สามดี*

8:36 น. ก่อนเวลานี้เล็กน้อย ผมขับรถขึ้นทางด่วน มองเห็นตึกรามบ้านช่องและยอดไม้ที่มีแสงแดดอ่อนๆ สีทองออกเหลืองปีนป่ายไปบนสรรพสิ่งต่างๆ อย่างไร้จังหวะ … จังหวะที่ไม่มีจังหวะของธรรมชาตินี่แหละ คือความสวยงาม เช้านี้รถน้อยผิดปกติสำหรับคนกรุงเทพฯ เมืองหลวงที่ติดอันดับเรื่องความคุ้มค่าในการเดินทางมาท่องเที่ยวจากการโหวตของนักเดินทาง และอันดับล่าสุดที่เพิ่งได้ยินผู้ประกาศข่าวทางวิทยุ เขาว่า “กรุงเทพฯ ติดอันดับเมืองหลวงที่มีรถติดมากที่สุดในโลก” – ททท. คงกำลังดึงขึ้นมาเป็นจุดขาย หวังให้คนต่างชาติคงแห่กันมาดูปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่ว่านี้ ผมงุนงงเล็กน้อยหลังจอดส่งลูกชายเรียนพิเศษ สงสัยจะยังไม่ตื่นดี แต่พอคิดอีกที ผมตื่นแล้ว แต่ไม่รู้จะไปไหน ก็ 4 ชั่วโมงถัดไป ผมต้องกลับมารับลูกชาย ณ จุดงุนงงนี้อีกครั้ง คนกรุงเทพฯ นี่น่าสงสารพิกล… อ่านเพิ่มเติม

กลิ่น*

(เอาล่ะ ได้เวลาลงไม้ลงมือเสียที นักมวยขึ้นเวทีเอาแต่ฟุตเวิร์คฉันใด นัก(ดัดจริต)เขียนเอาแต่ซักผ้า ละเลียดกาแฟ แอนด์แถไปอ่านโน่นอ่านนี่ แซวคนนั้นคนนี้ในเฟสบุ๊ค จะเป็นนักเขียนได้ยังไง – ฉันนั้น) ผมยกกาแฟที-อิน-วันที่ชงเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วขึ้นจิบ ประสานนิ้วเข้าหากันแล้วดัดดังกร๊อก.. ก่อนจดนิ้วลงไปบนคีย์บอร์ด 8:53 น. แสงแดดจากนอกบ้านหุบๆ หายๆ นาทีเว้นนาที แต่ลมสบายที่โปรยตัวเข้ามาจากฝั่งประตูหลังบ้านทำให้รู้สึกดี นี่เป็นผลมาจากประตูหน้าบ้านเปิดกว้างเอาไว้ “อยากให้ลมผ่านบ้าน ต้องรู้จักการเดินทางและนิสัยของลม บ้านใหญ่ๆ หรือประตูหน้าต่างบานใหญ่ๆ ลมอาจไม่เข้าไป เพราะนิสัยเขาชอบเข้าเฉพาะบ้านที่มีทางระบายออกพอๆ กัน” ใครบางคนบอกไว้นานแล้ว … ปลายลิ้นยังกรุ่นกลิ่นกาแฟสำเร็จรูปเน้นหวานมัน นี่ล่ะ เราคงถามหากลิ่นกาแฟคั่วเข้มจากซองกาแฟที-อิน-วันไม่ได้ ขณะรับรสที่ปลายลิ้น… อ่านเพิ่มเติม

Someone like you*

11:15 น.  เวลานี้น่าจะเหมาะกับข้าวซอยหรือขนมจีนน้ำเงี้ยวสักจานมากกว่า ผมเลือกกระชับกระเป๋าสะพายเดินเข้าร้านกาแฟเล็กๆ ร้านหนึ่งริมถนนราชดำเนิน – กลางมหานครเชียงใหม่  บนถนนนอกร้านแดดแรงขนาดย่างไก่ได้สบายๆ ถ้ามีใครกล้าสั่งกาแฟร้อนผมยินดีจ่ายแบบหาเพื่อนคุย  “ลาเต้เย็นครับ” ผมสั่ง – น้องบาริสต้าตัวเล็กๆ ใส่แว่นกรอบกลมสีดำชี้ค-ชี้ค ตั้งใจรับออเดอร์  โต๊ะกาแฟในร้านมีแค่สี่ชุดเล็กๆ กับเคาเตอร์บาร์และเก้าอี้สตูสามตัว ผมวางกระเป๋าสะพายจองโต๊ะติดประตูบานเฟี้ยมหน้าร้าน  ยืนสำรวจชั้นวางหนังสือตื้นๆ ที่มีใบปลิวมากกว่าหนังสือ บนผนังติดป้ายอธิบาย”สตอรี่”กาแฟแก้วต่างๆ ของร้าน กับโปรโมชั่นอีกหลายแผ่น  … ผมได้มื้อเที่ยงแล้ว  “เอานี่ครับ” ผมชี้ไปที่ป้ายให้น้องเขาดู  “ฮันนี่โท้สนะคะ” น้องบาริสต้าคนเดิมดันแว่นเงยหน้าถาม ผมยักคิ้วแบบคนกรุงเทพ  ผมยกมือถือส่งเมสเสจหาใครคนหนึ่ง แถมด้วยโทร.แจ้งผู้จัดการโรงแรม(ที่นอนฟรีแอนด์มีรถให้ใช้) ว่ากุญแจห้องติดกระเป๋ามาโดยบังเอิญ  “ไม่เป็นไรครับ… อ่านเพิ่มเติม

