ได้เสียก่อน “โป้ โป้” แจ๊คหันกลับมายิงพัลล์ที่ปรากฏตัวอย่างเงียบๆ พร้อมปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่ส่องมาทางแจ๊ค

เสียงปืนยังสะท้อนก้องไปรอบบริเวณ แจ๊คทรุดตัวลงนั่งบนเข่าในมือเขายังกำปืนเล็งไปที่เป้าหมาย ส่วนพัลล์ล้มกลิ้งนอนพับไปต่อหน้า

เมื่อมั่นใจว่าคมกระสุนเข้าจุดสำคัญของเป้าหมาย แจ๊คค่อยๆ ประคองตัวลุกเดินหนีไปจากที่เกิดเหตุ

ฉาก 18 : ในรถเฟียตเก่าๆ ของแจ๊ค เขากำลังมุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดหมาย มือขวาของเขากำพวงมาลัย ในขณะที่มือซ้ายกุมท้องชุ่มเลือด ระยะทางที่เคยใกล้กลับยิ่งไกลกว่าความเป็นจริง แจ๊คมองตั๋วเครื่องบิน 2 ใบวางอยู่บนเบาะด้านขวา

แจ๊คนึกถึงภาพสุดท้ายที่เขาเห็นพัลล์ นึกถึงคำพูดหลายอย่างของพัลล์ซึ่งครั้งหนึ่งแทบจะเป็นเพื่อนคนเดียวของเขา

“แจ๊ค คุณก็รู้ว่า การก้าวออกจากงานนี้เป็นเพียงแค่การก้าวจากมุมมืดหนึ่งไปสู่อีกมุมมืดหนึ่งเท่านั้น”

“งานแบบนี้ไม่เหมาะให้เราสร้างความสัมพันธ์กับใครหรอกแจ๊ค”

“ผู้คนทั่วไปมองว่านักสังหารคือคนร้าย แต่พวกเขาไม่รู้หรอกว่าเราไม่ได้ฆ่าคน เรากำลังลงมือฆ่าความชั่วร้ายที่ไม่มีใครจัดการมันได้มากกว่า”

ภาพของเป้าหมายสังหารหลายรายหลุดผ่านเข้ามาในสมอง สำหรับแจ๊ค การสังหารไม่ใช่เรื่องส่วนตัว หากแต่มันมีเหตุผลมากมายยิ่งกว่าการมองเพียงชั้นเดียว

แจ๊คกัดฟันแน่นแล้วทุบพวงมาลัยหลายต่อหลายครั้งเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด ภาพพล่ามัวที่เขาเห็นเบื้องหน้าไม่ใช่เส้นทางลัดเลาะเนินเขา แต่หากเป็นภาพหญิงสาวคนรักที่กำลังรออยู่ริมลำธาร – ที่เดิมที่นั่น

รถเฟียตสีน้ำเงินเลี้ยวตัดออกจากถนนหลวงผ่านป่าโปร่งเข้าไปยังลำธารธรรมชาติที่อยู่ข้างหน้า แจ๊คเห็นคาร่ายืนรออยู่ ท่าทางเป็นกังวล

“แจ๊ค” เขาอ่านคำจากริมฝีปากของคาร่า

ภาพที่เห็นช่างพล่ามัวราวกับมีม่านหมอกหนาขวางเขาและคาร่าไว้ ผีเสื้อตัวใหญ่ขยับปีกใสสีขาวโบกตัวบินขึ้นไปเหนือทุ่งหญ้าเชิงเขา

เสียงคาร่าดังมาจากริมลำธาร แจ๊คมองเห็นเธอไกลๆ เขาเห็นเธอกวักน้ำสาดมาทางแจ๊ค “แจ๊ค แจ๊ค มาเล่นน้ำกัน” คาร่าและสายน้ำธรรมชาติที่ปรากฏตรงหน้าเป็นภาพจริงที่สวยงามกว่าภาพฝัน

แจ๊คไม่ตอบอะไร สายตาที่เขามองคาร่าเต็มไปด้วยความเข้าใจ โลกกว้างใบนี้ไม่ได้มีสถานที่ปลอดภัยไปเสียทั้งหมด

จบบริบูรณ์

(End title)

ขุนอรรถ

แจ๊คเลือกโต๊ะค่อนไปทางด้านท้ายร้านอาหาร ด้านหลังเป็นผนังห้องน้ำ จากจุดนี้แจ๊คสามารถมองเห็นบริเวณร้านได้เกือบทั้งหมด ทำเลที่เขาเลือกทำให้รู้ว่านัดหมายเช้านี้คงไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ทั่วไป

“สวัสดีแจ๊ค” มธิลดาเปิดประตูกระจกด้านหน้าร้านอาหารเดินเข้ามาและกล่าวทักทาย

แจ๊คยกกระเป๋าแซมโซไนท์สีดำขึ้นมาวางบนโต๊ะ เขามีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าการพบกันครั้งก่อน “ระยะเหนี่ยวไกกับศูนย์เล็งผมปรับให้เรียบร้อยแล้ว” เขาบอก

เสียงพนักงานพูดคุยกันอยู่ไกลๆ หลังเครื่องทำกาแฟ ผู้คนในร้านอาหารบางตา มธิลดามองหน้าแจ๊คเหมือนต้องการถามอะไรสักอย่าง แจ๊คมองนักสังหารหมายเลขสองเหมือนกำลังนั่งอยู่กับมธิลดาเพียงลำพัง

“ฉันขอตัวสักครู่!” มธิลดาคว้ากระเป๋าแซมโซไนท์แล้วลุกขึ้นเดินไปทางห้องน้ำหญิง

แจ๊คเลิกคิ้วด้วยความสงสัย เวลาสุ่มเสี่ยงแบบนี้เหตุการณ์อะไรก็เกิดขึ้นได้ แจ๊คกระสับกระส่ายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาตัดสินใจหยิบปืนพกประจำตัวจากกระเป๋าด้านในออกมาซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทด้านนอก

มธิลดาวางกระเป๋าแซมโซไนท์ลงบนเคาเตอร์อ่างล้างหน้าแล้วใส่รหัส 014 กระเป๋าถูกเปิด เธอหยิบแผงวางอุปกรณ์หลอกตาออก ปืนซุ่มยิงถอดเป็นส่วนๆ วางเรียงอย่างดีอยู่ในนั้น

เมื่อเห็นว่าอุปกรณ์ทุกอย่างเรียบร้อยดี มาธิลดาปิดฝากระเป๋าแซมโซไนท์แล้วล้วงหยิบปืนพกออโตเมติกในกระเป๋าสะพายออกมา เธอหมุนกระบอกเก็บเสียงแน่นแล้วเก็บปืนเข้าที่ เธอมองตัวเองในกระจกด้วยสายตานิ่งเรียบและถอนใจ

…

“ทุกอย่างเรียบร้อยดี” มธิลดาบอกขณะยืนอยู่หน้าโต๊ะ แจ๊คยืนขึ้น มือล้วงกระเป๋าสูทแล้วพยักหน้า

มธิลดาเดินนำแจ๊คไปที่รถของเธอ ประตูรถถูกเปิดออกเพื่อวางกระเป๋าพร้อมกับก้มหยิบซองสีน้ำตาลในรถออกมา ส่วนแจ๊คกำปืนไว้ เขาเหลือบตาไปรอบๆ บริเวณพร้อมกับภาวนาให้ทุกอย่างจบลงโดยดี

ลมกระโชกผ่านเขาและเธอ วินาทีเผชิญหน้ามาถึงแล้ว มธิลดายื่นซองใส่เงินสีน้ำตาลให้แจ๊ค เขารับมันไว้ด้วยมือซ้าย ทั้งสองยืนมองหน้าเหมือนรอเวลาเหมาะสม

ครืดดด …

เสียงรถบัสสีส้มจอดห่างไปสัก 10 เมตร นักเรียนหลายสิบคนเดินลงมาผ่านหน้าเขาทั้งสองเข้าไปในร้านขายอาหาร

การยิงต่อสู้กันต่อหน้าเด็กๆ แม้ไม่ใช่ข้อห้ามของนักสังหาร แต่ถ้าเลือกได้พวกเขาเลือกไม่

“ขอให้โชคดี” มธิลดาเปิดประตูรถและเข้าไปนั่งทั้งที่มือขวายังซุกอยู่ในกระเป๋าสะพาย แจ๊คยืนมองเธอขับรถห่างไปจนลับตา

ฉาก 14 : หน้าโบสถ์กลางเมืองคาสเทลเวคกิโอ เทศกาลแห่พระแม่มารีประจำปีดึงดูดผู้คนในเมืองและนักท่องเที่ยวหนาตากว่าเวลาปกติ คาร่าชะเง้อรอแจ๊คที่ยังไม่มาตามเวลานัดหมาย

“แจ๊ค” คาร่าส่งเสียงดีใจเมื่อเขาเดินเข้ามาสัมผัสไหล่เธอจากด้านหลัง

“คุณไปไหนมา” คาร่ากระชับปกเสื้อสูทของแจ๊คเพื่อโน้มตัวเขาลงมาก่อนประทับจูบอบอุ่น

แจ๊คยื่นซองสีน้ำตาลใส่มือคาร่าแล้วบอกว่า “เราจะไปอเมริกาด้วยกัน”

“คุณหมายถึงเราสองคน เราจะไปด้วยกันใช่ไหม” คาร่าพูดติดๆ ขัดๆ เธอจ้องมองแจ๊คด้วยใบหน้าสงสัยและน้ำตารื้น แจ๊คพยักหน้านิ่งแล้วกอดคาร่าไว้

แจ๊ครู้ดีว่าตอนจบไม่ใช่เรื่องง่ายๆ อย่างที่บอกคาร่าไป เขาจับไหล่ของเธอไว้แน่นพร้อมกับแหงนมองขึ้นไปทางหลังคาโบสถ์และบริเวณรอบๆ เหมือนกำลังมองหาใครสักคน

“คุณเก็บซองนี้ไว้แล้วไปรอผมที่เดิม ผมยังมีงานที่ต้องทำให้เรียบร้อย เสร็จแล้วผมจะตามไปหาคุณทันที” แจ๊คเขย่าตัวคาร่าเบาๆ

ศูนย์เล็งของปืนซุ่มยิงจากมุมสูงทาบลงตรงท้ายทอยแจ๊คขณะเขาจูบคาร่าเนิ่นนาน

ปัง!

