วิกฤตเบลอเก้อ … ระวัง! (ภาคจบ)

ภาคก่อน : https://culturegap.wordpress.com/2008/10/13/burger-crisis/ 

๓.  

 

ยักโยกมากได้มาก ยักโยกน้อยได้น้อย อย่าลืม !

ยิ่งยักยิ่งรวย … ยิ่งโยกยิ่งมีคนใหม่เข้ามา

 

ยักไปโยกมาหนักเข้า ก็กลายเป็น Money game (เกมวัดใจ)

 

คือ วัดใจกันว่า ใครจะเป็น พ่อหน้าโง่คนสุดท้าย

พลัดหลงเข้ามาเล่นเกมนี้ (เมืองไทยเรียก “พ่อหน้าโง่” ว่า แมงเม่า)  

 

แมงเม่า ไม่มีกลัว เพราะมีผู้ให้ความั่นใจตลอด
ผู้สร้างความมั่นใจให้ “พ่อหน้าโง่” คือ พ่อช่างจัด(อันดับ)   

อย่าง สำนัก S&P – Standard and Poor (ชื่อไทย : ไอ้ธรรมดาและยาจก)

หรือที่คุ้นๆ หูอีกหนึ่งสำนัก มีชื่อว่า Moody (ชื่อไทย : ไอ้หน้าตูด)

 

อ.วรากรณ์ บอกว่า …

ทั้ง “ไอ้ธรรมดาและยาจก และ ไอ้หน้าตูด นี่ มั่วพอควร

ที่ว่ามั่วก็เพราะ ก่อนหน้าวิกฤตไม่กี่วัน พวกมันยังทะลึ่งบอกว่า

“หลายบริษัท ก็ยังไม่น่าเป็นห่วง” เห็นไหม แม่_มั่วชิป !!!

 

กว่าจะรู้ก็สายเกินแก้ … เมื่อ พ่อหน้าโง่คนเก่าหยุดกู้ หยุดซื้อ
และ พ่อหน้าโง่(รายใหม่)ไม่หลุดหลงเข้ามา  

… เกมทั้งหมด ก็สะดุดหยุดลง

 

คุณยักโยก ก็ไม่ได้ค่าต๋ง  

คุณประกัน ไม่มีใครซื้อ ไม่รู้จะไปค้ำฯ ฮิปโปที่ไหน   

คุณแบงค์ ก็ไม่กล้าปล่อยกู้(ง่ายๆ)   

คุณเก็งฯ ก็ไม่รู้จะกู้ใคร หรือไม่ก็ไม่รู้จะไปซื้อบ้านให้ใคร  

ส่วน คุณค้ำฯ … หนักสุด !  

 

… ฉิบหาย 360 องศา ครับทั่น สรุป

 

๔.

 

หรือจะยังไม่สรุปก็ได้ เกรงทั่นๆ จะไม่ โดน!” (ฮา)

 

เพราะเมื่อระบบเงินของชาติฉิบหาย รัฐฯ ก็เข้าไปอุ้ม อ้างว่า

เศรษฐกิจไม่ดี พ่อแม่พี่น้องจะเดือดร้อน เราต้องช่วยกันแก้ไข

 

… รัฐเอาเงินที่ไหนมาแก้ไข?

รายได้ของรัฐมาจากภาษี เมื่อภาษีของรายใหญ่หดหาย …

รายเล็ก กรุณาจับกระเป๋าตังค์ให้จงมั่น

 

ผมคิดต่างจาก อ.วรากรณ์ อยู่อย่างหนึ่ง

เรื่องนี้ไม่ซับซ้อนเลยครับ มันง่ายเสียยิ่งกว่าง่าย

อธิบายได้ด้วยทฤษฎีสองเซ็ง

 

เซ็ง#1 : ยามเศรษฐกิจดี

คนรวย(และพวกอยากรวย)ก็กู้เงินมาเผาเล่น

เผาไปเผามา ไฟลามไปติดเพื่อนข้างบ้าน โดนเผาไปด้วย

 

เซ็ง#2 : ครั้นเศรษฐกิจเริ่มห่วย

คนรวย(และพวกอยากรวย)ก็เก็บเนื้อเก็บตัว

รับประทานอาหารแพงๆ ต่อไป

ปล่อยให้รัฐเข้ามาอุ้มด้วยเงินภาษีของ … ของใคร ฮึ?

 

ไอ้คนธรรมดาๆ กับ ยาจก นั่นไง

จริงไหม ทั่น Standard and Poor – ไอ้ตูดหมึก !?!?!?   

 

 

Quote of the Year – One US Bank to another.

“There are two sides of a Balance Sheet,

Left ( liabilities ) and Right ( assets ).

 

On the left side there is nothing right,

and on the right side there is nothing left”    

 

๕.

 

ระหว่างขับรถกลับบ้าน แว่วได้ยิน ด๊อก(เตอร์)อนุสรณ์ ธรรมใจ

บอกว่า ตอนนี้ วิกฤตการเงินใหญ่มาก รัฐต้องเข้าไปช่วย

ส่วนที่ว่า อุ้มคนรวย หรือ อุ้มคนจน ต้องเอาไว้ทีหลัง

… เราต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเสียก่อน

 

ด๊อกฯ ครับ อย่าว่าโง้นงี้เลย ผมไม่เชื่อด๊อกฯ แล้วครับ

ทฤษฎีของด๊อกฯ ไม่ผิด แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่า

 

หลังแก้ไขมีแล้วนับสิบครั้ง กระผมไม่เคยเห็นหน้าคนผิดเลย ขอรับครับด๊อกฯ

คราวนี้ ผมขอเลือกแบบ “ฉิบหายทั้งคู่” ไปเลยดีกว่า  

 

ไหนๆ ก็ไหนๆ … ยังไง ก็ไม่มีด๊อกจะแดกแล้ว (ฟาย!)  

 

 

ขุนอรรถ