สมัย*

7:56 น. ผมนอนดูคลิปและฟังเรื่อง “โพสโมเดิร์น” ด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน แอนด์คันนิ้วยิกๆ ฟังจบก็รีบโดดออกจากที่นอน เดินปลิวหิ้วเป้ลงมาข้างล่าง … … เปิดโน้ตบุ๊ควางเตรียมไว้ในมุมถนัด หยิบถ้วยมัคพร้อมกับน้ำปริมาณสองในสาม ใส่เข้าไปในไมโครเวฟ “เช้านี้ต้องโกโก้ร้อนเท่านั้น” ผมคิด ถ้าเป็นเมื่อก่อน หากจะเขียน(บ่น)เรื่องการจราจร ผมจะเริ่มจากการหาข้อมูลในช่องแคบกูเกิ้ลหลายนาที ประมาณว่าในกรุงเทพฯ มีปริมาณรถมากน้อยแค่ไหน อัตรารถใหม่ที่เกิด งานมอเตอร์โชว์ครั้งล่าสุด รวมไปถึงการเปรียบเทียบกับความยาวถนนว่าขาดเกินอย่างไร “รถติด”เป็นเรื่องที่ไม่ต้องหาข้อมูลอะไรแบบนั้นอีกแล้ว ถ้าใครอยู่ในกรุงเทพแต่อดทนเรื่องรถติดไม่ได้ ก็ควรลาออกจากกรุงเทพไป (อารมณ์เดียวกับใครไม่รักชาติก็จงออกไปจากชาตินี้ – หนักเข้าอาจถูกผลักใสให้ไปอยู่ชาติหน้า!)    ไม่รู้คุณจะเกิดทันไหม วันที่ถนนในกรุงเทพรถจะติดแค่วันจันทร์กับวันศุกร์ ติดเฉพาะในชั่วโมงเร่งด่วน… อ่านเพิ่มเติม

เม้าส์*

ผมเป็นคนต้องใช้เม้าส์นะครับ เมื่อใดก็ตามที่ได้เปิดฝาโน๊ตบุ๊คขึ้นมาแล้วบรรเลงกิจกรรมต่างๆ ลงบนคีย์บอร์ดโดยไม่มีเม้าส์นี่ เหมือนกินแกงส้มไม่ใส่ปลาช่อนยังไงยังงั้น แต่จนถึงพารากราฟที่สองแล้ว ไม่มีเม้าส์ไวเลสสีแดงเปิดไฟทิ้งไว้ปรากฏข้างๆ โน๊ตบุ๊คเหมือนเคย … มันเป็นการท้าทายตัวเองอย่างหนึ่งที่ไม่ควรได้รับคำเย้ยเยาะ ยิ่งถ้าคุณจะพอเข้าใจว่า การลงมือเขียนอะไรสักหน้าสองหน้าสำหรับคนที่ร้างรามาเป็นเดือนนี่มันไม่ง่าย และยิ่งยากเข้าไปใหญ่เมื่อแทนที่คุณจะฟุตเวิร์คสร้างความคุ้นเคยก่อนเดินออกไปชกหน้ามันเลยอย่างที่ทำอยู่ตอนนี้ เริ่มต้นง่ายๆ ด้วยการพิมพ์ไปนึกไปว่าจะขึ้นด้วยอะไรลงแบบไหนให้มันฟินๆ (Finale – ฟินาเล่) แล้วตอนนี้ก็นึกไปด้วยว่า ปกติผมจะอุ่นเครื่องด้วยวิธีไหนนอกจากฟุตเวิร์ค แน่นอน, มันต้องเริ่มจากการตื่นแต่เช้า หาที่นั่งเหมาะๆ ในมุมคุ้นๆ ต้องชงกาแฟร้อนๆ หอมๆ ต้องเดินหอบแก้วกาแฟไปดูต้นไม้แห้งๆ เปื้อนไรแดดหน้าบ้านทาวเฮ้าส์ “เท่ไหมเล่า” ผมถาม “เท่แท้เหลา” ผมตอบ(ในใจ) จากนั้น ผมจะค่อยๆ… อ่านเพิ่มเติม