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขุนอรรถ

เสียงดังเปาะแปะจากห้องน้ำปลุกแจ๊คตื่น บนเตียงผ้าปูยู่ยี่มีเขาเพียงลำพัง แจ๊คหยีตามองไปในทิศทางที่แสงสาดเข้ามาจากหน้าต่าง อาชีพของเขาทำให้หลายครั้งตื่นขึ้นมาโดยจำสถานที่หลับนอนไม่ได้

คาร่ากำลังอาบน้ำอย่างสุขใจ ขณะที่แจ๊คยังซุกตัวอยู่ในผ้าห่มพลิกตัวนอนหงาย เขาถอนใจปล่อยอารมณ์พัดพาย้อนไปในบทรักเมื่อคืน

จู่ๆ สัญชาติญาณของเขาก็ฉุดให้คิดอะไรบางอย่าง ระหว่างเสียงเปาะแปะจากห้องน้ำยังไม่มีทีท่าว่าจะยุติลง แจ๊คเขยิบตัวข้ามไปที่โต๊ะหัวเตียงอีกฝั่งหนึ่ง เขาเอื้อมมือเปิดลิ้นชักเล็กๆ ออกพร้อมเหลือบมองไปทางห้องน้ำเพื่อตรวจสอบความแน่ใจ

ในลิ้นชักมีกระเป๋าไหมพรมถักสลับสีหนึ่งใบ ข้างๆ กระเป๋าถักคือนาฬิกาข้อมือผู้หญิงดูเรียบง่ายในแบบของคาร่าวางอยู่ แจ๊คยกกระเป๋าขึ้นแล้วรูดซิบเปิดมันออกมาขณะที่เงี่ยหูฟังเสียงอาบน้ำอย่างระมัดระวัง

แผงยาสีขาว เงินรูโยพับเล็กๆ และ …. ปืนพกขนาดจิ๋ว

จากประสบการณ์ แจ๊ครู้ว่ามันมีศักยภาพเพียงพอต่อการปลิดชีวิตใครสักคน แววตาของแจ๊คปรับเปลี่ยนไปทันทีที่เขาเห็นเครื่องมือสังหาร!

เสียงลูกบิดเชาวเวอร์น้ำดังเอียดๆ ลอดออกมาจากห้องน้ำ แจ๊คจัดสิ่งของทั้งหมดกลับเข้าไว้ที่เดิมของมันและค่อยๆ ปิดลิ้นชักอย่างรู้จังหวะ เขาพลิกตัวกลับมาเปิดลิ้นชักฝั่งด้านที่เขานอน หยิบปืนพกประจำตัวออกมาซุกไว้ใต้หมอนหนุนแล้วแสร้งหลับตานอนด้วยความพร้อมและสับสน

คาร่าเปิดประตูห้องน้ำเดินออกมา ร่างกายเปียกชุ่มถูกปกปิดไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวผืนน้อย แจ๊คเอี้ยวตัวหรี่ตามองคาร่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อรุณสวัสดิ์ คุณบัตเตอร์ฟลาย” เธอส่งยิ้มกล่าวทักทายพร้อมเช็ดผมและพันไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวอีกผืน แจ๊คทำทีนอนสอดมือประสานท้ายทอยไว้ ในมือของเขากำปืนไว้อย่างเตรียมพร้อม

คาร่าหยิบเสื้อผ้าที่แขวนไว้ในตู้ออกมาโยนลงบนเตียง เธอปลดผ้าเช็ดตัวออกแล้วเอื้อมหยิบชุดชั้นในตัวบางมาใส่

“แจ๊ค คุณเป็นอะไรรึเปล่า” คาร่าไม่คุ้นเคยกับสายตาอย่างนี้

“เปล่านี่” น้ำเสียงของแจ๊คเร่งให้เกิดบรรยากาศหวาดระแวงอย่างบอกไม่ถูก

“แจ๊ค คุณกังวลคะที่รัก” คาร่าในชุดชั้นในนั่งลงข้างเตียงแล้วเปิดลิ้นชักหัวโต๊ะเพื่อหยิบนาฬิกาข้อมือมาใส่ เธอทำแบบนี้เสมอ แต่สำหรับแจ๊ค สถานการณ์แบบนี้ทำให้เขาตัดสินใจปลดล็อคปืนที่อยู่ใต้หมอน – คลิ้ก!

คาร่าล้วงหยิบนาฬิกาข้อมือออกมาจากลิ้นชักแล้วหันมาหา ภาพที่เห็นคือแจ๊คกำลังเล็งปืนมาที่เธอ

“อะไรแจ๊ค! เกิดอะไรขึ้น!” คาร่าสะดุ้งสุดตัวแล้วถอยพลาดๆ ลงจากเตียงไป นาฬิกาข้อมือของเธอหล่นลงบนพื้นห้อง

แจ๊ครู้ทันทีว่าเขากำลังทำผิดต่อคาร่าอย่างไม่น่าให้อภัย เขาเก็บปืนพกไว้ในลิ้นชักแล้วผลุงเข้ากอดคาร่าที่กำลังขวัญเสีย “ผมขอโทษ ผมขอโทษ” แจ๊คกระซิบบอก

“คุณทำอย่างนี้ทำไม ทำไมแจ๊ค” คาร่าปาดน้ำตาถามด้วยความโกรธ

“ผมเข้าใจคุณผิด แต่คุณพกปืนทำไม” แจ๊คยังกอดคาร่าไว้

“ข่าวไงแจ๊ค คุณไม่เห็นหรือไง พวกเราถูกฆ่าแทบวันเว้นวัน ฉันต้องมีมันไว้ป้องกันตัวบ้าง” คาร่าพูดถึงข่าวที่เกิดขึ้นกับเพื่อนร่วมอาชีพเดียวกับเธอ

เส้นแสงเช้าสาดถึงกลางห้อง แจ๊คยังกอดคาร่าแน่น เขาทำได้เท่านั้นพลางคิดหนักว่าอาชีพของเขาอาจกำลังเพิ่มความไม่ปลอดภัยกับคาร่าได้เช่นกัน

และทั้งที่รู้ว่าคำพูดที่กำลังจะเอ่ยจะทำร้ายเธอและตัวเขาเอง แต่แจ๊คก็กัดฟันพูดออกไปว่า “คาร่า ผมจะไม่อยู่ที่นี่ตลอดไป เมื่อเสร็จงานผมจะกลับอเมริกา”

ทั้งห้องเงียบจนได้เสียงนาฬิกาแขวนอยู่ครู่หนึ่ง … “แจ๊ค คุณพาฉันไปด้วยนะ นะ คุณพาฉันไปด้วย” คาร่าพูดทั้งน้ำตา เธอบรรจงจูบแจ๊คอย่างหมดหัวใจ เธอมั่นใจว่าแจ๊คไม่ใช่แค่โอกาสดีๆ ที่ผ่านมา หากแต่คือชายที่เธอเฝ้าหามาทั้งชีวิต

ถึงนาทีนี้น้ำตาของคาร่าก็พร่างพรู แจ๊คนิ่งเงียบด้วยความเจ็บปวด เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า สำหรับคาร่าแล้ว สิ่งที่อยากพูดไปเหมือนเธอกำลังเปิดไพ่ใบสุดท้าย – ถ้าไม่ได้ก็คือเสีย

แจ๊คไม่ตอบอะไร

…

ฉาก 12 : ช่วงบ่ายคล้อยในเมืองคาสเทลเวคกิโอเหมือนภาพวาดแอบสแตรกโทนสีน้ำชาอังกฤษใส่นม ผู้คนเดินไปมาตามถนนพร้อมกับนกบนท้องฟ้าที่กำลังบินกลับบ้าน แจ๊คยืนอยู่ในตู้โทรศัพท์มุมอาคารปูนสีขาวเรียงรายไล่เป็นขั้นบันได

“พัลล์ ผมนัดส่งของพรุ่งนี้” แจ๊คโทร.แจ้งความคืบหน้าแก่ผู้ดูแล

เสียงจากปลายสายฟังดูอารมณ์ดีกว่าปกติ “ผมทราบแล้ว มธิลดาบอกว่าเธอพอใจผลงานของคุณมาก ผมมีงานใหม่ให้คุณ …”

“พัลล์” แจ๊คขัดจังหวะเหมือนต้องการให้พัลล์หยุดตั้งใจฟังอะไรบางอย่าง

“ว่าไงแจ๊ค” พัลล์รู้สึกแปลก

แจ๊คถอนหายใจสั้นๆ ก่อนพูด “ผมต้องการชีวิตผมคืน ผมขอหยุดเมื่อส่งงานครั้งนี้แล้ว”

แจ๊คและพัลล์ต่างปล่อยให้ลมหายใจของเขาทั้งสองผ่านไปสักระยะ ทั้งสองตระหนักดีว่าการลาออกจากสายงานอาชีพแบบนี้ไม่มีทางเป็นจริงได้จนกว่าลมหายใจของใครสักคนต้องหยุดลงเท่านั้น

“ได้สิแจ๊ค” พัลล์พูดเนิ่บๆ

“ขอบคุณ” แจ๊ควางหูแล้วหยุดคิด เขากวาดสายตามองรอบตัวอย่างระมัดระวัง ตั้งแต่นาทีนี้ไป ทั้งความเป็นและความตายอาจหมายถึงการได้ชีวิตของเขาคืน

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขุนอรรถ

นอกจากเตียงนอนและตู้เสื้อผ้าเข้ามุมแล้ว กลางห้องเห็นโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ บนโต๊ะมีสว่านแบบตั้งศูนย์ คีบประแจ 2-3 ตัว และชิ้นงานโลหะขัดด้านหลายชิ้นถูกวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ

