“หน่อย หน่อย … ชงกาแฟให้พี่สักแก้วสิ”

“หน่อย หน่อย
ถ้าเดี๋ยวลงไปข้างล่าง ชงกาแฟให้พี่สักแก้วสิ” 
 

“ได้พี่ เดี๋ยวจัดให้เลย”
หน่อยลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ถูมือเล็กน้อย  
อาการและท่าทาง หมายมั่นปั้นมือ อย่างนี้
ลูกพี่สันนิษฐานไว้แล้วว่า คงมีโอกาสได้เห็น เมื่อร้องขอ

บ้านของหน่อย มีโต๊ะขายกาแฟเล็กๆ โต๊ะหนึ่ง หน้าตลาดปากซอย  
หน่อยเป็นหลานสาวของพนักงานคนหนึ่งในฝ่ายผลิต
ถูกรับเข้ามาช่วยงาน ลูกพี่ หลังจาก ผู้ช่วยคนเดิม ลาคลอด
ในฐานะเด็กฝึกงาน — เด็กฝากงาน หลายคนเรียกอย่างนั้น

หน่อย สารภาพให้ได้ยินชัดๆ ว่า
“ความจริง อยากทำงานประชาสัมพันธ์มากกว่า
… แต่กลัวน้าแก จะเสียเครดิต”  

คำตอบตรงๆ แบบนี้ แม้ดูจริงใจ
แต่เหมาะใช้กับ เพื่อนร่วมงานที่สนิทๆ กัน  
… มากกว่า ลูกพี่ หน้าใหม่ ที่เจอหน้ากันได้ไม่ถึงสัปดาห์  

งานที่ทำ เป็นงานที่ต้องประสานกับแผนกต่างๆ
แล้วจัดทำเป็นเอกสารให้เรียบร้อย ตามระบบเอกสาร
… ที่อยู่ภายใต้มาตรฐานอีกชั้นหนึ่ง

(น่ารำคาญดีไหมเล่า ไอ้ระบบ FORM-จัด ทำนองนี้)  

“หนูกำลังเรียนนิเทศน์ อยากทำงานโฆษณา หรือ PR
… แต่ … ดูดีๆ … งานที่นี่ ก็ท้าทายนะพี่ หนูว่า”
หน่อย พูดไปตาม ฟอร์แมท มาตรฐาน  

ก็คงจะจริง อย่างหน่อยว่า
ดูได้จาก เล็บลายเสือ หรือ ขนตายาวเฉียดหนึ่งนิ้ว  
ผมสีทองอ่อนๆ ฟูฟ่อง
เมื่อมองจากด้านหลัง
… ใครๆ อาจเข้าใจว่า น้องปาล์มมี่  

ทันทีทีเสียงชดกาแฟซู้ดแรกหยุดลง
“อร่อยไหมพี่?”

“อืมมม ผมว่า … กาแฟมันเป็นเรื่อง hand-made นะ
อะไรก็ตามที่ทำด้วยมือ ถ้าไม่เค็มจัด เปรี้ยวจี๊ด
ผมถือว่ามันอร่อยหมดนั่นแหละ  

ถ้าต้องการกินรสเหมือนกันทุกครั้ง
ลองไปที่ เอสแอนด์พี
หรือ อะไรทำนองนั้น  

กาแฟก็เหมือนกัน เพียงเปลี่ยนยี่ห้อนมข้น
หรือ การชงด้วยน้ำต่างความร้อนกัน
… แน่นอนว่า รสชาติ ย่อมแตกต่างทันที 

เราเพียงต้องเลือกว่า วันนี้เราอยากซดกาแฟอารมณ์ไหน
หวานหน่อย สำหรับวันรื่นๆ ขมนิด สำหรับวันขื่นๆ
… หน่อย เข้าใจไหมจ๊ะ?” 
 

ลูกพี่ถามออกไป หลังพล่ามอยู่นานโข
หน่อย ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ  

กาแฟที่ หน่อย ชงมา ข้นและขมไป
เดาว่า เธอคงรู้สึกเกร็งๆ กับ กาแฟแก้วแรก
เธอจึงเติมนมข้นหนักมือ เพื่อลดทอนความขมเข้มนั้น
หรือไม่ … เธออาจลืมไปว่า นี่ไม่ใช่กาแฟเย็น ??  

+ + + + +  

วันนี้ ลูกพี่อย่างผม เตรียมคำพูด สำหรับขอบคุณ หน่อย
ในวันสุดท้ายของการทำหน้าที่ ในฐานะน้องฝึกงานไว้แล้ว  

khun_aut  

coffee_history.jpg