กันสมิธ (4)

ฉาก 8 : ห้องพักของแจ๊คมีเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น ไม่มีทีวี ไม่มีแม้กระทั่งโทรศัพท์หรือเครื่องมือสื่อสารอื่นใด แสงเช้าจากหน้าต่างปาดทแยงลงมาบนผ้าม่านลินินเนื้อบาง

นอกจากเตียงนอนและตู้เสื้อผ้าเข้ามุมแล้ว กลางห้องเห็นโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ บนโต๊ะมีสว่านแบบตั้งศูนย์ คีบประแจ 2-3 ตัว และชิ้นงานโลหะขัดด้านหลายชิ้นถูกวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ

คงเพราะงานที่แจ๊คทำเสี่ยงเกินกว่าจะปล่อยให้ร่างกายขาดความคล่องตัว อีกทั้งเขาเองก็เป็นหนุ่มใหญ่พ้นวัยกลางคนมานานแล้ว เวลากว่าเกือบชั่วโมงหลังตื่นนอน เขาใช้มันไปกับการบริหารร่างกายง่ายๆ ด้วยการวิดพื้น ซิทอัพ ดัดตัว รวมถึงยึดดึงตัวกับแกนเหล็กขวางเหนือประตูภายในห้อง

ระหว่างสองสัปดาห์ที่ผ่านมา แจ๊คเดินเข้าออกระหว่างไปรษณีย์ประจำเมืองและอู่รถยนต์บ้านๆ ที่บาทหลวงเบเนเดตโตแนะนำ เขากำลังรวบรวมอุปกรณ์และชิ้นส่วนต่างๆ เพื่อประกอบขึ้นเป็นสินค้าเตรียมส่งมอบ

7:59 น. – แจ๊คยกข้อมือขวาขึ้นมองนาฬิกา มือซ้ายยกค้อนเหล็กขึ้นเตรียมไว้

“แต้ง แต้ง …” แจ๊คตีตรงลงไปกลางแผ่นโลหะขนาดเหรียญห้าสิบเซนต์ที่ยึดไว้กับแท่นคีมจับ จังหวะเสียงค้อนเป็นหนึ่งเดียวกับเสียงจากหอนาฬิกา

อุปกรณ์บางอย่างจากไปรษณีย์สามารถนำมาประกอบได้ทันที แต่บางชิ้นต้องทำขึ้นมาอย่างประณีตราวกับงานเจียรอัญมณี จากท่อเหล็กสู่ปืนซุ่มยิงเก็บเสียง

แจ๊คใช้เวลาช่วงกลางวันที่ผู้คนไม่อยู่ในที่พักเพื่อทำงานของเขาอย่างเงียบๆ

ตราบใดที่แจ๊คทำให้ผู้คนมองเขาในฐานนักท่องเที่ยวได้ ตราบนั้นเมืองเล็กๆ แห่งนี้ยังคงเป็นที่ที่ปลอดภัยสำหรับเขา

ขณะที่แจ๊คค่อยๆ สร้างสภาพรอบตัวให้เป็น“พื้นที่ปลอดอันตราย” แต่สำหรับพื้นที่ภายใน เขาก็ค่อยๆ สร้างความไว้วางใจและความปลอดภัยระดับสูงสุดแม้ในยามหลับตา

คาร่า เธอคือหญิงบริการที่เขาตกหลุมรักอย่างตั้งใจ

ฉาก 9 : ภายในร้านกาแฟเล็กๆ ติดกับหอนาฬิกา แจ๊คยกมอคคิอาโตในถ้วยใบจิ๋วขึ้นจิบ สายตายังจดจ้องข้อความบนหนังสือพิมพ์

“ว่าไง คุณบัตเตอร์ฟลาย วันนี้เราไปที่ไหนดี” คาร่าเดินอ้อมเข้ามาจากด้านหลัง เธอเขย่งปลายเท้ายกตัวขึ้นจูบทักทายแจ๊คอย่างอบอุ่น

“ที่เก่าดีไหม” สายตาแจ๊คยิ้มน้อยๆ เหมือนทุกครั้งที่พบคาร่า

“ที่ไหนล่ะที่เก่า” ประกายตาของคาร่าทำแจ๊คยอมให้เธอกวาดต้อนความมั่นใจไปจนหมด

“งั้นผมพาคุณไปที่ใหม่แล้วกัน” แจ็คบอก

ฉาก 10: แจ๊คขับรถเฟียตคันเดิมพาคาร่าไกลออกไปจากตัวเมือง ลัดเลาะตามเนินเขาแห้งแล้งขนาดย่อมๆ เกือบหนึ่งชั่วโมง จู่ๆ เขาหมุนพวงมาลัยเลี้ยวซ้ายออกจากถนนหลวง บนทางดินกว้างเท่ารถคันเดียวผ่านได้เขาขับรถยนต์ตัดผ่านป่าโปร่งเข้าไปเพียงครู่เดียว เบื้องหน้าเป็นลำธารธรรมชาติทอดยาวลงมาจากภูเขาที่มองเห็นอยู่ไกลๆ

แจ๊คไม่ได้บอกคาร่าว่าที่นี่เป็นที่ที่เขาใช้ทดสอบสินค้า คาร่าหรือแม้แต่บาทหลวงเบเนเดตโตเข้าใจว่าแจ๊คเดินทางออกมาเพื่อเก็บภาพธรรมชาตินอกเมือง

“แจ๊ค เล่นน้ำกันเถอะ” เสียงคาร่าดังมาจากริมลำธาร แจ๊คมองเห็นเธอไกลๆ คาร่ากำลังถอดเข็มขัดและเสื้อผ้าของเธอออกจนเหลือเพียงกางเกงในตัวจิ๋ว เธอเดินลงไปในลำธารตื้นแค่เอวเหมือนเด็กน้อยเล่นน้ำด้วยความสดใส

เธอกวักน้ำสาดมาทางแจ๊ค “แจ๊ค แจ๊ค มาเล่นน้ำกัน” คาร่าและภาพธรรมชาติที่ปรากฏตรงหน้าสะกดแจ๊คหยุดนิ่งในภวังค์

แจ๊คไม่ตอบอะไร สายตาที่เขามองคาร่าเต็มไปด้วยความเข้าใจ โลกกว้างใบนี้ไม่ได้มีสถานที่ปลอดภัยไปเสียทั้งหมด อาชีพของเขาเสี่ยงกับอันตรายจากปลายกระปืนในแทบจะทุกพื้นที่ สำหรับคาร่า อาชีพของเธอมักได้รับอันตรายจากสายตาดูแคลนของผู้คน

แจ๊คหยิบเสื่อที่ม้วนในหลังรถออกมาคลี่ แซนวิช ผลไม้ และขวดไวน์ทยอยนำออกจากตะกร้าสาน … แจ๊คหวนคิดไปเมื่อ 2 วันก่อน มธิลดาและเขามาทดสอบปืนซุ่มยิงกันที่นี่เช่นกัน

มธิลดาพอใจผลงานของแจ๊คเป็นอย่างมาก หลังการทดสอบ มธิลดาเห็นแจ๊คถอดปืนยาวออกเป็นส่วนๆ เขาห่อแต่ละชิ้นส่วนด้วยผ้าลินินอย่างดี ทั้งหมดค่อยๆ ถูกจัดวางลงไปในตะกร้าสานอันเดียวกับที่เขานำมาวันนี้

แจ๊ควางห่ออาหารที่เหลือกลบหน้าไว้ และก่อนวางขวดไวน์ปิดท้าย เขาเปิดออกเทมันทิ้งครึ่งหนึ่ง

“คุณนี่รอบคอบดีจัง” มธิลดานอนตะแคงบนผ้าปูนั่งสีสวย เธออยู่ในชุดสวยกว่าใครจะรู้ว่านี่คือนักสังหารอันดับสอง

“ตำรวจเมืองนี้จมูกไว” แจ๊คตอบข้อสงสัยของมธิลดา

“ช่วยขันศูนย์เล็งให้อีกหน่อย นอกนั้นสมบูรณ์แบบสมกับที่พัลล์ไว้วางใจให้คุณเป็นคนแรกเสมอ … เราจะนัดส่งกันเมื่อไหร่ดี” มธิลดาช้อนตาเอ่ยถาม

“สัปดาห์หน้า ทุกอย่างจะถูกบรรจุในแซมโซไนท์สีดำ คุณอยากให้ผมใส่รหัสอะไร” แจ๊คถามพลางปิดฝาตะกร้าสาน

“014”

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขุนอรรถ