Enough โว้ย~~~

เพื่อนสาวคนหนึ่งมักอาหารญี่ปุ่นหลายเติบ (ตามพจนานุกรมโคราช แปลว่า ชอบแ_กปลาดิบมั่กๆ) แต่หล่อนไม่เหมือนใครตรงที่ หล่อนจะจุ่ม วาซาบิก้อนโตๆ ทำละลายด้วยโชหยุในถ้วยตื้นๆ เคี้ยวไป ปาดน้ำตาไป อาการแบบนี้มัน เสพยาชัดๆ   

เคยนำเรื่องนี้ ไปเล่าให้เพื่อนทำงานชาวอุทัยทิพย์ฟัง! เขาซู้ดปากแล้วถามว่า “เพื่อนยูจะ กินปลา หรือ กินวาซาบิ กันแน่” … ว่ากันว่า เนื้อปลาสดๆ ชั้นดี มีรสชาดล้ำเลิศเกินกว่าจะเอากลิ่นรากไม้(วาซาบิ)มากลบ ซะงั้น

ระหว่างพูดคุยกัน เพื่อนรุ่นพี่ท่านนี้ จะคอยเติมเครื่องดื่มหมักแบบมีฟองให้อยู่ตลอดเวลา (เบียร์ ครับ เบียร์ ~~~ ลืมไปว่า ที่นี่ไม่มีกองเซนเซอร์) เราก็ติดนิสัย กินข้าวคำน้ำคำ พอเบียร์พร่องหน่อยเดียว พี่ทั่นเติมให้อีกแล้ว

“No more. Enough. อิป-ไป (อิ่มแล้วโว้ย)” ผมบอกเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง ก่อนเมาจนจำอะไรไม่ได้ เขากระซิบข้างหูว่า “บนโต๊ะอาหารกับแขก(เหรื่อ) คนญึ่ปุ่นเขาจะเติมเครื่องดื่มให้คนอื่น เติมแก้วตัวเอง มันไม่สุภาพ”

“นี่เอ็งได้กินน้ำบ้างหรือยังวะ ข้าไม่ได้เติมให้เอ็งซักกะหยด!!!” ได้แต่คิดอยู่ในใจ หน้าแดง และพูดไม่ออก

CG 196.8 

picture-099.jpg