อยู่ก็ทำลาย ไปก็ทำเลอะ (Nixon/Frost)

 

ตามดู-ดูตามรายชื่อหนังชิงออสการ์มาถึง 2 เรื่องสุดท้าย  

ไม่รู้จะเลือกอะไร คือ ถ้าไม่ใช่ Milk ก็ Nixon/Frost  

 

ผมคว้า Nixon/Frost มาดูก่อน ด้วย “2” เหตุผล

 

ทั้ง “2” เรื่องเข้าชิง The Best Actor

Frank Langella กับ Sean Penn

คนหนึ่งแก่กว่า อีกคนกำลังจะแก่ – น่าดูทั้งคู่

 

และถ้ามี “2” อย่างให้ลุ้น ระหว่าง นักการเมืองโกง

กับ นักการเมืองเกย์ – ผมขอเลือกดู “โกย/โกง” (ก่อน)

 

Nixon/Frost เปิดปูมคดีสะท้านโลก

เป็นหนังว่าด้วย “อารมณ์” ของชาวอเมริกันในช่วงเปลี่ยนถ่าย  

“ชาวบ้าน” ไม่อาจทนได้ กับ ผู้นำขี้ฉ้อ

 

ปธน. Nixon แอนด์เดอะแก๊งค์ คงอยากชนะเลือกตั้งจนหน้ามืด

ส่ง “ลูกน้องโจร” ไปติดเครื่องดักฟัง และ จกเอกสาร

ถึงออฟฟิศฝ่ายค้าน ในอาคาร Watergate

 

แต่เจือกไม่ระวัง …

ไม่ทันเห็น FBI ระดับสูงนายหนึ่ง นั่งดูอยู่ห่างๆ

 

FBI นายคนนี้ชื่อ Felt แจ้งใช้นามแฝงว่า Deep Throat

แอบส่งข้อมูลให้นักข่าว เรื่องฉาวเลยโผล่ออกมาตู้มๆ   

 

ช้างตายทั้งตัว ไม่ว่าใบบัว หรือ ใบเสร็จฯ ก็ปิดไม่มิด  

เมื่อโดนต้อนหนักเข้า Nixon ไม่อยากชื่อเน่า – ชิงลาออก

 

แต่ที่ทำคนอเมริกันโกรธแค้น เพราะ “ผู้นำ-ขี้ฉ้อ”

ทำผิดแล้วไม่ยอมรับ ไม่เอ่ยแม้คำขอโทษ

  

นี่ถ้า Nixon เป็นนักการเมือง – ประชาธิปไตย – ไทย  

คงไม่ต้องสนใจว่าจ้างทีมงาน 4-5 คน คอยเขียนโพยแก้ข่าว   

 

เล่นเอา … กว่าอีตา Frost จะต้อนให้จนแต้ม เกือบตาย

อเมริกันตอนนั้น ก็ look down ฝรั่งออสซี่อย่างเขา  

เพราะและ Frost ไม่ใช่นักจัดการอารมณ์ร้าย แถมซักไซ้ ก็ไม่แรง

 

คงคล้ายกับเอา “ไตรภพ สัมภาษณ์ สมัคร”  

ลูกล่อ ลูกไล่ ลูกเผด็จศึกมีน้อย แต่วิ่งไล่ไม่ท้อถอย – ประมาณนั้น  

 

การเล่าเรื่อง ทำได้น่าสนใจ …   

ปกติเราจะได้เห็นการซักไซ้ไล่เรียงบนโรงพัก หรือไม่ก็บนศาลฯ

นี่อาจเป็นหนังเรื่องแรก ที่ใช้ “การสัมภาษณ์” เป็นแกนเดินเรื่อง       

 

เอาเถอะ เพราะใครๆ ก็รู้ว่า เรื่องนี้จบอย่างไร

ถ้าไม่ ก็อย่าคาดหวังให้จบแบบ “หักมุม” หรืออะไรแบบนั้น

 

เรื่องนี้ หากจะเทียบกับบ้านเรา แม้มีใบเสร็จฯ ก็ยังจับไม่ได้

ไม่เชิญไม่ไป ไม่ไล่ไม่ออก ไม่ตอกไม่ยุบฯ

 

อยู่ก็ทำลาย … ไปก็ทำเลอะ 

 

ขุนอรรถ  

 

poster_frost2