ไอ้รี่ … คนบ้าอะไรวะ เหมือนนาฬิกาปลุก !

“โหล … ไอ้ศักดิ์เหรอ”
“ไอ้โมทย์ มึงโทรหากู ถามหาหอกอะไรวะ”
“เออ เออ … เฮ้ย … หยุดสงกรานต์นี้ ไปทะเลกันไหม”
“เอาดิ มึงไปไหน”
“ไอ้นี่ กูบอกว่า ไปทะเลไง”
“ไอ้ … กูหมายถึง มึงจะไปที่ไหน”  

“กูว่าจะไปเสม็ด”
“มึงไปกะใครวะ”
“แฟนกู … ไอ้รี่”
ไปกะแฟน ทำไมมึงต้องทำเสียงเศร้าๆ ด้วยวะ”

“…”
“เป็นอะไรวะ เบื่อเหรอ”
“เปล่า … ไม่รู้ว่ะ”
“กูไม่ใช่แฟนมึง … ไม่ต้องอิดออด” 
“กู … แค่บางที กูอยากอยู่คนเดียว”
“มึงก็ไปคนเดียวสิวะ … คิดยากตายล่ะ”

“ไอ้ … แม่งยากอย่างมึงว่านั่นแหละ”   
“ยากไงวะ มึง ใช้ปาก ไม่เป็นเหรอไง”  
“ไอ้ … เป็นโว้ย กูหมายถึง กูไม่รู้จะบอกมันยังไง”
“บอก แม่มึงป่วยก็ได้ … คิดยากตายเลย นะมึง”  

“ถ้ามันรู้ กูโกหกล่ะก็ … ชีวิตมืดเลยมึง”
“เออจริงวะ มึงไม่ค่อยเนียน … ”
“มึงไม่ต้องหาทางช่วยกูเลย ครั้งก่อน กูก็มืดไปรอบนึงละ”
“โทษวะ ตอนนั้น กูผิดเอง”  

“…”
“มึงบอกมันตรงๆ ไม่ได้เหรอว่า มึงอยากอยู่คนเดียวสักพัก”
“โห … แบบนั้น ยิ่ง … ดับ เลยมึง … มืดยังรอสว่างได้บ้าง”
“รู้งี้ กูไม่ยุมึงจีบ ไอ้รี่ หรอก … เห็นสวยดี”

“สวยน่ะสวย แต่เครียดชิบหาย …”
“ทำไมวะ แร่ดไม่ได้ล่ะสิมึง”  
“ก็ใช่ แต่ … แบบว่า … ไอ้รี่ มันเหมือนนาฬิกาปลุกเลยว่ะ”
“คนบ้าอะไรวะ เหมือนนาฬิกาปลุก”  

“แบบ … อะไรที่มันช้านิด ช้าหน่อย ไม่ได้เลยนะมึง”
“ก็แหง มึงไปดูหนัง ช้าได้ไงวะ อดดูฉากแรก หมดเลยนะมึง”
“มันไม่ใช่แค่ดูหนังดิ … ทุกเรื่องเลย”
“ไหนๆ มึงว่ามา กูอยากฟัง”  

“ไอ้ระกำ … ชอบซะจริงนะมึง … เรื่องคนอื่น”
“ว่ามา … มึงว่ามา ไม่ต้องอิดออด”   

“ไอ้รี่ มัน … เมื่อไหร่เลื่อนตำแหน่ง เมื่อไหร่ซื้อรถ เมื่อไหร่ๆๆ คิดดูดิ”
“ไม่ชอบให้ใครมาคอยกำหนด กดดันเวลา ว่างั้น แหม … พ่อศิลปิน”
“มึงก็เกินไป แต่อะไรๆ ก็ต้องเป๊ะๆๆ ไปหมด ก็ไม่ไหว มันต้องมีแก๊ปกันบ้าง”
“มึงไม่ต้องดิ้นเลย ก็มึงทะลึ่งไปบอกเค้าเอง ว่าจะแต่งก่อนสามสิบ”

“กูผิดอีก … เวร”
“ก็ตอนนี้มึงเท่าไหร่แล้วล่ะ ปีหน้าก็สามสิบ เขาทวง ก็ถูกแล้ว”
“…”    
“มึงก็บอกไอ้รี่ไปดิ ว่าขอเวลาหน่อย”  
“กูบอกทุกที มีเรื่องทุกที … ขี้เกียจทะเลาะ”
“… งั้นเลิกดีมะ” 

“โห … เลิกเลยเหรอ … ไอ้รี่ มันก็ดีนะโว้ย สวยต่างหาก”
“กูว่ามึงสับสนละ”
“…”
“มึงอยากได้เมียสวยด้วย ยอมมึงทุกอย่างด้วย ว่างั้น ไอ้เวร”
“…”
“มึงต้องมีอะไรไปแลกกับเค้าบ้าง ไอ้โมทย์”   
“กูให้ไปหมดแล้ว ไอ้ศักดิ์ … เวลา อนาคต … ความรัก”  
“อันนั้นก็ … ดีแล้ว แต่ที่ ไอ้รี่ มันต้องการจากมึงตอนนี้ คือ คอมมิดเม้น มึงเข้าใจมะ”

“โห มึงก็เห็น กูไม่มีคอมมิดยังไงวะ บอกหน่อยดิ”
“แสดงว่า มึงยังไม่เข้าใจ”
“…”
“คอมมิดเม้น คือ การรักษาสัญญา คือ การทำตามสิ่งที่มึงตกปากรับคำ”    
“…”
“เหมือนธนาคารน่ะ มึงเที่ยวฝากเงินสุ่มสี่สุ่มห้าได้ไง … ใช่มั้ย”
“…”

“มันไม่สำคัญว่า จะฝากอะไร เท่าไหร่ สำคัญว่า ถอนเมื่อไหร่ ต้องมีให้ครบ”
“… ทั้งต้นทั้งดอก ว่างั้น”
“แน่นอน นั่นแหละ คอมมิดเม้น”  

“…”  
“ตกลง มึงยังอยากไปทะเลอยู่มั้ย ไอ้…โมทย์”  

khun_aut  

=======================

Song: ไปทะเลกันดีกว่า … ปานศักดิ รังสิพราหมณกุล

 

ประวัติ คุณปานศักดิ์
http://www.oknation.net/blog/kilroy/2007/12/04/entry-1