มูล*

7:36 น.

เช้านี้ผมตื่นนอนก่อนใคร เดินลงมาล้างหน้าหน้าตา คว้าน้ำเปล่าหนึ่งขวดแล้วปักหลักนั่งค้นหาอะไรบางอย่างเพื่อขีดเขียน

“เขียนเรื่องอะไร” “เขียนทำไม” “เขียนให้ใครอ่าน” คำถามเหล่านี้ผ่านเข้าหูอยู่บ่อยๆ เมื่อเขาเหล่านั้นรู้ว่า “ผมเขียนหนังสือ”

“ไม่ได้เขียน, ผมพิมพ์” ผมมักตอบอย่างนี้

เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงอะไรบางอย่างที่เราเรียกว่า “อนุมูลอิสระ”

“อนุมูลอิสระคืออะไร?” ในห้องประชุมขนาดเล็ก หลังการบรรยายโดยผู้เชี่ยวชาญเสร็จสิ้น น้องผู้หญิงหน้าตาสะอาดสะอ้านขึ้นรับทำหน้าที่พิธีกรยกมือนำ พร้อมเอ่ยถามผู้เข้าอบรมประมาณ 20 คน

“สารซึ่งมีอิเล็กตรอนไม่มีคู่ อยู่ในวงรอบของอะตอม หรือโมเลกุล”
“สารที่เกิดจากการเผาผลาญสารอาหารของร่างกาย”
“โมเลกุลที่มีธาตุที่ไม่เสถียร เนื่องจากขาดอิเล็กตรอนไป 1 ตัว” ฯลฯ

คำตอบต่างๆ พรั่งพรูเข้ามา วิธีนี้ใช้ได้ผลเสมอเมื่อวิทยากรต้องการให้ผู้เข้าอบรมตื่นเพราะกลัวจะโดน ชี้ถาม! หรือต้องการให้ผู้เข้าอบรมมีส่วนร่วม และจดจำ“คำสำคัญ”บางอย่างไว้ ก่อนเข้าสู่ช่วงการเสนอขายสารเสริมอาหาร

จู่ๆ น้องผู้ชายในชุดนักศึกษาซึ่งนั่งอยู่แถวสองด้านหน้า ก็ยกมือขึ้นตอบว่า “อนุ คือ เล็ก, มูล คือ ขี้หรือสิ่งไม่พึงประสงค์, อิสระ คือ ไม่ขึ้นอยู่กับใคร,

… อนุมูลอิสระ คือ ขี้ก้อนเล็กๆ ที่ลอยไปมาในร่างกาย เป็นเซลล์ร้ายคอยจะทำลายเซลล์ดีๆ” พูดเสร็จเขานั่งลงหันหน้าไปหัวเราะกับเพื่อนๆ ที่มากันเป็นกลุ่ม

คำตอบนั้นเรียกเสียงฮือฮา กลบบรรยากาศทางวิชาการลงไปได้มาก เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะคิกคักของผู้เข้าอบรมมีให้ได้ยินต่อเนื่องนานนับ นาที

ความคิดแย่ๆ หลายอย่างในสมองเรา หลายครั้งพบว่าพวกมัน คือ อนุมูลอิสระ เป็นเรื่องไร้สาระที่ล่องลอยไปมาในสมอง ทำตัวเหมือนอันธพาล เป็นความคิดร้ายที่คอยทำลายความคิดดีๆ เกิดเป็นปฏิกิริยาลูกโซ่ ลุกลามเป็นทัศนคติร้ายก้อนใหญ่

ทัศนคติร้ายก้อนที่ว่า เมื่อเกิดขึ้นในสมองใครสักคน อาจทำให้เขาหรือเธอกลายเป็นคน“ร้ายสาระ” เดินปะปนไปมาบนท้องถนน ป้ายรถเมล์ ในโรงเรียน ในที่ทำงาน ในบ้าน แม้กระทั่งบนโต๊ะกาแฟ

คนร้ายสาระเหล่านั้น คอยจะทำลายทัศนคติดีๆ ของผู้คนรอบข้างโดยไม่รู้ตัว(เอง) ทำลายความเชื่อธรรมดาๆ ของเพื่อนสนิท หรือแม้กระทั่งจู่โจมเข้าทำลายความรักดีๆ ของคู่รักสักคู่ – เพื่อครอบครองมันเสียเอง!

วันนี้ ถ้ามีใครถามผมว่า “เขียนหนังสือทำไม” ผมจะบอกเขาว่า เรื่องบางเรื่องผมไม่รู้จะคุยกับใคร การนั่งลงขีดเขียน ปล่อยให้ตัวหนังสือคุยกับตัวเองคงดีกว่า

”ผมไม่อยากเป็นอนุมูลอิสระ”

ขุนอรรถ