พรุ่งนี้ คือ วันวาน ของ(เด็ก)เมื่อวานซืน?

ฝรั่ง เพิ่งมาตื่นตัว กับ Change Management เมื่อไม่กี่สิบปีที่ผ่านมานี่เอง .. ชาวพุทธทั่วโลก โดยเฉพาะคนไทย รู้เรื่อง “สิ่งที่แน่นอนที่สุด คือ ความไม่แน่นอน” มานานแล้ว  

เพราะมี คนๆ หนึ่ง ค้นพบเรื่องนี้ เมื่อกว่า ๒๕๐๐ ปี และได้บอกผู้คน ไว้ว่า “ทุกสิ่ง มีเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป” … หรือ อะไรทำนอง “อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง

… เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ ว่ามันคุ้มค่า … แค่ไหนที่เฝ้ารอ”

… ใครก็ตาม ต้องการหยุด สิ่งที่มี เคยได้ เคยเป็น หรือ ยิ่งพยายามฝืนกั้น กระแสแห่งการเปลี่ยนแปลง มากเท่าใด ยิ่งเป็นทุกข์หนักหนา ตามไปด้วยเท่านั้น

ฝรั่ง (รวมถึง คนไทยหัวใจฝรั่งหลายคน) พยายามควบคุมกลไกการเปลี่ยนแปลงที่ว่า โดยการลดความเสี่ยง ลดโอกาส … ก็ทำได้เพียงปลายเหตุ … ถ้ายังทุกข์อยู่ แสดงว่า ยังไม่เห็นทุกข์ ทำนองนั้น

พรุ่งนี้ ใครหลายคน คาดหวังให้เห็นการเปลี่ยนแปลงอะไรๆ ในบ้านเมือง … ทั่นจะได้เห็น อย่างแน่นอน (ฟันธง) แต่มันก็จะคงอยู่สักระยะหนึ่งเท่านั้น

เมื่อ(เหตุ)ปัจจัยหลายอย่างถึงพร้อม สิ่งที่ว่าใหม่ จะกลายเป็นเรื่องล้าหลังไปฉิบ เหลือไว้แค่คำพูดที่ว่า … เรื่องนี้เคยใช้ได้ดีในอดีต แต่ปัจจุบันโลกเปลี่ยนไปแล้ว??

เอาใจช่วยให้ความเป็นธรรมดาในเรื่องนี้ … ถ้า”หนัก”ก็วางลง ดีไหม?

khun_aut