คงเพราะงานที่แจ๊คทำเสี่ยงเกินกว่าจะปล่อยให้ร่างกายขาดความคล่องตัว อีกทั้งเขาเองก็เป็นหนุ่มใหญ่พ้นวัยกลางคนมานานแล้ว เวลากว่าเกือบชั่วโมงหลังตื่นนอน เขาใช้มันไปกับการบริหารร่างกายง่ายๆ ด้วยการวิดพื้น ซิทอัพ ดัดตัว รวมถึงยึดดึงตัวกับแกนเหล็กขวางเหนือประตูภายในห้อง

ระหว่างสองสัปดาห์ที่ผ่านมา แจ๊คเดินเข้าออกระหว่างไปรษณีย์ประจำเมืองและอู่รถยนต์บ้านๆ ที่บาทหลวงเบเนเดตโตแนะนำ เขากำลังรวบรวมอุปกรณ์และชิ้นส่วนต่างๆ เพื่อประกอบขึ้นเป็นสินค้าเตรียมส่งมอบ

7:59 น. – แจ๊คยกข้อมือขวาขึ้นมองนาฬิกา มือซ้ายยกค้อนเหล็กขึ้นเตรียมไว้

“แต้ง แต้ง …” แจ๊คตีตรงลงไปกลางแผ่นโลหะขนาดเหรียญห้าสิบเซนต์ที่ยึดไว้กับแท่นคีมจับ จังหวะเสียงค้อนเป็นหนึ่งเดียวกับเสียงจากหอนาฬิกา

อุปกรณ์บางอย่างจากไปรษณีย์สามารถนำมาประกอบได้ทันที แต่บางชิ้นต้องทำขึ้นมาอย่างประณีตราวกับงานเจียรอัญมณี จากท่อเหล็กสู่ปืนซุ่มยิงเก็บเสียง

แจ๊คใช้เวลาช่วงกลางวันที่ผู้คนไม่อยู่ในที่พักเพื่อทำงานของเขาอย่างเงียบๆ

ตราบใดที่แจ๊คทำให้ผู้คนมองเขาในฐานนักท่องเที่ยวได้ ตราบนั้นเมืองเล็กๆ แห่งนี้ยังคงเป็นที่ที่ปลอดภัยสำหรับเขา

ขณะที่แจ๊คค่อยๆ สร้างสภาพรอบตัวให้เป็น“พื้นที่ปลอดอันตราย” แต่สำหรับพื้นที่ภายใน เขาก็ค่อยๆ สร้างความไว้วางใจและความปลอดภัยระดับสูงสุดแม้ในยามหลับตา

คาร่า เธอคือหญิงบริการที่เขาตกหลุมรักอย่างตั้งใจ

…

ฉาก 9 : ภายในร้านกาแฟเล็กๆ ติดกับหอนาฬิกา แจ๊คยกมอคคิอาโตในถ้วยใบจิ๋วขึ้นจิบ สายตายังจดจ้องข้อความบนหนังสือพิมพ์

“ว่าไง คุณบัตเตอร์ฟลาย วันนี้เราไปที่ไหนดี” คาร่าเดินอ้อมเข้ามาจากด้านหลัง เธอเขย่งปลายเท้ายกตัวขึ้นจูบทักทายแจ๊คอย่างอบอุ่น

“ที่เก่าดีไหม” สายตาแจ๊คยิ้มน้อยๆ เหมือนทุกครั้งที่พบคาร่า

“ที่ไหนล่ะที่เก่า” ประกายตาของคาร่าทำแจ๊คยอมให้เธอกวาดต้อนความมั่นใจไปจนหมด

“งั้นผมพาคุณไปที่ใหม่แล้วกัน” แจ็คบอก

…

ฉาก 10: แจ๊คขับรถเฟียตคันเดิมพาคาร่าไกลออกไปจากตัวเมือง ลัดเลาะตามเนินเขาแห้งแล้งขนาดย่อมๆ เกือบหนึ่งชั่วโมง จู่ๆ เขาหมุนพวงมาลัยเลี้ยวซ้ายออกจากถนนหลวง บนทางดินกว้างเท่ารถคันเดียวผ่านได้เขาขับรถยนต์ตัดผ่านป่าโปร่งเข้าไปเพียงครู่เดียว เบื้องหน้าเป็นลำธารธรรมชาติทอดยาวลงมาจากภูเขาที่มองเห็นอยู่ไกลๆ

แจ๊คไม่ได้บอกคาร่าว่าที่นี่เป็นที่ที่เขาใช้ทดสอบสินค้า คาร่าหรือแม้แต่บาทหลวงเบเนเดตโตเข้าใจว่าแจ๊คเดินทางออกมาเพื่อเก็บภาพธรรมชาตินอกเมือง

“แจ๊ค เล่นน้ำกันเถอะ” เสียงคาร่าดังมาจากริมลำธาร แจ๊คมองเห็นเธอไกลๆ คาร่ากำลังถอดเข็มขัดและเสื้อผ้าของเธอออกจนเหลือเพียงกางเกงในตัวจิ๋ว เธอเดินลงไปในลำธารตื้นแค่เอวเหมือนเด็กน้อยเล่นน้ำด้วยความสดใส

เธอกวักน้ำสาดมาทางแจ๊ค “แจ๊ค แจ๊ค มาเล่นน้ำกัน” คาร่าและภาพธรรมชาติที่ปรากฏตรงหน้าสะกดแจ๊คหยุดนิ่งในภวังค์

แจ๊คไม่ตอบอะไร สายตาที่เขามองคาร่าเต็มไปด้วยความเข้าใจ โลกกว้างใบนี้ไม่ได้มีสถานที่ปลอดภัยไปเสียทั้งหมด อาชีพของเขาเสี่ยงกับอันตรายจากปลายกระปืนในแทบจะทุกพื้นที่ สำหรับคาร่า อาชีพของเธอมักได้รับอันตรายจากสายตาดูแคลนของผู้คน

แจ๊คหยิบเสื่อที่ม้วนในหลังรถออกมาคลี่ แซนวิช ผลไม้ และขวดไวน์ทยอยนำออกจากตะกร้าสาน … แจ๊คหวนคิดไปเมื่อ 2 วันก่อน มธิลดาและเขามาทดสอบปืนซุ่มยิงกันที่นี่เช่นกัน

มธิลดาพอใจผลงานของแจ๊คเป็นอย่างมาก หลังการทดสอบ มธิลดาเห็นแจ๊คถอดปืนยาวออกเป็นส่วนๆ เขาห่อแต่ละชิ้นส่วนด้วยผ้าลินินอย่างดี ทั้งหมดค่อยๆ ถูกจัดวางลงไปในตะกร้าสานอันเดียวกับที่เขานำมาวันนี้

แจ๊ควางห่ออาหารที่เหลือกลบหน้าไว้ และก่อนวางขวดไวน์ปิดท้าย เขาเปิดออกเทมันทิ้งครึ่งหนึ่ง

“คุณนี่รอบคอบดีจัง” มธิลดานอนตะแคงบนผ้าปูนั่งสีสวย เธออยู่ในชุดสวยกว่าใครจะรู้ว่านี่คือนักสังหารอันดับสอง

“ตำรวจเมืองนี้จมูกไว” แจ๊คตอบข้อสงสัยของมธิลดา

“ช่วยขันศูนย์เล็งให้อีกหน่อย นอกนั้นสมบูรณ์แบบสมกับที่พัลล์ไว้วางใจให้คุณเป็นคนแรกเสมอ … เราจะนัดส่งกันเมื่อไหร่ดี” มธิลดาช้อนตาเอ่ยถาม

“สัปดาห์หน้า ทุกอย่างจะถูกบรรจุในแซมโซไนท์สีดำ คุณอยากให้ผมใส่รหัสอะไร” แจ๊คถามพลางปิดฝาตะกร้าสาน

“014”

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขุนอรรถ

แจ๊คสังเกตเห็นหญิงสาวสวยแต่งตัวแปลกตากำลังต่อรองราคาสินค้า สัญชาติญาณการระวังตัวทำให้เธอมองมาทางแจ๊คก่อนวางสินค้าลงกับแผงขาย เธอเดินตรงไปหาที่นั่งหน้าร้านกาแฟ

แจ๊คเดินตามไปนั่งโต๊ะติดกัน กล่าวถามว่า “คุณจะรับกาแฟอะไร”

“ฉันต้องการไรเฟิลเก็บเสียงระยะใกล้ ยิงชุดต่อเนื่องได้สี่นัดขึ้นไป ถอดประกอบพร้อมยิงใน 20 วิ น้ำหนัก 6 กิโลกรัมต้องไม่เกินกว่านี้ …” เธอหยุดพูดเมื่อเห็นพนักงานเดินเข้ามารับออเดอร์

“มอคคิอาโต้ 2 ที่” แจ๊คสั่งกาแฟแทนนักสังหารสาวสวย เมื่อพนักงานเสิร์ฟเดินจากไป แจ๊คเอ่ยถามว่า “ผมแจ๊ค คุณชื่ออะไร”

“มธิลดา (เธอบอกชื่อแล้วพูดถึงความต้องการของเธอต่อ) งานนี้ฉันมีพื้นที่และเวลาจำกัดกว่าทุกครั้ง เรื่องเก็บเสียงต้องดีมาก ต้องแน่ใจว่าพวกมันจะไม่สามารถระบุแหล่งกำเนิดเสียง ไม่อย่างนั้นฉันเสร็จพวกมันแน่” มธิลดาพูดเป็นชุดด้วยน้ำเสียงมั่นใจในตัวเองสูง

ลมเย็นพัดมาเบาๆ จนสังเกตุเห็นใบไม้ไหว แจ๊คจิตนาการเห็นเขากำลังประกอบปืนซุ่มยิงพร้อมศูนย์เล็งและกระบอกเก็บเสียง ลูกปืนขนาด 7.62 x 51mm เนโต้ถูกโหลดเข้าแมกกาซีนขนาด 20 นัดอย่างคล่องแคล่ว

“สิ่งที่คุณต้องการคือปืนกลเก็บเสียงแบบถอดประกอบได้ภายใน 20 วินาที” แจ๊คย้ำ ส่วนมธิลดามองกลับมาด้วยสายตาเย็นเฉียบแทนคำตอบ

