เสือ*

“พ่อ(ครับ) พู่ของลูกหาย” ลูกชายในชุดลูกเสือสามัญบอกพ่อเสียงงัวเงีย
“…” พ่องัวเงียขั้นกว่า

สังคมเมืองไม่ได้ทำให้พ่อลูกห่างเหินเหมือนนักวิชาการมักเดาสุ่ม มันเป็นเพียงกระบวนการพึ่งพาตัวเองของคนสองวัย มิใช่หรือ?

“หน้าหมวกก็หายด้วยอ่ะครับ” ลูกชายเพิ่มปัญหาหรือจะขอความมั่นใจอะไรสักอย่าง
“แถวโรงเรียนมีของพวกนี้ขายไม่ใช่เหรอครับ” พ่อเริ่มเปิดบทสนทนาขณะดึงถุงเท้า
“มีครับ” ลูกโยนเบ้ขึ้นหลัง เดินออกนอกบ้านไปที่ที่จอดรถ
“งั้นก็คงต้องซื้อเอาแล้วล่ะ” พ่อคว้ากุญแจเดินตามออกมา เบื้องหน้าคือสมรภูมิการต่อสู้ของกองทัพรถโรงเรียนส่วนตัว

(บนทางด่วน)
“หน้าหมวกหายได้ด้วยเหรอครับ” พ่อชวนคุยก่อน
“ไม่รู้อ่ะครับ คงหายตอนไปค่าย” พูดจบก็กดบีบีหาเพื่อนที่กำลังนั่งอยู่ห่างออกไป – ในรถโรงเรียนส่วนตัวที่จอดตรงไหนสักแห่ง
“ลูกน่าจะมีกล่องพลาสติกสักใบ ใส่อะไรพวกนี้นะ พวกที่มันมักจะหายไปตอนเช้าๆ” พ่อพยายามหาทางป้องกันเหตุการณ์ในอนาคต
“ลูกมีสองใบแล้ว แน่นเอี๊ยดเลย” ลูกตอบตาลอย

สักพักใหญ่ ระหว่างกำลังนั่งกำหนดหายใจอยู่บนที่จอดรถลอยฟ้า “พ่อครับ”
“หึ” พ่อขี้เกียจตอบว่า – ว่าไงเหรอ?
“พู่มีไว้ทำอะไร” ลูกหมายถึงพู่สีแดงที่เอาไว้รัดถุงเท้ายาวๆ นั่น
“อืมม ไม่รู้เหมือนกัน แต่พ่อเดาว่า เมื่อก่อนถุงเท้าไม่มีอีลาสติกเหมือนสมัยนี้ ไหนๆ ต้องรัดอยู่แล้วก็ทำให้เป็นเครื่องประดับยศไปด้วยเสียเลย” พ่อเดาแบบนี้เสมอ

ลูกกำลังม้วนผ้าพันคอ ถามต่อว่า “แล้วทำไมเราต้องผูกผ้าพันคอด้วยครับ”
“นั่นสิ สงสัยไม่รู้จะเอาผ้าพันแผลไปเก็บไว้ตรงไหนดี” พ่อมั่วโดยสุจริต

“แล้ว …” ลูกตั้งท่าจะถาม
“วันนี้ถามเยอะเนอะ” พ่อดักคอ
“แล้ว ทำไมเราต้องเรียนวิชาลูกเสือด้วย” ลูกไม่เคยสนใจว่าใครดักคออยู่แล้ว
“อืมม เพื่อสร้างวินัยมั้งครับ หรือไม่ก็เด็กเกินไปที่จะเรียน รด.” พ่อตอบก่อนเปิดไฟเลี้ยวรอคิวรถโรงเรียนคันอื่นเข้าไปในซอยโรงเรียน

“ลูกว่า เราไม่ต้องใส่ชุดลูกเสือก็สร้างวินัยได้” ลูกพาล
“ก็จริง คิดซะว่าดีกว่าชุดดำน้ำได้มั้ย?” พ่อกวนประสาทลูก

“แล้วทำไมต้องเป็นเสือด้วยครับ สงสัยมานานแล้ว” ลูกเริ่มกวนบาทาก่อนถึงโรงเรียน
“ดุ จริงจัง น่าเกรงขาม อะไรแบบนั้น พ่อเดานะ” พ่อทำหน้ามึนหลังตอบ

“งั้นก็ไม่ควรต้องเป็นลูกเสือ เป็นพ่อเสือแม่เสือก็ได้” ลูกกึ่งยิงกึ่งผ่านแล้วสะพายกระเป๋าเตรียมตัว
“คงอยากให้จริงจังแต่น่ารักมั้งครับ” พ่อซัดเต็มข้อเลยคราวนี้

“จริงจังแต่น่ารัก … เหมาะกับลูก แต่ไม่เหมาะกับทุกคน” พูดจบแบบยิ้มๆ แล้วก็เปิดประตูลงจากรถไป

ขอบคุณนะ ผมคิดแล้วกดคันเร่ง

ขุนอรรถ