ขนม … ที่ไม่เคยอยู่บนโต๊ะจีน!

ขนมจีน ไม่ใช่ขนม และไม่ได้เกิดจาก ภูมิปัญญาของจีน อย่างชื่อเรียก … ละแวกนี้ พวกเรากิน ขนมจีนกันมานานโข ไม่ว่าจะเป็น พี่ไทย พี่ลาว พี่พม่า และพี่เขมร … สรุปว่า ต้นกำเนิดอยู่ในสุวรรณภูมินี่เอง

ขนมจีน ความจริง ก็คือ ก๊วยเตี๋ยว อย่างหนึ่ง แต่อยู่ในกลุ่มเส้นกลม เล็ก และอยู่ในหมวด เส้นสด ไม่ใช่เส้นแห้ง (Dry type) บังเอิญ พี่ไทย ได้ยิน พี่มอญ เรียก ก๊วยเตี๋ยวเส้นสด แบบนี้ ว่า “คนอมจิน” ไปๆมาๆ ก็กลายเป็น ขนมจีน ในที่สุด

… แถมบังเอิญ มีงานเลี้ยงในวัง ตรงกับวันตรุษจีนพอดิบพอดี คนอมจิน ที่นำมาใช้เลี้ยงพระ วันนั้น จึงกลายพันธุ์ เป็น ขนมจีน อย่างเป็นทางการ นับแต่(ประมาณ)นั้น เป็นต้นมา … นับเป็นการให้เครดิต อาเฮียอากู๋ อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ทีเดียว!   

คนอม แปลว่า จับเป็นกลุ่มเป็นก้อน ส่วน จิน แปลว่า ทำให้สุก … ก็คงจะมีแต่ พี่ไทยชาติเดียว ออกเสียงเพี้ยนจนกลายพันธุ์ ไปถึงขนาดนี้ ส่วน พี่เขมร เรียก หนมบะจก (หนม คนเขมรใช้เรียก ของกินที่ทำจากแป้ง) พี่เวียดนาม เรียก บุ๋น พี่ลาว เรียก ข้าวปุ้น  และ พี่พม่า เรียก มอนดี

ก่อนจะไปพูดถึง ขนมต้ม และ นายขนมต้ม … เรามาจบกันตรงที่ พี่พม่า ก็กิน ขนมครก ตอนเช้าๆ คล้ายกับ พี่ไทย อย่างเรา แต่ พี่แก เรียก ขนมครก ว่า “ขนมผัวเมีย”

… โอ้ซาร่า มันเห็นภาพชัดมากๆ เลย (กรุณาทำเสียงหล่อ)

CG 196.8

ktf_041.jpg

Ref: www.khanomjeen.com น่าสนุกมั่กๆ ขอบอก