Christopher Paul Gardner เป็นใคร?

ไม่รู้จักใช่ไหม? … เอาล่ะ ผมจะเล่าให้คุณฟัง

 

ผู้ชายคนนี้เป็นชาววิสคอนซิน ถูกเมียทิ้งให้เลี้ยงลูกชายวัย 5 ขวบ เขาเดินขายเครื่องไฟฟ้า(บ้าบออะไรก็ไม่รู้)อย่างไร้ซึ่งความหวัง เขาถูกคนแกล้งบ้าขโมยเครื่องไฟฟ้าบ้าบอนั่น เขาถูกไล่ออกจากบ้านเช่าเพราะไม่มีเงินจ่าย รถยนต์ของเขาถูกตำรวจยกไป เพราะ Parking coin machine ริมถนน ยกป้ายสีแดง

 

… เขาถูกอะไรๆ อีกหลายอย่าง

 

เขากลายเป็นพวกไร้บ้าน – Homeless – ไม่มีที่ซุกหัวนอน ก่อน 5 โมงเย็นทุกวัน เขาต้องรีบละจากภาระ(บ้าบอ) เพื่อไปรับลูกชาย ณ สถานรับเลี้ยงเด็กผิวสี และ ต้องรีบไปแย่งยืนคิวยาวเหยียด เพื่อแบมือขอเศษเงิน เพื่อขออาหารเย็นเย็น รวมถึง เพื่อเตียงนอนแคบๆ … สวัสดิการจากรัฐ (รัฐสวัสดิการ)  

 

หากเขาไปไม่ทันเวลา สวัสดิการเหล่านั้นจะไม่พอถึงเขา รวมถึง ไม่มีที่ให้ซุกนอน ในค่ำคืนหนาวเหน็บ(บ้าบอ)นั่น   

 

ตลกดี นอกจากจะต้องแบบมือขออะไรบ้าบอจากรัฐแล้ว ในเวลาเดียวกัน เขาต้องหลบๆซ่อนๆ จากการถูกฟ้องร้องโดยกองสวัสดิการเด็ก(บ้าบอ)อีกด้วย โทษฐานไม่มีมีเวลาเลี้ยงลูก (สวัสดิการจากรัฐอีกแล้ว)  

 

คริสโตเฟอร์น้อย (Christopher Jr.) … นอกจากจะลูกชาย วัยช่างซักช่างถามแล้ว ยังเป็นเสมือนสมุดเล่มน้อย ซึ่งผู้เป็นพ่อบันทึกความรัก ความห่วงใย รวมถึง ทัศนคติสู้ชีวิต ลงไป แทบจะทุกเวลา มากเท่าที่โอกาสอำนวยอวยให้

 

ในช่วงเวลาห่วยแหกสาแหรกวิ่นของเขา ความฝันที่เป็น ซัมวัน เพื่อหาเงินกินข้าว เช่าบ้าน เพื่อความอยู่รอดในเมืองใหญ่ และ เหนือสิ่งอื่นใด เพื่อเป็นพ่อของลูกต่อไป … fcuk! – ไม่ง่ายเลย

 

จริงอยู่! พระเจ้ามีพรวิเศษ แต่พรวิเศษที่ว่านั่น ก็มีโควต้าในตัวของมัน(โดยธรรมชาติ) แต่ก็นั่นแหละ ทุกกฎบนโลกใบนี้ มีข้อยกเว้นเสมอ และ บังเอิญ Christopher Gardner ได้รับพรเล็กๆ ที่เขาวอนขอก่อนนอนทุกคืน … พรเล็กๆ ที่มีชื่อเรียกว่า ความสุข

 

ณ วินาทีแย่ที่สุดของชีวิต วันสุดท้ายของการทดลองงาน เต็มไปด้วยความขลุกขลักทุลักทุเลสิ้นดี! เขาได้รับเลือกให้ทำงานเป็น stock broker ในบริษัทค้าเงินแห่งหนึ่ง กลางมหานครนิวยอร์ค

 

ความทรงจำของเขา (Gardner‘s book of memoirs) ได้รับการตีพิมพ์ในปี 2006 และถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ มีชื่อว่า The Pursuit of Happyness ในปีเดียวกัน และ อีก 2-3 ปีถัดมา เขาเปิดบริษัทค้าเงินของตัวเอง และ ขายหุ้นได้กำไรหลายล้านเหรียญ  

 
คงเป็นอย่างที่เขาบอก …

It’s not H-A-P-P-Y-N-E-S-S. Happiness is spelled with an “I” instead of a “Y”

 

สำหรับ ความสุข แล้ว ทำไม จึงไม่ใช่คำถามที่ควรหยิบยก เพราะความสุขแอบซ่อนอยู่ภายในตัวเรา โดยไม่ต้องวิ่งหา เราเองต่างหากค้นหาความสุขเล็กๆ ภายในใจของเราเจอไหม … โดยเฉพาะในเวลาที่เต็มไปด้วยคำถาม

 

ผมรักพ่อครับ 

 

ขุนอรรถ

 

 

บางส่วนของบทสนทนาระหว่างพ่อกับลูก …

 

Christopher Gardner: [about the spelling mistakes in the graffiti of a building] It’s not H-A-P-P-Y-N-E-S-S Happiness is spelled with an “I” instead of a “Y”
Christopher Jr.: Oh, okay. Is “Fuck” spelled right?
Christopher Gardner: Um, yes. “Fuck” is spelled right but you shouldn’t use that word.
Christopher Jr.: Why? What’s it mean?
Christopher Gardner: It’s, um, an adult word used to express anger and, uh, other things. But it’s an adult word. It’s spelled right, but don’t use it.

 

Christopher Jr.: Hey dad, you wanna hear something funny? There was a man who was drowning, and a boat came, and the man on the boat said “Do you need help?” and the man said “God will save me”. Then another boat came and he tried to help him, but he said “God will save me”, then he drowned and went to Heaven. Then the man told God, “God, why didn’t you save me?” and God said “I sent you two boats, you dummy!”

 

Christopher Gardner: Hey. Don’t ever let somebody tell you… You can’t do something. Not even me. All right?
Christopher Jr.: All right.
Christopher Gardner: You got a dream… You gotta protect it. People can’t do somethin’ themselves, they wanna tell you you can’t do it. If you want somethin’, go get it. Period.

 

– For the Father’s day –