ทั้งคู่จ้องมองตากันเหมือนต้องการสร้างจุดวางใจ เพียงอึดใจหนึ่ง แจ๊คพูดกับมธิลดาว่า “อีก 2 สัปดาห์ ผมจะติดต่อคุณไป ถ้าโชคดีเราจะไปทดสอบไรเฟิลกัน”

“ขอบคุณ” มธิลดวางซองกระดาษสีน้ำตาลไว้ แล้วลุกเดินสวนพนักงานเสิร์ฟที่กำลังวางแก้วกาแฟขนาดจิ๋วลงบนโต๊ะ

…

ฉาก 7 : ห้องพักในเลิฟโฮเตล นอกหน้าต่างเห็นหลังคาอาคารติดกัน ไฟจากป้ายนีออนสีแปร๋นสาดเข้ามาถึงบนที่นอน กรอบไฟสีส้มสลับฟ้าอ่อนซ่อนอยู่หลังหัวเตียงสร้างความตื่นเต้นมากกว่าความสงบ

“ฉันชื่อคาร่า” หญิงให้บริการพูดขณะกำลังถอดเสื้อผ้าออกจนหมด เธอเขี่ยกองผ้าไว้หน้าประตูทางเข้าและเดินมาหาแจ๊คที่กำลังนั่งอยู่ขอบเตียง

คาร่าพูดขณะพิงร่างกายเปลือยเปล่ากับไหล่แจ๊คแล้วลูบผมของเขาไปมาอย่างแผ่วเบา “คืนนี้ฉันเป็นของคุณ คุณต้องการแบบไหน”

แจ๊คเงยมองหน้าคาร่าแล้วบอกว่า “แบบทุกครั้ง แบบที่คุณเป็น คุณไม่ต้องแสดงอะไร ผมต้องการแค่นั้น”

ด้วยความที่ต้องระวังตัวอยู่ตลอดเวลา แจ๊คไม่ได้มาพบคาร่าบ่อยนัก แต่ทุกครั้งได้พบกัน แจ๊คแสดงทีท่าว่าเขาพอใจคาร่าอยู่ไม่น้อย คาร่าเป็นเป็นหญิงสาวผมหยิกเสมอต้นคอ รูปร่างดี หน้าตาได้รูป เมื่อเธอยิ้มจะเห็นเขี้ยวเล็กๆ ดูสะดุดตากว่าสาวเมืองคาสเทลเวคกิโอทั่วไป

สำหรับคาร่าแล้ว หญิงบริการอย่างเธอย่อมรู้ดีว่าแจ๊คปรารถนาและพึงใจในตัวเธอเป็นพิเศษ เธอเองก็รู้สึกพิเศษกับแจ๊ค คงเพราะแจ๊คใส่ใจกับรายละเอียดต่างๆ ในตัวเธอ บทรักของแจ๊คทำให้คาร่าแอบคิดเสมอว่า แจ๊คต้องการมอบความสุขแก่เธอ ในขณะที่ลูกค้าคนอื่นมาหาเธอเพื่อตักตวงความสุขให้กับตัวเอง

เขาและเธอกอดก่ายกันหลังบทรักเสร็จสม คาร่าสังเกตเห็นรอยสักรูปผีเสื้อปีกสวยบนแผ่นหลังของแจ๊คตั้งแต่ครั้งแรกแต่ไม่กล้าเอ่ยถาม จนครั้งนี้ เมื่อความสนิทใจระหว่างเธอและเขามีมากขึ้น …

“ทำไมคุณสักรูปนี้ คุณต้องการเป็นอิสระจากอะไร” คาร่าลูบไล้ผมของแจ๊คขณะที่เขากำลังนอนคว่ำหน้าข้าง ตัวเธอ แจ๊คถอนหายใจนิ่งเงียบก่อนลุกขึ้นหยิบกางเกงมาใส่

“คุณรู้ไหม คุณไม่เหมือนใคร” คาร่าบอก แจ๊คล้วงหยิบเงินจากในกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะเตียงอย่างเงียบๆ

คาร่าลุกขึ้นนั่งชันเข่าเปลือยแผ่นอกอิ่มอูมแลดูอบอุ่นมากกว่าอนาจาร เธอเหลือบเห็นธนบัตรพับหนากว่าลูกค้าทุกคนที่เธอเคยบริการ “คุณให้เงินฉันมากกว่าให้ผู้หญิงบริการคนอื่นใช่ไหม” คาร่าถาม

“ผมไม่เคยนอนกับผู้หญิงบริการคนอื่น” แจ๊คพูดเบาๆ โดยไม่สบตา คาร่าอึ้งเงียบงันกับคำตอบก่อนฉุดตัวเองขึ้นจากภวังค์ เธอยิ้มมีนัยแล้วพูดว่า “วันเสาร์ที่จะถึงนี้ ฉันไม่ต้องทำงาน คุณว่างไหม?”

“ดี พบกันที่ร้านกาแฟหน้าโบสถ์” แจ๊คพูดเสียงต่ำเก็บความรู้สึก

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขุนอรรถ

แจ๊คขับรถเฟียตรุ่นกลางเก่ากลางใหม่นานเกือบสามชั่วโมง เมื่อถึงตัวเมืองที่หมาย สายตานับสิบเหลือบมองมาที่คนแปลกหน้าเชื้อสายอเมริกันอย่างสังเกตสังกา

เมื่อได้ที่พักในมุมปลอดภัยแล้ว แจ๊คจึงเดินออกมาสำรวจพื้นที่และผู้คน …

หน้าร้านอาหารเล็กๆ บาทหลวงเบเนเดตโต้ทักทายเขาเป็นคนแรก “ลูกไม่ใช่คนแถวนี้ ลูกมาเที่ยวหรือมาทำงาน” บาทหลวงชวนคุย

“ทำงานครับ ผมมาทำงาน” แจ๊คพยักหน้าเล็กน้อย

บาทหลวงเบเนเดตโตยังจับมือแจ๊คแน่น “งานอะไร”

“เออ … ผมเป็นช่างภาพครับ” แจ๊คค่อยๆ เลื่อนมือออกและเริ่มมองไปรอบๆ บริเวณตามสัญชาติญาณ

“ถ่ายรูปเหรอ หนังสืออะไร บอกพ่อได้ไหม” บาทหลวงเลิกคิ้วถาม

ไม่ว่าวินาทีนี้หรือวินาทีไหน แจ๊คไม่อาจวางใจใครได้แม้แต่พัลล์ผู้ดูแลนักสังหารเองก็ตาม แจ็คมองหน้าบาทหลวงด้วยสายตาคมกริบ จากสายตาของแจ๊ค บาทหลวงรับรู้ถึงบางสิ่งบางอย่างได้จากประสบการณ์ชีวิต

แต่คงเป็นเพราะสายตาของบาทหลวงไม่มีวี่แววอันตรายใดๆ แจ๊คตอบและชิงถามกลับ “หลายเล่มครับคุณพ่อ หลายเล่ม … คุณพ่อกำลังจะไปไหน”

“พ่อกำลังจะกลับวัด แต่เผอิญรถพ่อเสียตอนอยู่ตรงโน้น” บาทหลวงเบเนเดตโตชี้ให้ดูรถกระบะที่นั่งเดียวสภาพเก่าโทรม ด้านหลังบรรทุกลังไม้และถังนมโลหะ

“ผมคงพอช่วยคุณพ่อได้” แจ๊คหยิบอุปกรณ์ช่างแบบพับได้ออกมาจากกระเป๋า สบตาบาทหลวงให้เดินนำ

ครู่เดียวหลังเปิดฝากระโปรงรถกระบะปุโรทั่ง แจ๊คมุดลงไปงัดท่อขนาดเล็กออกมาเป่าเศษฝุ่นทรายและจัดแจงประกอบกลับเข้าในที่ของมันอีกครั้ง ก่อนบอกให้บาทหลวงทดลองติดเครื่อง

“ตัดๆ ตัดๆ … บรืนนนน” เสียงดังของเครื่องยนต์ค่อยๆ หมุนจนครบรอบของมัน มวลควันขาวพรูออกจากท่อไอเสียจนมองไม่เห็นอาคารที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“ขอบใจมากนะลูก” บาทหลวงเบเนเนตโต้ชะโงกหน้ามาออกสบตาแจ๊ค แจ๊คพยักหน้ารับช้าๆ

ก่อนบาทหลวงเหยียบคันเร่งขับรถออกไป เขาจับมือจับไม้แจ๊คอีกครั้งและทำท่าเหมือนจะบอกอะไรสักอย่างจนแจ๊คต้องก้มหน้าเงี่ยหูฟัง

“บางทีลูกอาจต้องการไปสารภาพบาปที่วัด เมื่อพระเป็นเจ้ารับรู้ ลูกจะเป็นสุข และพ่อคงยินดีมาก” บาทหลวงกล่าวด้วยจิตเมตตา

“ขอบคุณ แต่ผมคงไม่” แจ๊คตอบไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

บาทหลวงยิ้มน้อยๆ เหมือนยืนยันว่าสิ่งที่เขาคาดคิดไว้-ถูกต้อง แล้วพูดด้วยสายตาอบอุ่นว่า “ทักษะของลูกค่อนไปทางช่างมากกว่าจะเป็นศิลปิน” บาทหลวงพูดจบแล้วขับรถออกไป

รถกระบะคันจิ๋วเคลื่อนตัวห่างไปเรื่อยๆ แจ๊คยืนมองบาทหลวงยื่นแขนโบกมือไปมาแทนคำว่า “ขอบคุณ”

บางทีแจ๊คอาจโหยหาชีวิตเป็นสุขอย่างบาทหลวงว่า หรือเขาเพียงแค่รอเวลา … รอใครสักคน

(ภาพ : แจ๊คเดินข้ามถนนกลับไปที่ร้านอาหาร)

