Gran Torino เรื่องน่าเบื่อ แต่ …

ญาติๆ บอกว่า คุณตาเป็นคนดุ ผมว่า อย่างนี้เรียก – ดื้อ

.

วัยเด็ก : ผมเกิดและเติบโตในบ้านไม้ 3 หลัง บนถนนสุขุมวิท ซอย 65

ใช่ครับ สุขุมวิท 65

แม่ว่า ไม้ทั้งหมดเลาะมาจากบ้านใหญ่ บนถนนสุขุมวิท ซอย 11

ใช่ครับ สุขุมวิท 11

.

หลังหนึ่ง ครอบครัวผม พ่อ แม่ พี่ และ น้อง

หลังหนึ่งของคุณตา อีกหลังหนึ่งของคุณยาย

แม่ว่า คุณตาโกรธคุณยาย หรือ คุณยายโกรธคุณตา ไม่แน่

ที่แน่ๆ ตั้งแต่นั้นมา คุณตาคุณยาย ไม่เคยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน

.

แม่เล่าว่า สมัยคุณตาเป็นนายอำเภอเยาวราช

ใช่ครับ เยาวราช

ตรุษจีนทีไร พ่อค้าเชื้อจีนเดินขวั่กไขว่เต็มใต้ถุนบ้าน (ซอย 11)

เถ้าแก่เนี้ยะนางหนึ่ง ทองเต็มตัว เดินถือถาดใส่ไก่ต้มขึ้นไปบนบ้าน

ไหว้คุณตาเสร็จก็เดินเอาไก่ไปวางในครัว ยายรับของแล้วคืนถาด

.

… ยายเรียกตาเข้าครัวไปดูอะไรบางอย่าง

ใต้ผ้าทองรองถาดของเถ้าแก่เนี้ยะมีเงินหลายหมื่น

– เฉียดล้านเมื่อเทียบกับค่าเงินวันนี้

.

ฮ่าฮ่า คุณตาปูผ้าทองบนถาดที่ว่าก่อนวางไก่ต้ม

เดินออกไปชานบ้านไม้ แล้วโยนทั้งถาด !

ตั้งแต่นั้นมา … พ่อค้าไม่เคยกล้าทำอะไรแบบนั้นอีก

.

คงไม่แปลก เพราะสมัยตาเป็นผู้ใหญ่บ้าน ก็ยืนด่านายอำเภอ

สมันเป็นนายอำเภอก็มีเรื่องกับ สส. ฯลฯ

.

แม่เล่าว่า ลูกชายคนโตของตา พี่ชายของแม่ ลุงของผม

เรียนเก่งมาก เอากรอบใส่ปริญญาเรียงบนกำแพง จนแน่น

เป็นนายอำเภอ เป็นผู้ว่าฯ เป็น สส.

เดินตามรอยเท้าพ่อเป๊ะ

.

วันหนึ่ง ลุงกลับมาเยี่ยมตา แต่งตัวเข้าบ้านมาอย่างเท่

เอลวิสแต่งยังไง ลุงก็แต่งมายังงั้น โดยเฉพาะปอยผม

ลุงคงม้วนปอยอันเก่งมาอย่างสวย

.

“ฉับ!” ตาหยิบกรรไกรขึ้นมาตัดปอยผมลุงตอนไหนไม่รู้

.

รู้แต่ปอยผมของลุงแหว่งไล่ไปเกือบถึงกลางหัว

ตั้งแต่นั้นมา ลุงกับตา ไม่เผาผีกัน

.

พ่อได้นกเสียงดีมาเลี้ยงในกรง ตอนเช้าไม่เห็นนกแล้ว

ตาปล่อยมัน บอกว่า นกเป็นของฟ้า

.

ผม, พี่และน้อง จับปลาทอง ตาคว้ากิ่งมะยมไล่ตี

– ว่าทรมานสัตว์

.

วัยมัธยมต้น : เราขายบ้านและที่ดินในซอย 65 เพื่อล้างหนี้

แม่เล่าว่า เป็นหนี้พนันเก่าๆ ค้างคากันมาตั้งแต่บ้านซอย 11

… ย้ายมาอยู่เมืองนนท์ จนวันสุดท้ายของตา

.

ผมยังจำได้ดี ตาชอบนั่งรถเมล์หวานเย็นไปซื้อของที่ตลาดนนท์

ถั่วลิสง (ทำถั่วหวานโรยงา) แป้ง (ทำครองแครงรสเค็ม)

และ ล๊อตตารี่ ขึ้นต้นอะไรก็ได้ ลงท้าย – 316

.

หลังๆ ตาเดินไม่ไหว

ครั้งหนึ่งตาหลงๆ ลืมๆ นั่งรถหายไป ตามหาค่อนวัน

ครั้งหนึ่ง เคยไปโดนขโมยแย่งกระเป๋า แต่เอาไปไม่ได้

– ขโมยแพ้ไม้ตะพดเสียก่อน (ตาคุยโม้หลายวัน)

.

ตาเดินไม่ไหว ตาใช้แม่ แม่ใช้ผมไปซื้อของจากตลาดมาให้

ผมเบื่อจะตาย ขัดใจก็ไม่ได้ โดยเฉพาะเรื่องหวย

.

วันหนึ่ง อดใจไว้ไม่ไหว ถามตาไป …

“จะซื้อหวยทำไม ซื้อไปไม่เห็นเคยถูกสักงวด”

.

คุณตาอายุ 84 นุ่งผ้าขาวม้านั่งอยู่กับพื้นห้อง

พูดคล้ายคนติดอ่าง น้ำเสียงสั่นงั่กๆ ว่า

.

“คนอยู่ได้ด้วยความหวัง ชีวิตไม่มีอะไรให้หวัง ไม่น่าอยู่

ถ้าถูกล๊อตตารี่ จะซื้อบีเอ็ม 316 ให้แม่แก”

ตาเห็นโฆษณารถบีเอ็มจากหนังสือพิมพ์

.

ก่อนวันสุดท้ายไม่นาน ผมคุยกับตาอย่างที่เขียนไว้เมื่อปลายปี 50

คุณตากลับมา … นับดาว … คืนส่งท้ายปี!

https://culturegap.wordpress.com/2007/12/31/grand-pa/

.

ดู Gran Torino แล้วคิดถึงคุณตาจัง

.

ขุนอรรถ

.

ปล. โปสเตอร์นี่ ปู่คลิ้นท์หุ่นดี จะว่าไปดูคล้าย “คนเหล็ก”

gran-torino_resize