อุบลภัณฑ์ … ไหนวะ !

 

 

โมด :    ฮัลโหล …

ชาติ :    กูชาตินะ … ไอ้โมด กูจะเข้ากรุงเทพ มีธุระนิดหน่อย …   

โมด :    เฮ้ย … จริงดิ มึงจะมาเมื่อไหร่วะ

ชาติ :    วันศุกร์ มึงว่างมั้ยเนี่ย  

โมด :    เฮ้ย … มึงมา กูไม่ว่าง ก็ชาเย็น เต็มที  

ชาติ :    แหม ชาเย็น ไอ้สลัด  

 

โมด :    สยามแล้วกัน มึงยังจำทางในกรุงเทพได้นะ

ชาติ :    ดูถูก ไอ้เวร สามสี่ปีเอง แม่_จะเปลี่ยนอะไรนักหนา

โมด :    เออ เออ สยาม นะโว้ย 5 โมงครึ่ง

ชาติ :    เออ … แล้วเจอกัน แค่นี่ล่ะ

โมด :    แค่นี้นะ … บาย

 

.

.

.

 

(สยามฯ วันศุกร์ – 5 โมงสิบห้า) 

 

โมด :    ฮัลโล มึงอยู่ไหนแล้ว

ชาติ :    ยืนรอมึงอยู่ หน้าตึกใหญ่ๆ 

โมด :    ไอ้เวร หน้าร้านอะไร เดี๋ยวกูไปหามึงเอง 

ชาติ :    เออ … อุบลภัณฑ์

 

โมด :    (งง) … มีด้วยเหรอวะ ร้านนี้ สยามนะโว้ย

ชาติ :    เออ … ป้ายเหลืองๆ คนเต็มเลย

โมด :    นึกไม่ออกจริงๆ ว่ะ … อุบลภัณฑ์ เนี่ยนะ

ชาติ :   

โมด :    มึงเห็น แมคฯ แถวนั้นมั้ย

ชาติ :    เห็น … กูเดินไปหามึงตรงนั้นแล้วกัน หน้าร้านนะโว้ย

โมด :    เออ เออ

 

.

.

.

 

(หน้าร้านแมคฯ)

 

โมด :    เฮ้ย … มีด้วยเหรอวะ อุบลภัณฑ์ … กูว่ากูเชี่ยวนะ แถวนี้  

ชาติ :    (ชี้ให้ดู) โน่น โน่น … แหกตาดู ป้ายเหลืองๆ โน่น   

โมด :     

 

ชาติ :    อึ้งสิมึง แหมๆ … เชี่ยวมาก ไอ้สลัด

โมด :    ไอ้ชาติ …. เอ้ย … โอปองแปง โว้ย โอปองแปง (au bon pain)   

ชาติ :    มึงอ่านไงวะ โอปองแปง … แม่_ อุบลภัณฑ์ ชัดๆ

โมด :   

 

: )

 

จำเขามาเล่า … เอาฮา

 

ขุนอรรถ

 

.

.

.

.

.