…

ฉาก 4 : บนเส้นทางกลับที่พัก แจ๊คเดินผ่านตู้โทรศัพท์สาธารณะริมถนนขนาดรถคันเดียววิ่งได้ ถนนหนทางในเมืองเล็กๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยมุมเล็กมุมน้อย ทางเลี้ยวมีบันไดสูงชันคดเคี้ยวหักศอก

“กัก กัก … กัก” เขาสังเกตเสียงรองเท้าพื้นหนังกระทบถนนที่ทำจากก้อนหินที่ดังจากข้างหลัง เสียงฝีเท้านั่นเดี๋ยวช้าเดี๋ยวเร็ว บางครั้งเสียงเงียบหายเมื่อเขาหยุดหายใจเพื่อรับฟัง

แจ๊คเร่งเท้าเพื่อให้พ้นแนวกำแพงแคบข้างหน้า ทันทีทันใดเขาหลบผลุบตัวเข้าไปในซอกประตูหน้าอาคารแถวหลังหนึ่งแล้วถอดรองเท้าออกซุกไว้ในซอกอิฐ

ประสบการณ์ของเขาบอกว่า ทีท่าของการสังหารหาจำเป็นต้องงดงามอย่างในหนังสืบสวนสอบสวนไม่ เพียงแค่มันสามารถสังหารเป้าหมายได้ นั่นคือความจำเป็นเพียงพอ

“กัก กัก … กัก” ในมือแจ๊คกำอาวุธปืนขนาดเล็กและสอดนิ้วรอลั่นไกไว้อย่างดี เขารอจนเสียงฝีเท้าต้องสงสัยผ่านไปได้เพียงเสี้ยววินาทีจึงรุดเดินด้วยถุงเท้าเปล่า

นั่นทำให้ฝีเท้าของเขาไร้เสียง

“ปรืนนนนน ปัง ปัง” เสียงแรงอัดจากท่อไอเสียรถมอเตอร์ไซด์ดังสวนทางมาจากอีกซอกซอยหนึ่ง …

โป้! โป้! เสียงปืนดังขึ้นสองนัด ชายบนรถมอเตอร์ไซด์ล้มลงใกล้ๆ จุดที่แจ๊คยืน แจ๊คหลบทัน แต่เสียงฝีเท้าต้องสงสัยวิ่งห่างออกไปในซอยมืดเบื้องหน้า

แจ๊คพบว่าชายบนรถมอเตอร์ไซด์นอนจมกองเลือดเสียชีวิต เขาคว้ามอเตอร์ไซด์ขึ้นมาขี่ตามเสียงฝีเท้าศัตรูไปติดๆ

ทันทีที่แจ๊คขี่มอเตอร์ไซด์ออกมาจนถึงถนนใหญ่ เขาเห็นรถยนต์ขนาดเล็กกวาดวงตีโค้งอย่างรวดเร็วตัดหน้า รถคันนั้นมุ่งหน้าไปบนถนนเปลี่ยว

แจ๊คประคองมอเตอร์ไซด์บนถนนหินก้อนใหญ่อย่างยากเย็นก่อนยิง “โป้ … โป้”

กระจกหลังแตกกระจาย รถคันเล็กที่กำลังขับหนีสบัดโดนมอเตอร์ไซด์ที่จอดข้างทางล้มลงหลายคัน

“โป้” คราวนี้แจ๊คตั้งใจยิงยางรถยนต์ที่ค่อยๆ วิ่งห่างออกไป – ได้ผล!

รถคันเล็กยางหน้าแตกเสียหลักพุ่งเข้าชนเกาะกลางถนน มอเตอร์ไซด์ของเขาล้มลงพาแจ๊คไถลไปข้างหน้าเกือบสองเมตร

เขายังกำปืนอยู่และยกจ่อไปที่ชายในรถคันนั้น เสี้ยววินาทีเป็นตายผ่านเข้ามาอีกครั้ง แจ๊คเข้าถึงตัวศัตรูก่อนและล็อคคอชายคนนั้นจากด้านนอกตัวรถ

“กึก” แจ็คโยนตัวหักกระดูกต้นคอของชายลึกลับกับขอบประตูรถอย่างแรง ชายในรถแน่นนิ่งไป เขามุดเข้าไปหยิบปืนของชายคนนั้นออกมาจากรถยนต์แล้วเดินกระเผก*ออกจากที่เกิดเหตุอย่างใจเย็น

“ระหว่างอุบัติเหตุกับฆาตกรรม อย่างแรกดีกว่าแน่ๆ” แจ็คคิด

…

ฉาก 5 : บนเส้นทางกลับที่พัก แจ๊คยืนอยู่ในตู้โทรศัพท์สาธารณะตู้เดิมก่อนเกิดเหตุ

“ทำไมพวกมันถึงรู้ว่าผมอยู่ที่นี่ ทำไม” แจ๊คถามพัลล์ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

พัลล์มีน้ำเสียงงัวเงียจากการปลุกให้ตื่น “ไม่รู้สิ คงเพราะคุณไม่เหมือนเดิมแล้วแจ๊ค (แจ๊คยืนฟังอยู่เงียบๆ ก่อนพัลล์จะพูดต่อว่า) โทร.มาก็ดีแล้ว ผมมีงานให้ทำ งานนี้คุณแทบไม่ต้องกระดิกนิ้วลั่นไกด้วยซ้ำ”

แจ๊คเงียบไปก่อนพูดว่า “ผมขอคิดดูก่อน”

พัลล์เหมือนรู้ว่าแจ๊คกำลังจะวางหู จึงรีบพูดว่า “แจ๊ค ทำไมคุณไม่ใช้โทรศัพท์ในซองที่ผมให้ไป”

“แค่ไม่คุ้นเคย คุณก็รู้ ผมไม่ชอบอะไรที่เป็นเทคโนโลยีแบบนั้น” แจ๊คพูดจบแล้ววางหูโทรศัพท์กับที่แขวน

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขุนอรรถ

แจ๊คเดินย่ำไปบนพื้นหิมะกับหญิงสาวแล้วหยุดดูรอยเท้าตัดขวางฝ่าแนวหิมะที่พวกเขากำลังเดิน

“นายพราน” หญิงสาวบอก ส่วนแจ๊คหรี่ตามองรอบบริเวณก่อนจูงมือหญิงสาววิ่งหลบหลังต้นไม้ขนาดเท่าตัวคนติดกับเนินใหญ่ “เร็ว … วิ่ง” แจ๊คบอก

ทันทีที่ทั้งสองพักหลังกับต้นไม้ขนาดเท่าตัว … “ฟิ้บ ฟิ้บ” เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นสองนัด แฉลบกิ่งไม้ใหญ่เหนือหัวแจ๊คจนหิมะร่วงกระจายเข้าหน้า

“แจ๊ค เกิดอะไรขึ้น … แจ็ค” หญิงสาวร้องด้วยความตกใจ แจ๊คแนบนิ้วชี้บนริมฝีปากส่งสัญญาณบอกหญิงสาวให้เงียบเสียง

แจ๊คค่อยๆ โผล่หน้าขึ้นมาจากเนินที่ปกคลุมไปด้วยหิมะเพื่อมองหาจุดต้นเหตุ ก่อนล้วงหยิบปืนขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากเสื้อกันหนาวสีเขียวหม่น

… “ฟิ้บ ฟิ้บ” เสียงปืนดังอีกครั้ง กระทบหิมะแตกกระจายห่างจากไหล่แจ๊คไม่ถึงฟุต

“คุณพกปืนด้วยเหรอแจ๊ค ทำไม … แจ๊ค” หญิงสาวอยู่ในอาการตื่นตระหนกอย่างที่สุด แจ๊คส่งสัญญาณมืออีกครั้งให้หญิงสาวหมอบลง ส่วนเขาอ้อมเนินเตี้ยเข้าหาคู่กรณี

“โป้ โป้ … ผลุบ” เสียงปืนดังขึ้นสองนัด ชายในชุดพรางหล่นลงมาจากเหลี่ยมผาสูงประมาณสองคนต่อ สีแดงของกองเลือดตัดกับสีขาวโพรนของหิมะปรากฏให้เห็นข้างตัวชายในชุดพราง

แจ๊คยังคงชี้ปลายกระบอกปืนไปที่ร่างไร้วิญญาณเพื่อความแน่ใจ วินาทีแบบนี้ใครพลาดย่อมหมายถึงความตาย ก่อนเข้าพลิกตัวพร้อมใช้เท้าเขี่ยปืนให้พ้นระยะเอื้อมตามประสบการณ์

“แจ๊ค เขาตายไหม เขาเป็นอย่างไร แจ๊คพูดกับฉันสิ แจ๊ค” หญิงสาวร้องถามก่อนวิ่งสวบๆ ผ่านหิมะสูงเกือบเข่าเข้ากอดแขนของแจ๊คไว้แน่น

“กลับบ้าน โทรเรียกตำรวจ ไป … ไปสิ” แจ๊คส่งเสียงดังปลุกหญิงสาวจากความตระหนก

หญิงสาวผละจากแจ๊คเดินมุ่งหน้ากลับบ้าน คล้อยหลังได้เพียงสามก้าว “โป้ … โป้” ร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวล่วงฟุบลงกับพื้นหิมะ!

