กันสมิธ (3)

ฉาก 6 : ร้านกาแฟเล็กๆ ในเมืองคาสเทลเวคกิโอ โต๊ะกาแฟขนาดพอดีกับสองคนตั้งเรียงรายด้านนอก ผู้คนเดินไปมาบนท้องถนนจับจ่ายหาซื้อของตามแผงขายในตลาดนัดบนถนนฝั่งตรงข้ามร้าน

แจ๊คสังเกตเห็นหญิงสาวสวยแต่งตัวแปลกตากำลังต่อรองราคาสินค้า สัญชาติญาณการระวังตัวทำให้เธอมองมาทางแจ๊คก่อนวางสินค้าลงกับแผงขาย เธอเดินตรงไปหาที่นั่งหน้าร้านกาแฟ

แจ๊คเดินตามไปนั่งโต๊ะติดกัน กล่าวถามว่า “คุณจะรับกาแฟอะไร”

“ฉันต้องการไรเฟิลเก็บเสียงระยะใกล้ ยิงชุดต่อเนื่องได้สี่นัดขึ้นไป ถอดประกอบพร้อมยิงใน 20 วิ น้ำหนัก 6 กิโลกรัมต้องไม่เกินกว่านี้ …” เธอหยุดพูดเมื่อเห็นพนักงานเดินเข้ามารับออเดอร์

“มอคคิอาโต้ 2 ที่” แจ๊คสั่งกาแฟแทนนักสังหารสาวสวย เมื่อพนักงานเสิร์ฟเดินจากไป แจ๊คเอ่ยถามว่า “ผมแจ๊ค คุณชื่ออะไร”

“มธิลดา (เธอบอกชื่อแล้วพูดถึงความต้องการของเธอต่อ) งานนี้ฉันมีพื้นที่และเวลาจำกัดกว่าทุกครั้ง เรื่องเก็บเสียงต้องดีมาก ต้องแน่ใจว่าพวกมันจะไม่สามารถระบุแหล่งกำเนิดเสียง ไม่อย่างนั้นฉันเสร็จพวกมันแน่” มธิลดาพูดเป็นชุดด้วยน้ำเสียงมั่นใจในตัวเองสูง

ลมเย็นพัดมาเบาๆ จนสังเกตุเห็นใบไม้ไหว แจ๊คจิตนาการเห็นเขากำลังประกอบปืนซุ่มยิงพร้อมศูนย์เล็งและกระบอกเก็บเสียง ลูกปืนขนาด 7.62 x 51mm เนโต้ถูกโหลดเข้าแมกกาซีนขนาด 20 นัดอย่างคล่องแคล่ว

“สิ่งที่คุณต้องการคือปืนกลเก็บเสียงแบบถอดประกอบได้ภายใน 20 วินาที” แจ๊คย้ำ ส่วนมธิลดามองกลับมาด้วยสายตาเย็นเฉียบแทนคำตอบ

ทั้งคู่จ้องมองตากันเหมือนต้องการสร้างจุดวางใจ เพียงอึดใจหนึ่ง แจ๊คพูดกับมธิลดาว่า “อีก 2 สัปดาห์ ผมจะติดต่อคุณไป ถ้าโชคดีเราจะไปทดสอบไรเฟิลกัน”

“ขอบคุณ” มธิลดวางซองกระดาษสีน้ำตาลไว้ แล้วลุกเดินสวนพนักงานเสิร์ฟที่กำลังวางแก้วกาแฟขนาดจิ๋วลงบนโต๊ะ

ฉาก 7 : ห้องพักในเลิฟโฮเตล นอกหน้าต่างเห็นหลังคาอาคารติดกัน ไฟจากป้ายนีออนสีแปร๋นสาดเข้ามาถึงบนที่นอน กรอบไฟสีส้มสลับฟ้าอ่อนซ่อนอยู่หลังหัวเตียงสร้างความตื่นเต้นมากกว่าความสงบ

