“รี่ … รี่ ยังมีความสุขดีมั้ย?”

ส่งรี่ตรงนี้แหละ

ทำไมล่ะ

จะรีบไปไม่ใช่เหรอ

ไม่เป็นไร

ไปเถอะ เดี๋ยว 4 ทุ่มเจอกัน อย่าเหลดนะ

จ้า

.

.

.

.

ขอถ่ายรูปหน่อยนะครับ

.

.

.

.

ความจริง … หน่อยยืนตรงโน่น ข้างรถสีแดง

อะไรนะครับ

ก็คุณขอถ่ายรูปหน่อย เราไม่ได้ชื่อหน่อย … หน่อย คนตัวสูงๆ ยืนข้างรถสีแดงโน่น

.

.

.

ขอโทษครับ … แล้วคุณชื่ออะไร

หลอกถามรึเปล่าเนี่ย … แล้วคุณชื่ออะไรล่ะ

เกียง … เกรียงไกร น่ะครับ

ชื่อรี่คะ

รี่อะไรครับ เชอร์รี่ สตอเบอรี่ กอรี่เบอรี่ … เออ

“… เบเกอรี่ค่ะ

เบเกอรี่ จริงๆ เหรอครับ

… เชอร์รี่ นั่นแหละค่ะ ถูกแล้ว

ผมนึกแล้ว …

ทำไมเหรอคะ ชื่อโหลดิ

เปล่าครับ … ชื่อเหมือนแฟนเก่า หน้าก็เหมือน

โอโห … น่ากลัวนะเนี่ย

น่ารักไม่ว่า …

.

.

.

.

.

มีอีเมล์มั้ย เดี๋ยวผมส่งรูปไปให้

มุขเก่าไปรึเปล่าเนี่ย

ไม่ค่อยเนียนแบบนี้แหละครับ … ตกลง มีอีเมล์ มั้ย 

“มีค่ะ แต่เอาไว้งานหน้าแล้วกัน อีกไม่กี่เดือน ที่อิมแพค … แล้วเจอกันนะคะ

.

.

.

.

“โห วันนี้ฝนตกแหงๆ … โมทย์ มาก่อนเวลา”

“เป็นไง … เหนื่อยมั้ยรี่

ปกติ … ชินแล้ว

โมทย์ยืนดูพักเดียว ยังเมื่อยเกือบตาย

แอบดูนะเนี่ย … นิสัย

ยืนดูสว่างโล่ ตรงหน้าเวที … รี่ไม่เห็นเอง

จิงดิ ดูแล้วเป็นยังไงบ้าง งานนี้ รี่สวยมั้ย

“รี่สวยทุกงานแหละ … ยิ่งมืด ยิ่งสวย”  

“หวานกะเค้าไม่เป็นเลยนะ โมทย์ … ไปเหอะ ดึกแล้ว

ไม่ล้างหน้าก่อนเหรอ เดี๋ยวสิวก็มาหรอก งานยังเหลืออีกวัน ไม่ใช่เหรอ

ไปล้างที่บ้านดีกว่า ไม่อยากอยู่ที่นีแล้ว

.

.

.

.

.

.

เมื่อกี้ใครคุยด้วยน่ะรี่ เพื่อนเหรอ

ใคร

ที่คุยกับรี่หน้าบู๊ธ คนนั้น … เสื้อเขียวๆ

อ๋อ ไม่รู้จักหรอกโมทย์ … มาถ่ายรูปแหละทำไมเหรอ

“เปล่า … เห็นคุยกัน … นึกว่ารู้จัก

… ไม่หึง ใช่มั้ยเนี่ย

บ้า … หึงเหิงอะไรกัน

ไม่หึง ก็หมายความว่า ไม่รัก อ่ะดิ

พูดเบาๆ ก็ได้ … อายแท็กซี่เค้า

โมทย์อายเหรอ ที่รี่รัก …

นี่ … พูดหยั่งงี้ ครั้งก่อน ทะเลาะกันตั้งหลายวัน … ไม่เข็ด

.

.

.

.

โมทย์ …”

“ว่าไง”  

เมื่อไหร่โมทย์จะซื้อรถ … เออจริง … ลืมถามไปเลย เหนื่อยมั้ย ซ้อมดนตรีวันนี้เป็นไง …

ใจเย็นรี่ … ใจเย็น

“ถ้างั้น เอาเรื่องรถก่อนละกัน

ก็ … มันยังไม่จำเป็นนี่นา แท๊กซี่ก็สะดวกดี ประหยัดด้วย เดี๋ยวรอได้งานที่ร้านพี่ฝนก่อน ค่อยว่ากัน

.

.

.

โกรธเหรอ

เปล่า …

แหม … เห็นจนๆ อย่างนี้ … ยังขี้เกียจอีกด้วยนะรี่

มุขๆไม่ต้องเลย

.

.

.

.

… … รี่

ฮึ

รี่ยังมีความสุขดีมั้ย

สุขอะไรเหรอ ไม่เข้าใจ

รี่ก็รู้ ว่าจะถามอะไร ไม่ต้องมาฟอร์ม

กับโมทย์น่ะเหรอ

ใช่

… เอาจริงๆ มั้ย

อุย … น่ากลัวรึเปล่าเนี่ย

ดึกแล้ว ไม่อยากยอกย้อน ขี้เกียจพูดอ้อมๆ อยากฟังรึเปล่าล่ะ

โอเคๆ

… ไม่สุขหรอก แต่ก็ไม่ได้ทุกข์อะไรนักหนา รี่ว่า รี่อยากได้ความสนุกมากกว่า ความสนุก มีเงินก็ซื้อไม่ได้ เวลาเราทุกข์ ถ้าเรายังสนุกได้ รี่ว่าโอเคแล้ว … เข้าใจมั้ยเนี่ย

เข้าใจ … แล้วไงอีก

… แต่มันก็อดมองโน่นมองนี่ไม่ได้ แฟนไอ้น้อง มันก็เอารถมารับ ไอ้ฐากับไอ้วรรณก็มีรถแล้ว … ซื้อคอนโดอีกต่างหาก …”

.

.

.

แต่พวกมันไม่มีโมทย์ …”

มุข มุข … เออ … แต่ก็จริง อาจเป็นเพราะรี่มีโมทย์ ก็เลยอุ่นใจไปอีกแบบ … ถ้าวันนั้น โมทย์ตัดรี่จริงๆ รี่คงแย่ ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไง 

โห … รี่ … ซึ้งเชียว นี่ถ้าอยู่ในห้อง มีหวังเจ็บตัว

พูดดีๆ … กำลังซึ้ง … เสียรมณ์หมด

โทษจ๊ะ … ไม่รู้ทำไม เวลาซึ้งๆ มันชอบเบรกอารมณ์ตัวเองอยู่เรื่อย 

“… รี่รักโมทย์นะ

“หุ … รี่ … พอแล้ว … ขนลุกเกลียวเลย    

…โมด!” 

 

–  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –

 

 

ขุน—แผน … แสนสะดวก