แจ๊คลดปากกระบอกปืนลง เขาถอนใจแรงก่อนเดินมุ่งหน้ากลับเคบิ้นไม้สน

ด้านหลังเคบิ้น ชายอีกคนในชุดพรางลงจากรถขับเคลื่อนสี่ล้อกำลังหมุนกระบอกเก็บเสียงเข้ากับปืนอัตโนมัติ เขามีอาการเหมือนอยู่ในการระวังตัวสูงสุด

“โป้ โป้ … โป้ง” แจ๊คยิงชายคนนั้นสองนัดแรกจากด้านหลังรถ นัดสุดท้ายเขาเดินเข้าไปยิงเมื่อเป้าหมายแน่นิ่งอยู่กับพื้นหิมะขาว

…

ฉาก 2 : ร้านกาแฟกลางเมืองในอิตาลี

“สองคนนั่นคือใคร” แจ๊คถามพัลล์ เขาเป็นผู้ดูแลนักสังหารใ้นสังกัด “ไม่รู้สิ แต่นายต้องหลบไปสักพัก หลังร้านมีรถเฟียตสีน้ำเงินจอดอยู่ แผนที่บนเบาะจะพานายไปยังที่ปลอดภัย อยู่ที่นั่นและอย่าพูดกับใคร ใช้โทรศัพท์มือถือในซองกระดาษสำหรับการติดต่อหาฉัน” พัลล์ผู้ดูแลนักสังหารประจำสังกัดพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมไสกุญแจรถให้แจ๊ค

“ผู้หญิงคนนั้นล่ะแจ๊ค เธอใช่ไหม” พัลล์ถามบ้าง

แจ๊คก้มหน้าตอบเหมือนกำลังเรียบเรียงบางสิ่งบางอย่าง “ไม่ เธอไม่เกี่ยวข้องอะไรเลย เธอเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่ง”

“เพื่อน?” พัลล์เน้นเสียงต่ำ

แจ๊คเลื่อนมือหยิบกุญแจรถ วางหนังสือพิมพ์ที่พับไว้ลงบนโต๊ะโลหะผิวขัดมันวาวแล้วลุกขึ้นเดินจากไป

ซูมอิน : หนังสือพิมพ์เสนอข่าวฆาตกรรม 3 ศพในป่าลึกตอนใต้ของสวีเดน

(โปรดติดดามตอนต่อไป)

ขุนอรรถ

“ขอโทษนะครับ ผมอยากให้คุณช่วยจอดรถหลบๆ หน่อย”

ผมหันไปมองรถยกสูงไฮโซสีน้ำตาลผู้ดีของเขาสลับกับรถคันอื่นๆ แถวนั้น

“เหรอครับ เอ ผมว่าผมก็จอดแนวเดียวกับคันหลังนั่นนะครับ” สำเนียงทองแดงอ่อนๆ ทำให้ผมเบาใจและหนักใจยังไงพิกล

คงเพราะคุณพ่อผมเป็นคนปักษ์ใต้ ส่วนคุณตาผมสืบสายสกุลมาจากขุนนางใหญ่เมืองถลาง แม่บอกว่าพวกเราเป็นตระกูลหัวดื้อ

“ไม่หรอกครับ คันหลังนั่นเขาจอดชิดฟุตบาธ แต่หน้าบ้านคุณไม่มีฟุตบาธ ช่วยจอดแอบหน้าบ้านเหมือนคันอื่นๆ สักหน่อยดีไหมครับ”

แดดร่มลมตกอย่างนี้ บนถนนสองเลนหน้าทาวเฮ้าส์มีคนออกมาเดินคุยกัน จ๊อกกิ้ง จูงหมา แล้วก็มีคนแอบเหลือบตาดูผมสนทนากับคู่กรณีที่เพื่อนบ้านหลายคนรับรู้

“แล้วทำไมคุณจอดห่างหน้าบ้านล่ะครับ” เขาถามยิ้มๆ พร้อมชี้ให้ดูหลักฐานคันสีดำ

ผมรู้ว่าเขาต้องเล่นงานผมประเด็นนี้ตั้งแต่ก่อนเดินมาคุยแล้ว “เออ คือขอพูดตรงๆ นะครับ ผมจอดประชดคุณนั่นแหละ” ผมเปิดใจไปก่อน

เขาหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “คุณคิดมากนะ ผมว่า”

“คิดมากสิครับ คิดตั้งนานก่อนจะเดินมาพูดกับคุณนี่ไง (ผมยิ้มไม่สุด) ความจริงก็อยากพูดด้วยนานแล้ว แต่จังหวะไม่ตรงกันซักที”

เขาหันไปมองสภาพถนนในโครงการฯ ก่อนพูดขึ้นว่า “… คือผมจอดห่างประตูรั้วหน้าบ้านเพราะบางทีต้องเข็นมอเตอร์ไซด์ออกมาใช้ เอาอย่างนี้ดีไหมครับ ใครจอดหลบได้ก็หลบ หลบไม่ได้คันมาทีหลังก็ช่วยๆ กันจอดหลบ”

“ไม่ดีครับ (ผมตอบทันที) ผมกลับเข้าบ้านดึกกว่าคุณ นี่ก็จะสองปีแล้วไม่เคยเห็นคุณจอดหลบเลย ผมก็ขี้เกียจจอดหลบแล้วด้วย …”

(เขากำลังจะอ้าปากพูดแต่ผมแทรกว่า) “… บ้านคุณมีรถสองคัน มอเตอร์ไซด์อีกหนึ่ง ตั้งแต่คุณมาอยู่นี่ ผมยังไม่เคยเห็นคุณเอารถจอดในบ้านเลยนะครับ”

ผมมองเข้าไปในลานจอดรถของเขา โครงการนี้ออกแบบให้มีที่จอดรถได้สองคัน แต่บ้านเขาวางชุดเก้าอี้สนาม กระถางต้นไม้มากมายกับเอาไว้จอดมอเตอร์ไซด์คันที่ว่า

ผมคงเสียงดัง เพื่อนบ้านอีกหลังจึงเดินเข้ามาสบทบ

“ไม่มีอะไรหรอกครับ กำลังตกลงกันว่าจะจอดกันอย่างไรดี” เขาสนิทกับเพื่อนบ้านที่เพิ่งเดินเข้ามา รู้ได้จากภาษาถิ่นที่เขาสื่อสารกัน

“ตกลงคุณช่วยจอดหลบหน่อยนะครับ คุณจอดหลบผมก็หลบด้วย แต่ถ้าคุณจอดห่างผมก็ห่างด้วย” ผมยื่นข้อเสนอให้เขาต่อหน้าพยานหนึ่งคน

“ไม่เห็นคุณตัองใช้วิธีนี้ …” เขาตอบโต้กลับมาได้ประโยคเดียว ผมก็สวนทันที “ผมเลือกใช้วิธีตามประเภทของคนน่ะครับ”

สังเกตุเห็นเพื่อนบ้านยิ้มไม่ออกแล้วตอนนี้

“งั้นก็ไม่เป็นไรครับ ใครอยากจอดยังไงก็จอดตามสบายแล้วกัน” เขาทำหน้าเซ็งและถอนหายใจเสียงดัง

“ไม่ดีหรอกครับ เรามาทำเพื่อคนอื่นกันเถอะ” ผมยิ้มสู้

แดดหมดแล้ว เพื่อนบ้านสาวสับขาจ๊อกกิ้งช้าลงเมื่อวิ่งผ่านวงสนทนาบนถนนของเราสามคน

“ถ้าคุณอยากทำเพื่อคนอื่น คุณก็จอดหลบ ก็แค่นั้น” เป็นครั้งแรกที่เขาพูดอย่างมีอารมณ์ตามด้วยอาการกระสับกระส่าย

แปลกดี เวลาคนปักษ์โกรธนี่ทำไมสำเนียงทองแดงสามารถเข้มข้นขึ้นได้

“ก็นี่ไงครับ ผมถึงบอกว่ามันเป็นเรื่องยากที่ผมต้องคิดให้มากก่อนมาคุยกับคุณ” ผมอธิบายซ้ำ ส่วนเขาเลิกคิ้วยกไหล่แทนออกเสียงคำว่า”ทำไม”

“ก็เพราะผมรอให้คุณคิดได้เองต่อไปไม่ไหว ครั้นจะปล่อยให้คุณจอดกินพื้นที่ถนนแบบนี้ต่อไป ผมก็ทนถูกคนอย่างคุณเอาเปรียบไม่ได้เหมือนกัน” ผมให้เหตุผล

เขาส่ายหัวกับความเรื่องมาก ความช่างคิดหรือช่างแค้นของผม หรืออะไรก็ช่าง ผมบอกกับเพื่อนบ้านสักขีพยานคนนั้นว่า “คุณคงได้ยินหมดแล้ว ผมต้องขอโทษคุณด้วยถ้ารถผมจะจอดกินพื้นที่ถนนบ้าง แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาจอดหลบ ผมจะไม่มีวันจอดรถอย่างที่คุณเห็นตอนนี้

วันก่อนๆ ผมไม่แน่ใจว่าถูกเอาเปรียบหรือเปล่า แต่หลังจากคุยกัน ผมรู้แล้วว่าใช่ เพราะถ้ารู้ตัวว่าทำให้คนอื่นเดือดร้อน แต่ก็ยังไม่คิดแก้ไข เหตุผลอะไรก็ไม่สำคัญแล้วล่ะครับ”

(ผมละสายตาจากพยานมาสบตาคู่กรณี) “ผมถูกสอนมาว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่มีคนเอาเปรียบ ก็จะมีคนเสียเปรียบเสมอ

… ถ้าผมปล่อยเรื่องนึ้ไป โดยการจอดหลบเสียเอง ก็เหมือนผมปล่อยให้มีคนแซงคิว แม้ผมจะไม่เดือดร้อน แต่คนข้างหลังอาจเดือดร้อนเพราะการเพิกเฉยของผมก็ได้”

ไฟถนนสว่างจากด้านหน้าหมู่บ้านไล่เข้ามาจนถึงหลังสุดท้าย ลมอำมหิตวูบผ่านวงสนทนาเอื่อยๆ คู่กรณีไม่พูดอะไร ผมกล่าวขอบคุณผู้ร่วมสนทนาแล้วเดินเข้าบ้านผ่านรั้วเหล็กเตี้ยๆ มา

เมื่อปิดรั้วแล้ว ผมกล่าวสรุปมติที่ประชุมไปตามความเคยชินว่า “เอาตามที่ตกลงกันนะครับ คุณหลบผมก็หลบ คุณขวางผมก็ขวาง ขอบคุณครับที่อดทนฟัง”

ครับ, ยอมรับว่าดื้อ แต่ถ้าดื้อแล้วนำไปสู่สิ่งดีงามก็ดื้อเถอะ

ขุนอรรถ

“ไป … ไปกินข้าวกัน”

พ่อพยักหน้าเรียกลูกชายวัยสิบขวบให้เดินตาม ทั้งสองเดินออกจากโรงเชื่อมเหล็กท้องถิ่น สะพานข้ามคลองแสนแสบช่วงสั้นดูสูงชันกว่าปกติ

บรรยากาศแปลกตาในชุมชนท้ายซอย แดดอ่อนๆ ตอนเช้า หรือรอยยิ้มของพ่อก็ไม่รู้ที่ทำให้เด็กน้อยรู้สึกปลอดภัยเดินต้อยตามพ่อโดยไม่จูงมือ

พ่อเดินเลี้ยวเข้าไปในร้านห้องแถวสองชั้นครึ่งปูนครึ่งไม้ ในร้านมีโต๊ะและเก้าอี้ไม้เก่าผ่านการใช้งานนานจนเป็นเงาวาวเมื่อแสงเช้ากระทบถึง

หม้อข้าวถูกเปิดออกต้อนรับลูกค้า “ข้าวมันไก่สองจาน” พ่อยิ้มบอกเจ้าของร้าน

“ป๊อก ป๊อก ป๊อก” เสียงสับไก่ต้มบนเขียงไม้หนาเกือบคืบชวนให้เด็กน้อยเอี้ยวตัวมอง

ไก่ต้มตัวอวบอีกสองตัวแขวนอยู่ในตู้ไม้เตี้ยๆ ไอจากหม้อต้มแกงจืดโพยตัวทั่วร้าน กลิ่นข้าวเพิ่งสุกใหม่ๆ หอมเสียจนเด็กน้อยกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

ครู่เดียวข้าวมันไก่สองจานถูกนำมาวางพร้อมต้มจืดน้ำใสชามใหญ่ควันฉุยก็ปรากฏตรงหน้า

“โห มีแกงจืดด้วย … แล้วนี่ใส่อะไร” เด็กน้อยยิ้มตื่นเต้นชี้ถ้วยน้ำจิ้มว่างเปล่า แววตาสดใสของลูกชายทำให้พ่ออดสนุกไปด้วยไม่ได้

พ่อยกขวดซีอิ้วดำเทให้แล้วพูดว่า “น้ำจิ้มไก่ของเด็กเป็นซีอื๊วหวาน ของพ่อเป็นน้ำจิ้มเต้าเจี้ยว”

ข้าวมันไก่คำแรกอร่อยจนเด็กน้อยตักคำที่สองเตรียมไว้ในช้อนขณะเคี้ยวหมุบหมับ

“เคยกินไหม ข้าวมันไก่” พ่อหันถามลูกชาย ลูกชายส่ายหัว

“ข้าวมันไก่นี่ดีนะ …” พ่อทิ้งจังหวะแบบเสมอก่อนบรรจุวิชาชีวิตให้ลูกชาย

เด็กน้อยเคี้ยวข้าวตุ้ยเงยหน้ามองพ่อของเขา พ่อยิ้มเอ็นดูแล้วเล่าต่อว่า

“รู้ไหม เขาใช้ซี่โครงไก่ทำน้ำซุปในชามนี้ น้ำซุปแบบเดียวกันนำไปหุงข้าวกับมันไก่ เนื้อไก่ที่ลูกกินหลังเลาะกระดูกออกแล้วยังจับโยนลงไปในหม้อต้มน้ำซุปได้อีก” พ่อเล่าพลางเขี่ยเม็ดข้าวข้างแก้มลูกชายจอมตะกละ

…

อะไรเกิดขึ้นหลังจากนั้นบ้างผมจำไม่ได้ รู้แต่ว่านั่นเป็นมื้ออาหารดีที่สุดในชีวิต และจดจำวิชาข้าวมันไก่ของพ่อไม่เคยลืม

คนเราเกิดมาเพื่อทำอะไรสักอย่างทิ้งไว้แล้วจากไป นักเขียนซีไรท์หนุ่มนิยามภารกิจมนุษย์ไว้สั้นๆ ได้ใจความ

มนุษย์เกิดมาพร้อมกับภาระหน้าที่อะไรสักอย่าง ขณะเดียวกันเราก็เกิดมาเพื่อเบียดเบียนธรรมชาติอีกด้วย – มากน้อยตามกิจกรรมในชีวิต

วิชาข้าวมันไก่ของพ่อสอนว่า เมื่อต้องใช้ทรัพยากรเราควรใช้อย่างรู้ค่า-คุ้มค่า หัวใจของวิชานี้นำไปใช้กับลมหายใจของเราได้ด้วย

หัวค่ำเมื่อวาน ผมจอดรถแวะกินข้าวมันไก่ริมทาง จำได้ว่าเคยสอนลูกชายแบบเดียวกัน

ขุนอรรถ

วันก่อนมีเพื่อนกึ่งบ่นกึ่งถามถึงรถกินน้ำมันมากกว่าปกติ ผมก็เลยกึ่งถามกึ่งตอบไปว่า ปัจจัยที่ทำให้รถกินน้ำมันมากกว่าปกติคือ สภาพรถยนต์ของเรา สภาพการจราจร และลักษณะในการขับขี่

แต่ถ้าให้ตอบอีกทีผมอยากตอบว่า ปัจจัยที่ทำให้รถกินน้ำมันมากกว่าปกติคือ สภาพรถยนต์ สภาพการจราจร และสภาวะจิตในเวลานั้น!

แม้รถยนต์จะไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่รถยนต์ที่ขาดการดูแลเอาใจใส่ย่อมส่งผลอย่างหนึ่งอย่างใด – อย่างที่รู้กัน ส่วนสภาพการจารจรนั้นเป็นเรื่องที่เราเลือกได้บ้างไม่ได้บ้าง เช่น เลือกที่จะตื่นเช้ากว่าปกติ เลือกที่จะใช้ทางด่วน เรื่องโรงเรียนใกล้บ้านให้ลูก อะไรอย่างนี้เป็นต้น

แต่ที่อยากจะชวนสนทนาต่อในวันนี้ คือ สภาวะจิต

สภาพจิตของเราขณะขับรถก็สำคัญและน่าจะเกี่ยวข้องโดยตรง(แต่เกิดผลทางอ้อม)กับ อัตราการบริโภคน้ำมันนะ ผมว่า เวลาผมล้างรถใหม่ๆ ผมจะรู้สึกว่ารถของเรามันช่างน่าขับเสียนี่กระไร เมื่อคิดได้อย่างนั้น ผมจะขับขี่มันด้วยความเอาใจใส่กว่าเวลารถเต็มไปด้วยคราบเลอะ หลุมบ่อนิดหน่อยก็หยอดให้ ไม่กดคันเร่งผ่านไปเหมือนคนขับเท๊กซี่เช่ารายวัน

หรือบางทีรถของเรามีอาการปั่นป่วนรวนๆ บ้าง ถ้าเราคิดว่ารถเก่าก็ต้องดูแลกันไป เหมือนเพื่อนเหมือนแฟนเวลาขุ่นใจกันก็ต้องพยายามหาทางรอมชอม มิตรภาพนี่ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นกับสิ่งมีชีวิตอย่างเดียว – ผมว่า

การเรียนรู้ถึงจุดแข็งจุดอ่อนของสิ่งของรอบตัวเป็นเรื่องน่าพิจารณา กล้องถ่ายรูป ทีวี มือถือ รถยนต์ที่เราใช้นั้นต่างก็มีจุดแข็งจุดอ่อน ตอบโจทย์ได้บางเรื่อง บางเรื่องมันไม่มีคำตอบให้ แถมบางเรื่องเต็มไปด้วยคำถาม

รถสัญชาติยุโรปที่มีน้ำหนักมากกว่ารถ สัญชาติเอเชียทั้งหลาย จะด้วยเหตุผลทางภูมิประเทศหรืออะไรไม่ทราบได้ ข้อเสียของรถน้ำหนักมากคือเราต้องกดคันเร่งต้านแรงเฉื่อยมากกว่ารถน้ำหนัก เบา แต่ข้อดีล่ะ?

ใช่, เรื่องบางเรื่องเมื่อเราใช้ตรรกะหรือข้อมูลวิทยาศาสตร์จบแล้ว จะผิดอะไรหากจะหยิบเอาอารมณ์ความรู้สึกมาใช้บ้าง

ไอสไตน์บอกว่า แม้จะเป็นนาฬิกาเรือนเดียวกัน แต่เวลาที่เราใช้ไปกับหญิงสาวที่รักจะเดินเร็วกว่าเวลาที่หมดไปกับคนที่เรา ไม่ชอบ(ขี้)หน้า นี่คือทฤษฎีสัมพัทธภาพหรืออะไรก็ช่าง แต่มันก็เป็นความจริงที่เกิดขึ้นในใจไม่ใช่หรือ?

ชวนคุยสั้นๆ เท่านี้

ขุนอรรถ

เครื่องดื่มสำหรับเช้าวันนี้ไม่มีอะไรเก๋ๆ แบบมอคค่า ลาเต้ คาปูฯ คายิ่งลักษณ์ (มุกแป้ก) คาอะไรก็ไม่มีทั้งนั้น ผมเสิรฟ์ตัวเองเงียบๆ บนโต๊ะกินข้าวด้วยเครื่องดื่มร้อนของคนรวยจัด, น้ำข้าวโอ๊ตผสมกับลูกบัว!

เหตุเกิดเพราะสามสี่วันก่อนไปฟังสัมมนาเกี่ยวกับการเปิดตลาดไปยังประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ด๊อกเตอร์สาวบนเวทีเธอว่า “คุณรู้ไหม อยากรู้ว่าใครรวยจริงไม่จริง รวยใหม่หรือรวยมาแต่ไหนแต่ไร-ดูไม่ยาก ถ้ายังสะพายกระเป๋าแบรนด์ดังอย่างกุ๊ดชี่กุ๊ดจี่ หรือชานมชาแนลอะไรแบบนั้น ใครก็รู้กันว่าคนพวกนี้เพิ่งรวย!