“ฉันชื่อคาร่า” หญิงให้บริการพูดขณะกำลังถอดเสื้อผ้าออกจนหมด เธอเขี่ยกองผ้าไว้หน้าประตูทางเข้าและเดินมาหาแจ๊คที่กำลังนั่งอยู่ขอบเตียง

คาร่าพูดขณะพิงร่างกายเปลือยเปล่ากับไหล่แจ๊คแล้วลูบผมของเขาไปมาอย่างแผ่วเบา “คืนนี้ฉันเป็นของคุณ คุณต้องการแบบไหน”

แจ๊คเงยมองหน้าคาร่าแล้วบอกว่า “แบบทุกครั้ง แบบที่คุณเป็น คุณไม่ต้องแสดงอะไร ผมต้องการแค่นั้น”

ด้วยความที่ต้องระวังตัวอยู่ตลอดเวลา แจ๊คไม่ได้มาพบคาร่าบ่อยนัก แต่ทุกครั้งได้พบกัน แจ๊คแสดงทีท่าว่าเขาพอใจคาร่าอยู่ไม่น้อย คาร่าเป็นเป็นหญิงสาวผมหยิกเสมอต้นคอ รูปร่างดี หน้าตาได้รูป เมื่อเธอยิ้มจะเห็นเขี้ยวเล็กๆ ดูสะดุดตากว่าสาวเมืองคาสเทลเวคกิโอทั่วไป

สำหรับคาร่าแล้ว หญิงบริการอย่างเธอย่อมรู้ดีว่าแจ๊คปรารถนาและพึงใจในตัวเธอเป็นพิเศษ เธอเองก็รู้สึกพิเศษกับแจ๊ค คงเพราะแจ๊คใส่ใจกับรายละเอียดต่างๆ ในตัวเธอ บทรักของแจ๊คทำให้คาร่าแอบคิดเสมอว่า แจ๊คต้องการมอบความสุขแก่เธอ ในขณะที่ลูกค้าคนอื่นมาหาเธอเพื่อตักตวงความสุขให้กับตัวเอง

เขาและเธอกอดก่ายกันหลังบทรักเสร็จสม คาร่าสังเกตเห็นรอยสักรูปผีเสื้อปีกสวยบนแผ่นหลังของแจ๊คตั้งแต่ครั้งแรกแต่ไม่กล้าเอ่ยถาม จนครั้งนี้ เมื่อความสนิทใจระหว่างเธอและเขามีมากขึ้น …

“ทำไมคุณสักรูปนี้ คุณต้องการเป็นอิสระจากอะไร” คาร่าลูบไล้ผมของแจ๊คขณะที่เขากำลังนอนคว่ำหน้าข้าง ตัวเธอ แจ๊คถอนหายใจนิ่งเงียบก่อนลุกขึ้นหยิบกางเกงมาใส่

“คุณรู้ไหม คุณไม่เหมือนใคร” คาร่าบอก แจ๊คล้วงหยิบเงินจากในกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะเตียงอย่างเงียบๆ

คาร่าลุกขึ้นนั่งชันเข่าเปลือยแผ่นอกอิ่มอูมแลดูอบอุ่นมากกว่าอนาจาร เธอเหลือบเห็นธนบัตรพับหนากว่าลูกค้าทุกคนที่เธอเคยบริการ “คุณให้เงินฉันมากกว่าให้ผู้หญิงบริการคนอื่นใช่ไหม” คาร่าถาม

“ผมไม่เคยนอนกับผู้หญิงบริการคนอื่น” แจ๊คพูดเบาๆ โดยไม่สบตา คาร่าอึ้งเงียบงันกับคำตอบก่อนฉุดตัวเองขึ้นจากภวังค์ เธอยิ้มมีนัยแล้วพูดว่า “วันเสาร์ที่จะถึงนี้ ฉันไม่ต้องทำงาน คุณว่างไหม?”

“ดี พบกันที่ร้านกาแฟหน้าโบสถ์” แจ๊คพูดเสียงต่ำเก็บความรู้สึก

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขุนอรรถ