Seven pounds – ไม่มุ่งหมายให้ชีวิตดำรง

ผมดู Seven pounds รอบสอง เพื่อจดบันทึกอะไรบางอย่าง

– ผมเขียนอะไรไม่ได้จริงๆ 

 

รอบแรกของการนั่งดู Seven pounds แทบไม่มีสมาธิเลย 

เครื่องเล่นดีวีดีในห้องชั่นล่าง ไม่มีรีโมท

นั่นทำให้ไม่มี subtitle – มีแต่เสียงภาษาอังกฤษล้วน

 

แม้จะได้อ่านได้รู้เรื่องย่อ และบทวิจารณ์จากใครบางคนบ้าง

ไม่ได้ช่วยให้ดูง่ายขึ้น ในกรณีนี้

 

เมื่อรู้พล๊อตเรื่องแล้ว ก็เหลือวิธีการเล่าเรื่องเท่านั้นที่ผมสนใจ

 

รอบแรก ผมจึงได้แต่ถาม Ben Thomas ว่า

“ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้หรือ?”

 

รอบแรก – แม้ซาบซึ้ง แต่ก็คลุมเครือเต็มที

 

รอบสอง ขณะ Ben Thomas ตามไปแจก Beach house

ให้ครอบครัวรันทดนั่น ผมจึงเห็นหน้า Hancock ลอยมา

Ben Thomas คือ เจ้าชาย Anti-hero นั่นเอง

 

 

ผู้กำกับเรื่องนี้ และ Pursuit of Happyness เป็นคนเดียวกัน

https://culturegap.wordpress.com/2008/12/03/pursuit-of-happyness/

แต่ทำไมดู Seven pounds แล้ว ผมกลับนึกถึงอะไรรู้ไหม

… Pay it forward คุณเคยดูเรื่องนี้หรือยัง ?

 

เด็กชายวัยประถม ทำโครงงานส่งอาจารย์ “ต่อเทียน”  

เมื่อเขาเลือก“ให้”ใคร เขาจะให้คนนั้นไปเรื่อยๆ จนเทียนติดไฟ 

แน่ล่ะ สิ่งที่เขาต้องการได้จากผู้รับ คือ “ต่อเทียนเล่มถัดไป”

 

ผมชอบแนวคิดอย่างนี้มากกว่า

 

ความทุกข์รุนแรงเมื่อเกิดขึ้นกับใคร ย่อมเปลี่ยนชีวิตเขาและเธอ

– แน่ล่ะ 

 

ในฉากที่พระเอกขับรถถึงหน้าบ้านนางเอก

เพลงประกบอบหนังบอกอะไรหลายอย่างแก่ Ben Thomas

โชคร้าย เขาอยู่ในหนัง ยังอยู่ในเรื่องราว – ยังอิน และไม่ได้ยิน  

 

When I grew up and fell in love 
I asked my sweetheart what lies ahead 
Will we have rainbows day after day 
Here’s what my sweetheart said 

… Que sera, sera 
Whatever will be, will be 
The future’s not ours to see 
Que sera, sera 
What will be, will be 

เพลงนี้เก่ามาก ได้ยินจากวิทยุเทป SONY ของแม่บ่อยๆ

ร้องโดย Doris Day

 

ในหนังสือเข็มทิศชีวิต ผู้เขียนเปรียบเปรยไว้น่าฟัง

“ทุกข์ เหมือนกำหนามกุหลาบ ยิ่งกำยิ่งเจ็บ”

 

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า Seven pounds เป็นหนังไม่ดี

กลับกัน การให้บางอย่างที่พิเศษสุดแก่หญิงคนรัก ซาบซึ้งใจเสมอ

 

ฉากนางเอกมองเข้าไปในแววตาของพระเอก – ชายคนรัก

แววตานั้น ปรากฏอยู่บนใบหน้าของ “ผู้รับ” คนหนึ่ง

จับใจ ยกให้เป็น “ซีนจดจำ” ของหนังเรื่องนี้ 

 

กระนั้นก็เถอะ ความโบราณคร่ำคร่าให้หัวของผม สั่งการว่า

“ฆ่าตัวตาย เป็นบาป”

 

Who’s the victim?

I am.

 

Seven pounds – ไม่มุ่งหมายให้ชีวิตดำรง

 

ขุนอรรถ     

 

2008_seven_pounds_wallpaper_004_resize