… พวกรวยจริง รวยขั้นเทพ หรือเข้าข่าย‘พวกเบบี้แบ’ คือยังเป็นเบ่บี๋เงินเดือนเรือนแสนไม่พอใช้ ยังอาศัยมรดกท่านปู่ท่านย่าซื้อบ้านซื้อทัวร์อยู่ล่ะก็ นี่สิรวยแท้ ไม่รวยเทียมแบบ‘พวกเบบี้บูม’ที่ยังต้องวิ่งจ่ายค่างวดสารพัด ไม่เชื่อลองสังเกตดู พวกรวยจริงหิ้วกระเป๋าผ้ากันทั้งนั้น”

บ้าแล้ว! ด๊อกเตอร์สาวเธอหมายถึงกระเป๋าผ้าลดโลกร้อนนั่นแหละ เธออธิบายว่าคนกลุ่มนี้ก้าวข้ามความอวดมั่งอวดมี พอกหน้าพอกตัวด้วยสินค้าและเครื่องสำอางค์แบรนด์ดัง เซฟเงินหลายหมื่นค่ากระเป๋ากุ๊ดจี่ไปหา‘หมอแมะแตะละพัน’กันสนุกสนาน

อย่าขำไป หมอแมะแตะละพันนั่นสั่งตรงมาจากเขาเหลียงซานทีเดียวเชียว หมอเชี่ยวชาญขนาดแตะมั่บเข้าที่ข้อมือ หลับตาพริ้มอ่านสัญญาณชีพ(จร) แล้ววินิจฉัยโรคภัยไข้เจ็บได้เป็นฉากๆ แบบที่เครื่องอัลตร้าซาวด์หรือซีทีสแกนทั้งหลายต้องอายม้วน

ด๊อกฯ ว่า คนรวยจริงก้าวข้ามการซื้อที่(ดิน)สะสมเก็งกำไรอย่างกับบรรดานักการเมืองทำมาหากินกัน แต่เขาซื้อไว้เพื่ออยู่! คนรวยจริงอยากอยู่ใกล้ธรรมชาติขนาดสามารถสัมผัสกับจิตวิญญาณความเป็นหนึ่งเดียว น่าจะเป็นอะไรๆ ประมาณเดียว‘ริว จิตสัมผัส’

ผมยกน้ำข้าวโอ๊ตผสมกับลูกบัวขึ้นจิบ พลางคิดว่า “นี่ผมกำลังองุ่นเปรี้ยวอยู่หรือเปล่า?”

นิทานอีสป(สันนิษฐานว่าเป็นอีสปเป็นผู้หญิง-เหมือนด๊อกฯ) มีเรื่องหนึ่งเล่าว่า หมาจิ้งจอกอยากกินองุ่นลูกอ้วนๆ ฉ่ำๆ ห้อยเต้าห้อยตัวอยู่บนเถา แต่มันปีนขึ้นไปเอาลงมากินไม่ได้ ใครผ่านไปผ่านมาเห็นหมาจิ้งจอกทำหน้าเศร้า แทนที่จะบอกเล่าความจริงในใจ มันกลับบอกใครๆ ว่า “เปล่าๆ ฉันไม่ได้เศร้าที่ขึ้นไปเอาไม่ได้ แต่องุ่นเปรี้ยวน่ะ อย่าไปกินมันเลย เชื่อฉัน!”

น้ำข้าวโอ๊ตผสมกับลูกบัวของผมหมดพอดี เอาเถอะ ใครจะว่าผมเป็นพวกองุ่นเปรี้ยวก็ช่าง เปรี้ยวหรือไม่เปรี้ยวไม่มีใครรู้ได้นอกจากเรา วัยรุ่นโย่ๆ บอกว่า “มันเป็นอินเนอร์, man!” เป็นเรื่องของใครของมัน ว่างั้น

ส่วนถ้าเป็นพระสงฆ์ คงเพราะท่านโย่ๆ ไม่ได้ ท่านจึงอธิบายเป็นภาษาพระว่า “ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหิ อันวิญญูชนพึงรู้เฉพาะตน คือ เป็นวิสัยของวิญญูชนจะพึงรู้ได้ เป็นของจำเพาะตน ต้องทำจึงเสวยได้เฉพาะตัว ทำให้กันไม่ได้ เอาจากกันไม่ได้ และรู้ได้ประจักษ์ที่ในใจของตนนี่เอง”

- Directly experienceable by the wise.

ขุนอรรถ

“ฮั่นแน่ คุณมีไตข้างเดียว” ลุงหมอทักแบบนั้นทุกครั้งที่พบผมเวลาไปตรวจสุขภาพประจำ 6 เดือน

“ครับ” ผมตอบพร้อมๆ กับคิดว่าในการเรียนของหมอๆ น่าจะมีวิชามุกแป่ก 101 เป็นวิชาบังคับ

หลังจากลุงหมออธิบายผลเลือด ผลเอ็กซ์เรย์ ผลอัลตร้าซาวด์ แล้ว ลุงหมอมักจบบทสนทนาทำนองว่า “ไม่เป็นไร ออกกำลังกายบ้างนะ อย่ากินอาหารมันๆ ลดแป้ง ลดน้ำตาล เรื่องพวกนี้คุณรู้ดีอยู่แล้วนี่”

รอยยิ้มของลุงหมอเพิ่มพลังชีวิตได้ 4.2% โดยประมาณ

จะว่าไป หลังเข้มข้นกับการดูแลสุขภาพตัวเองมา 2 ปี วินัยต่างๆ ของผมลดดีกรีลงมาเยอะ

ผมกินเนื้อสัตว์มาพักใหญ่แล้ว แรกๆ ก็จำกัดไว้แค่อาหารทะเล ขณะที่จานที่เห็นนั่นผัดผักกับไก่ทอดเป็นกับข้าว

(คำว่า’กับข้าว’นี่ ใครคิดนะ น่าจับตัวมารับรางวัล)

การลดอาหารประเภทหวานมันก็ไม่เข้มข้นเท่าเมื่อก่อน ก่อนผ่าตัดผมฉันท์กาแฟเย็นวันละแก้ว หลังผ่าตัดไม่มีเลย

แต่เดี๋ยวนี้เดือนหนึ่งจะมีวันที่คลอเรสเตอรอลยอมให้ความชิลล์เข้าครอบงำบ้างสักวันสองวัน ไม่เกินนี้

และด้วยความที่เนื้อพุงกลับมาเยือนก่อนเวลาอันควร การจำกัดปริมาณน้ำตาลลงบ้างเป็นเรื่องที่ควรพิจารณา นอกจากของหวานที่พวกเราคิดว่ามีน้ำตาลแล้ว อาหารประเภทแป้งนี่แหละตัวดี

เมื่อเป็นเช่นนี้ ผมจำกัดปริมาณข้าวในแต่ละมื้อแต่ละวันลง นี่อาจเป็นวินัยในการดูแลสุขภาพอย่างเดียวที่หลงเหลือ

“แล้วทำไมเธอไม่บอกแม่ค้าไปล่ะว่าขอข้าวครึ่งเดียว” ใครบางคนเคยถามเมื่อได้ยินผมเล่าเรืีอง “ลดข้าว” ให้เขาฟัง

“เคย แต่แม่ค้าไม่ทำตามที่ขอ” ผมบอก

แม่ค้าบอกว่า “เห็นกับมากกว่าข้าวแล้วไม่สบายใจ”

ขุนอรรถ

นานแล้วไม่ได้ออกมาละเลียดกาแฟในร้านอย่างเช้านี้
นานแล้วเหมือนกันที่ไม่ได้เขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราว
เช้านี้คันไม่คันมือเป็นพิเศษ

เคยเป็นไหม เมื่อเวลาต้องทำอะไรสักอย่างที่ร้างราไปได้สักระยะ
เหมือนกับเราต้องจุดพลังบางอย่างขึ้นมา
ภาษาดีเซลเขาว่า “เผาหัว” ประมาณนั้น

การเขียนหนังสืออยู่ในกฎของการทำซ้ำเหมือนกับหลายเรื่องในชีวิต
ยิ่งทำบ่อยๆ เรายิ่งพบด้านคุณภาพของมัน

เมื่อ “ปริมาณ” ยื่นกุญแจให้ “คุณภาพ” จึงจะผ่านเข้าประตูมาได้ …

ด้วยเหตุนี้ ใครก็ตามที่รู้สึกว่ากำลังทำอะไรซ้ำๆ
ย้ำๆ วนๆ อยู่กับเรื่องใดเรื่องหนึ่งบ่อยกว่านานกว่าเรื่องอื่นๆ
เชื่อว่าไม่ช้าเราจะได้พบกับงานระดับคุณภาพได้

เรื่องที่ว่าครอบคลุมไปทั่ว ไม่ว่าจะเป็นพ่อครัว นักเขียน บาริสต้า นักกีฬา นายกฯ
… จริงสิ จะว่าไป นานๆ กับ บ่อยๆ ไม่เหมือนกันเสียเลยทีเดียว

เรื่องบางเรื่อง ของบางอย่าง หรือแม้แต่คนบางคน
ทำให้เราต้องทบทวนว่า “นานๆ หรือบ่อยๆ ดี” – หยุดยิ้ม! รู้นะคิดอะไร

ครับ, งานบางอย่าง-ทั้งบ่อยทั้งนานจึงจะสำเร็จผล
เรื่องบางเรื่องนานๆ ดีกว่าบ่อยๆ คนบางคนบ่อยๆ ดีกว่านานๆ
บางคนต้องนานๆ ที อย่าบ่อย – โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

แต่ไม่ว่าจะนานหรือบ่อย สิ่งที่ไม่ควรมองข้ามคือเวลาที่เราใช้ไป
อย่าลืมว่า เวลาเป็นสิ่งเดียวในโลกที่พระเจ้ากดปุ่มสตาร์ทแล้ว ใครก็หยุดมันไม่ได้

เรื่องบางเรื่อง ของบางอย่าง คนบางคน พอได้ก็ควรพอ
วางได้ก็ควรวาง … ว่างได้ก็ควรว่าง

พูดถึงเวลาความหมายมักดูเป็นทางการเป็นเรื่องใหญ่
แต่ถ้ากำลังนั่งมองสิ่งเล็กจิ๋วอย่างเข็มนาฬิกา ทุกวินาทีที่มันเคลื่อนไป

- ช่างสั่นสะเทือนไปถึงหัวใจใครหลายคน

ขุนอรรถ